Δέκα Εντολές ή αλλιώς Δεκάλογος, σύμφωνα με τις Γραφές, ονομάστηκε το σύνολο των προσταγμάτων που παρέδωσε ο Θεός στον Μωυσή, στο όρος Σινά, κατά τον τρίτο μήνα της εξόδου των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο. Επρόκειτο για τον πρώτο γραπτό Νόμο του Θεού, ο οποίος ρύθμιζε τη θρησκευτική, κοινωνική, οικογενειακή και ηθική ζωή των αρχαίων Εβραίων με τρόπο ώστε να εκπληρώνεται η αρετή και να αποφεύγεται η αμαρτία. Οι Δέκα Εντολές, ήταν γραμμένες πάνω σε δύο λίθινες πλάκες χαραγμένες από τον ίδιο τον Θεό  αλλά τις άκουσε και ο ίδιος ο Μωυσής όταν βρισκόταν στο όρος Σινά. Σύμφωνα, πάλι. με τα Αγιογραφικά Κείμενα, οι Δέκα Εντολές φυλάσσονταν μέσα στην Κιβωτό της Διαθήκης και αποτελούσαν το «Μαρτύριο», δηλαδή τη μαρτυρία  της συμφωνίας ή της διαθήκης του Θεού με τους ανθρώπους.

Ο νεοκλεγείς –για δεύτερη προεδρική θητεία-Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, ως άλλος Μωυσής, καταργώντας εν μιά νυκτί κανόνες και αρχές του ελεύθερου εμπορίου από την εποχή του Άνταμ Σμιθ και του Οικονομικού Φιλελευθερισμού (19ος αι), ακόμη και της παγκοσμιοποίησης που η τεχνολογική εξέλιξη των τελευταίων δεκαετιών επέβαλε, έσειε δίκην λιθίνων πλακών στην Αυλή του Λευκού Οίκου, τους καταλόγους των δασμών που η Αμερικανική Κυβέρνηση επέβαλε στην πλειονότητα των χωρών. Το λουδοβίκειο ύφος του (το αμίμητο “L ‘ Έtat, c’ est moi”, «ο ήλιος είμαι εγώ») και  οι οικονομικές προς πάσα κατεύθυνση απειλές (αποτελεί οικονομικό θράσος μια χώρα που χρωστάει κάποια τρις δολάρια, να κουνάει το δάχτυλο στους δανειστές της, εξού και η σχετική απόκλησή της από την Κίνα ως «χάρτινης τίγρης»), πέραν της ψυχιατρικής διερεύνησης, αποτελούν αντικείμενο μελέτης πολλών επιστημονικών ειδικοτήτων. 

Κατ΄ αρχάς οικονομολόγων. Η σταθερότητα που απαιτεί το διεθνές εμπόριο με απαρέγκλιτο σεβασμό στους καθολικά αποδεκτούς κανόνες, υφίσταται έναν άνευ προηγουμένου κλονισμό, ένα «παγκόσμιο σοκ», όπως το χαρακτήρισαν κορυφαίοι οικονομολόγοι, μηδέ εξαιρουμένων και Αμερικανών. Ο εμπορικός προστατευτισμός, με κύρια εκδοχή του τον οικονομικό εθνικισμό, ως εμπορικοοικονομική πρακτική προηγούμενων αιώνων, αντίκειται στις βασικές αρχές της «ελεύθερης οικονομίας» και θυμίζει κάτι από τον επιστημονικό σοσιαλισμό, ο οποίος από την κατάρρευσή του το 1989 δαιμονοποιήθηκε. Οι ισχυρές χρηματοπιστωτικές αναταράξεις, όπως αποτυπώθηκαν με την κατάρρευση των χρηματιστηριακών δεικτών στα διεθνή χρηματιστήρια, με πρώτο αυτό της wall street, ενισχύουν το εσφαλμένο του τραμπικού εγχειρήματος. Εάν δίκην χαρτοπαίκτη και μάλιστα τζογαδάρου έχει πρόθεση να «μπλοφάρει» δοκιμάζοντας τις παγκόσμιες οικονομικές αντοχές, έχοντας στη συνέχεια ισχυρά διαπραγματευτικά ατού προς όφελος –όπως ονειρεύεται-  της «μεγάλης Αμερικής ξανά», το μέλλον θα δώσει τις δέουσες απαντήσεις.

Κατά δεύτερο λόγο, η πολιτική του θα πρέπει να γίνει αντικείμενο διερεύνησης πολιτικών αναλυτών. Η  υπενθύμιση της κυνικής γνώμης του Ουίνστον Τσώρτσιλ ότι «τα κράτη δεν έχουν φίλους και εχθρούς, παρά μόνον συμφέροντα», κλονίζει την εμπιστοσύνη των παραδοσιακών διεθνών συμμαχιών , όπως τις ξέραμε μέχρι τώρα και όπως διαμορφώθηκαν από τις ιστορικές και γεωπολιτικές εξελίξεις μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Δύση, με την Ευρώπη πρώτη, νιώθει αμήχανη με τις εν λόγω εξελίξεις και αντιλαμβάνεται ότι ο μεταπολεμικός της εφησυχασμός (χωρίς αυτόνομη αμυντική πολιτική) υπήρξε μέγα πολιτικό λάθος. Το κλείσιμο του αμερικανικού προξενείου στη Θεσσαλονίκη (από το 1870 που πρωτολειτούργησε μόνο στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής έπαψε να λειτουργεί), καθώς και 10 πρεσβειών, όπως και 17 προξενικών αρχών σε όλο τον πλανήτη, στο σχεδιασμό της διοίκησης Τραμπ μείωσης του Ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, εκτός από οικονομικό νοικοκύρεμα συνιστά και περιφρόνηση της διπλωματίας έναντι της κυνικής στρατιωτικής ισχύος. 

Κατόπιν, οι εξαγγελίες του περί επαναφοράς εξόρυξης υδρογονανθράκων και χρησιμοποίησής τους στην τεράστια αμερικανική βιομηχανία, περιφρονώντας τις επιστημονικά τεκμηριωμένες μελέτες των ειδικών περί εγκληματικής, πλέον, επιβάρυνσης του ήδη επιβαρυμένου φυσικού περιβάλλοντος, καθιστά την παγκόσμια κλιματική κρίση, την οποία κατά περίεργο τρόπο εκείνος αρνείται,  μείζον ως άκρως επικίνδυνο για την ισορροπημένη λειτουργία της φύσης πρόβλημα του πλανήτη μας. 

Τέλος, η αλλαγή πολιτικής σε ό, τι αφορά την αντιμετώπιση των μεταναστών, οι οποίοι ιστορικά συνθέτουν το παζλ της αμερικανικής κοινωνίας από την Ανεξαρτησία (1776) και εντεύθεν (μη λησμονούμε ότι οι πρώτοι κάτοικοι πέραν των ιθαγενών της περιοχής ήταν κατά κύριο λόγο Άγγλοι μετανάστες), εκτός του ότι δημιουργεί μείζον κοινωνικό πρόβλημα («απέραντο ψηφιδωτό εθνοτήτων»), παραβιάζει τις στοιχειώδεις αρχές της ηθικής και του ανθρωπισμού. Το «μάζεμα» (λέγε με υπαναχώρηση) στη συνέχεια που επιχείρησε για την κατηγορία των «ειδικευμένων μεταναστών», απαραίτητοι για τη λειτουργία και παραγωγή των τεχνολογικών κολοσσών, καταδεικνύει την επιπολαιότητα της εν λόγω πολιτικής.

Όπως έχουμε αναλύσει σε άλλο επιφυλλιδικό μας σημείωμα, ο «τραμπισμός» συνιστά αφεαυτού ένα πολιτικό φαινόμενο, το οποίο οι διάφορες επιστημονικές ειδικότητες και προπαντός οι ιστορικοί του μέλλοντος, καλούνται να μελετήσουν και να αποφανθούν για τις επιπτώσεις του, όχι μόνο στην Αμερική, για την οποία ως άλλος Μωυσής ευαγγελίζεται τη «σωτηρία» της, αλλά και στην παγκόσμια κοινότητα που αναμφίβολα ως μέλη της μας ενδιαφέρει.