Στην Κύπρο, την οποίαν οι Ελληνικές Κυβερνήσεις εγκατέλειψαν στη μοίρα της, παρόλο που η Ελλάς είναι εγγυήτρια δύναμη της ανεξαρτησίας και της εδαφικής της ακεραιότητας, όπου η ηττοπάθεια καλλιεργήθηκε και καλλιεργείται συστηματικά  από τις πολιτικές ηγεσίες του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ, και όπου οι Έλληνες στην πλειονότητά τους με τις καθημερινές επισκέψεις τους στα κατεχόμενα εθίζονται στην κατοχή, ένας γενναίος Κύπριος, ο Σενέρ Λεβέντ, χρόνια τώρα δημοσιογραφεί και με θάρρος απαράμιλλο τολμά, ζώντας εν μέσω των γκρίζων λύκων και διακινδυνεύοντας τη ζωή του, και λέει αλήθειες που ούτε οι Ελληνοκύπριοι στην πλειονότητά τους δεν τολμούν να ξεστομίσουν.

Ο Σενέρ Λεβέντ για άλλη μια φορά φωνάζει τρανταχτά στον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερτογκάν, ο οποίος παράνομα και προκλητικά  επισκέπτεται την κατεχόμενη από τα Τουρκικά στρατεύματα βόρεια Κύπρο, του οποίου ένας από τους σκοπούς της επίσκεψής του είναι να βάλει «όρια» στους Τουρκοκύπριους που διαμαρτύρονται για την ισλαμοποίση και την προσπάθεια αλλαγής της Κυπριακής τους ταυτότητας, Ερτογκάν Go Home!

Για 51 χρόνια η Ελληνοκυπριακή ηγεσία πέφτει από παγίδα σε παγίδα, την οποίαν έστησαν και στήνουν οι Άγγλοι αποικιοκράτες, έχοντας έτσι φτάσει στο απροχώρητο, στο να ικετεύουν τον Τούρκο Πρόεδρο να του παραδώσουν την Κύπρο ολόκληρη μέσῳ της δήθεν δίκαιης και βιώσιμης λύσεως της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, αρχικά ως προτεκτοράτο και στη συνέχεια ως Τουρκοκρατούμενο νησί. Εξ άλλου, δεν κρύβουν τις προθέσεις τους.

Αντί να επικαλούνται και να αγωνίζονται για την υλοποίηση του πρώτου ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας, των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο  εξεδόθη τον Νοέμβριο του 1974, και καλούσε την Τουρκία να αποσύρει χωρίς καθυστέρηση τα στρατεύματά της από την Κύπρο, να επανέλθουν οι πρόσφυγες στις πατρογονικές τους εστίες και να σεβαστεί την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, έπεσαν στην παγίδα των δικοινοτικών συνομιλιών. 

Με αυτές τις συνομιλίες αφ’ ενός απήλλαξαν την Τουρκία από τις ευθύνες της μετατοπίζοντάς τες στο ανδρείκελο της στην Κύπρο, τον ψευτο-Πρόεδρο του ψευδοκράτους που δημιουργήθηκε στα κατεχόμενα εδάφη, ένα κράτος φάντασμα που δεν αναγνωρίζεται από κανένα πλην της Τουρκίας. Και αφ’ ετέρου, με τις συνεχείς υποχωρήσεις και τις συνεχείς συναντήσεις με τον ψευτο-Πρόεδρο, τον εγκάθετο της Άγκυρας, του έδωσαν διεθνή υπόσταση.

Επιπλέον, με τη δήθεν λύση της ΔΔΟ, η οποία εδράζεται σε φυλετικό και θρησκευτικό ρατσισμό, ουσιαστικά αναγνωρίζουν τα τετελεσμένα της εισβολής και της κατοχής, εφόσον με αυτήν αναγνωρίζονται δύο συνιστώντα κράτη (states).

Και το εξωφρενικό είναι ότι και ο νυν Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας συνεχίζει την «παράδοση» των προηγουμένων Προέδρων, την παράδοση των υποχωρήσεων. Περιφερόμενος σε διάφορες χώρες ικετεύει την Τουρκία να αποδεχτεί την έναρξη συνομιλιών, τη στιγμή που η ίδια αναβαθμίζοντας τις απαιτήσεις της ζητά την παραχώρηση «κυριαρχικής ισότητας» στο ψευδοκράτος και αναγνώριση του ψευδοκράτους, πριν από κάθε συνομιλία. Δηλαδή, ο  απόλυτος εξευτελισμός της αξιοπρέπειας! 

Διερωτάται κανείς αν είναι αλήθεια, αν είναι μύθος το ότι μέσα από αυτόν τον λαό βγήκαν οι νέοι της  Ε.Ο.Κ.Α που  πρόσφεραν τραγουδώντας τον ύμνο στην Ελευθερία τη ζωή τους στην αγχόνη και στα φρικτά βασανιστήρια και στους άλλους αγώνες, αν από αυτόν τον λαό βγήκε ο Γρηγόρης Αυξεντίου που έγινε ολοκαύτωμα, αν από αυτόν βγήκε ο Κυριάκος Μάτσης που βροντοφώναξε ότι «οὐ περί χρημάτων τον ἀγῶνα ποιούμεθα» και προτίμησε το μολών λαβέ και τον θάνατο! Αν από αυτόν τον λαό βγήκε ο ποιητής της Ελευθερίας Ευαγόρας Παλληκαρίδης! Αν από αυτόν βγήκαν όσοι θυσίασαν τη ζωή τους στην υπεράσπιση της «πάτρας», λίγοι αυτοί, μπροστά στους πολυπληθέστερους εισβολής!, τους οποίους εξευτέλισαν με τη θυσία τους.

Και αντί αλλαγής ρότας, καταγγελίας της Τουρκίας για τον παράνομο εποικισμό και τα άλλα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος, δημιουργούν οι πολιτικές ηγεσίες πνεύμα ηττοπάθειας, ξεχνώντας ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η Κυπρος είχε πολλούς αφέντες στο παρελθόν που έμειναν για αιώνες αφέντες, ήρθε όμως κάποτε η στιγμή της ελευθερίας. 

Υπομονή απαιτείται και κατάλληλη προετοιμασία, ψυχική και υλική. Υψηλό φρόνημα, πίστη στον αγώνα για απελευθέρωση, κατάλληλος εξοπλισμός και σκληρή εκπαίδευση ανδρών και γυναικών, υποχρεωτική για όλους!  Δεν πρέπει να αφεθούν τα κορίτσια και οι γυναίκες της Κύπρου να πέσουν ξανά ανυπεράσπιστα θύματα βιασμού και εξευτελισμού.

Και οι Ελληνικές κυβερνήσεις ας ξυπνήσουν επιτέλους! Ας καταλάβουν ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ύπαρξή μας ως έθνους είναι η ισλαμοφασιστική Τουρκία. Απαιτείται χωρίς άλλη καθυστέρηση πανεθνικός συναγερμός. Πρέπει να γίνουμε μια δυνατή γροθιά! Πλούσιοι και φτωχοί στις επάλξεις. Οι πλούσιοι που χρόνια τώρα λυμαίνονται τον πλούτο της πατρίδας μας, και στην Κύπρο και στην Ελλάδα, θα πρέπει να συνεισφέρουν εθελοντικά ή υποχρεωτικά για τη δημιουργία ενός καλά οργανωμένου στρατού με τα πιο σύγχρονα οπλικά συστήματα.

Και επειδή ουδέποτε το δίκαιο επικράτησε χωρίς ουσιαστική δύναμη, εκτός των προηγουμένων, θα πρέπει να δημιουργήσουν ισχυρές συμμαχίες, όχι στα λόγια μόνον, αλλά εμπράκτως με τις χώρες εκείνες, με τις οποίες συμπίπτουν τα συμφέροντά μας στην Ανατολική Μεσόγειο. Και παράλληλα θα πρέπει να λάβουν μέτρα για την εξασφάλιση  της ασφάλειας στο εσωτερικό μέτωπο. Δεν είναι π.χ. νοητό να γεμίσουμε την Ελλάδα με Πακιστανούς, τη στιγμή που το Πακιστάν είναι εχθρική χώρα για την Ελλάδα και σύμμαχος εν τοις πράγμασι με την Τουρκία. Αλλιώς, εκτός από τους εξωτερικούς εχθρούς, σε περίπτωση σύγκρουσης, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και αυτούς ως  πέμπτη φάλαγγα.

Και κάτι άλλο, στο οποίο έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως: την άμεση συγκρότηση ενός ενιαίου Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των δύο κρατών, Ελλάδος και Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο θα εισηγείται στους εκάστοτε ηγέτες των δύο κρατών την πολιτική, άμεση και μακροπρόθεσμη, που πρέπει να ακολουθήσουν. 

Είναι ασυγχώρητο λάθος αυτό που γίνεται σήμερα με αυτήν, αλλά και την προηγούμενη κυβέρνηση, δηλαδή ο πρωθυπουργός εν κρυπτῶι να ασκεί προσωπική εξωτερική και αμυντική πολιτική. Θα είχαμε αποφύγει πολλά και συνεχόμενα λάθη, αν λειτουργούσε ουσιαστικά βέβαια ένα τέτοιο Συμβούλιο.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ