Πρωτομαγιά, ο καιρός στο Μέτσοβο κρύος, είπαμε με τους φίλους να κατέβουμε παραθαλάσσια και με την ευκαιρία κάναμε μια επίσκεψη στο νεκρομαντείο στον Αχέροντα.

Καθισμένος στην όχθη του Αχέροντα, αυτού του όμορφου ποταμού  με τα κρυστάλλινα νερά και τα μεγάλα σκιερά δέντρα,  μεταφέρθηκα  με τα φτερά  της φαντασίας  χιλιάδες χρόνια πριν, τότε που οι αρχαίοι πρόγονοί μας πίστευαν ότι ο βαρκάρης Χάροντας διέσχιζε τον ποταμό  και μετέφερε τις ψυχές των νεκρών στον Άδη πληρώνοντας αντίτιμο.

Θυμήθηκα ότι ακόμα και σήμερα σε ορισμένα χωριά της περιοχής  όταν πεθαίνει κάποιος  βάζουν στο στόμα του ένα νόμισμα. Ίσως τον οβολό  που έδιναν στον  Χάρο.

Όμως αυτή η πλούσια μυθολογία  αυτού του τόπου  σήμερα στον σύγχρονο κόσμο της επιστήμης μας δημιουργεί μια ανάγκη εσωτερικού επαναπροσδιορισμού σε ορισμένα βαθιά και διαχρονικά προβλήματα  για τα οποία χύθηκαν τόνοι μελάνης. 

Τι είναι ο θάνατος; Τι ακολουθεί το θάνατο; Πότε πεθαίνει ο άνθρωπος; Ποιο είναι το νόημα της ζωής; «Ο θάνατος δεν είναι το κάτι το τρομακτικό  αν έχεις ζήσει σωστά» έλεγε ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας. Δεν είναι κακός ο θάνατος πρέσβευαν οι Στωικοί. Το μόνο κακό είναι η ανήθικη ζωή. 

Ο χριστιανισμός  θεωρεί ότι εδώ σ’ αυτή τη ζωή είναι ο θάνατος και με το θάνατο οδηγούμαστε στην άλλη ζωή. Αναμφισβήτητα ο θάνατος φυσική και αναπόφευκτη συνέτιση της ζωής  είναι μια δωρεά  του Θεού  στον άνθρωπο για να θυμόμαστε  και να ζούμε με ταπείνωση και μετάνοια.

Αναφορικά με το ερώτημα για το νόημα της ζωής σε αντίθεση  με ορισμένους  υπαρξιστές  που υποστηρίζουν ότι η ζωή δεν έχει νόημα και ότι ο άνθρωπος το δημιουργεί με τις  πράξεις  και τις επιλογές του.

Πολλές θρησκείες όπως και ο χριστιανισμός έχουν διαφορετική προσέγγιση και θεωρούν ότι το νόημα στη ζωή είναι η σχέση με το Θεό  η ηθική τελείωση ή η προετοιμασία  για μια άλλη αιώνια ζωή.          

Ο θάνατος δεν είναι μόνο όταν φεύγεις από την ζωή αλλά αρχίζεις να πεθαίνεις σιγά- σιγά αν στη καθημερινότητα  δεν ταξιδεύεις να δεις άλλα μέρη  και να γνωρίσεις άλλον κόσμο, αν δεν διαβάζεις που το διάβασμα σε ταξιδεύει, αν δεν ακούς τους ήχους της ζωής… αν-αν

 Αρχίζεις να πεθαίνεις αν γίνεις σκλάβος των συνήθειων σου χωρίς να ανανεώνεσαι, χωρίς να λαμβάνεις τα μηνύματα της εποχής σου και δεν αλλάζεις την καθημερινή ρουτίνα σου και τα τετριμμένα.

 Ακόμα θα έλεγα ότι πεθαίνεις όταν είσαι κλεισμένος στον εαυτό σου και χτίζεις κάστρα γύρω σου και δεν μιλάμε σε αυτούς που δεν γνωρίζουμε ούτε ένα γεια, ούτε  μια  καλημέρα και προσπερνάμε αδιάφοροι.

Πεθαίνεις όταν δεν νιώθεις πάθος με ότι καταπιάνεσαι και τα κάνεις όλα σαν αγγαρεία  γιατί αυτά είναι που κάνουν τα μάτια μας να λάμπουν από χαρά για αυτό που κάνουμε και οι καρδιές μας  να χτυπάνε γρήγορα όταν βλέπουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Πεθαίνει γρήγορα ο άνθρωπος αν δεν πάει πίσω από ένα όνειρο που το έχει ζήσει έντονα στον ύπνο του.

 Όλα στην ζωή είναι θέμα έρωτα και με την λέξη έρωτας εννοείται αυτό που κάνεις να σε αφορά και όχι επιφανειακά, με αποτέλεσμα να αγαπάς αυτό που κάνεις και να νοιάζεσαι για αυτό.

 Αναρωτιέμαι πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν οι άνθρωποι σε στιγμές περισυλλογής σκεφτόταν ότι πεθαίνοντας δεν θα ξαναζήσουν ποτέ και πουθενά. 

Οι μεγάλοι δωρίζουν πολλά γιατί η τύχη τους αξίωσε να αποκτήσουν πολλά. Ο άνθρωπος ζει με όσα κερδίζει και καταξιώνεται με όσα προσφέρει. Και για του λόγου το αληθές, σήμερα 8/5/25 ο Μπίλ Γκέιτς είπε: «Οι άνθρωποι θα λένε πολλά πράγματα για εμένα  όταν πεθάνω, αλλά είμαι αποφασισμένος ότι το «πέθανε πλούσιος» δεν θα είναι ένα από αυτά», ανακοινώνοντας πως σκοπεύει να δωρίσει ολόκληρη την προσωπική περιουσία του μέσα στα επόμενα  είκοσι  χρόνια, προσφέροντας 200 δισεκατομμύρια δολάρια στους φτωχότερους του κόσμου». Ίσως σκέφτηκε ότι φεύγοντας από τη ζωή  θα τον συνοδεύουν οι κατάρες  και τα αναθέματα, η δε ιστορία θα τον σκεπάσει με την λήθη της. 

 Μακάρι να τον ακολουθήσουν και άλλοι, ίσως να εξιλεωθούν, γιατί όπως λέει ο θυμόσοφος λαός μας, «με την τίμια δουλειά δεν πλουτίζεις». 

Χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα οι άνθρωποι ψάχνουν πιο είναι το νόημα της ζωής τους και ζητούν λογικές απαντήσεις από γενιά σε γενιά. 

Ζητάμε εναγωνίως να ακούσουμε μια ιστορία που θα μας καλύπτει απόλυτα για τη δημιουργία του σύμπαντος τον σκοπό και το ρόλο που παίζει ο άνθρωπος στη γη.

Συνεχίζουμε να μη γνωρίζουμε από πού έρχεται και που πηγαίνει ο άνθρωπος. Γιατί να υπάρχει θάνατος που όλα τα σβήνει και τα καταργεί; 

Σχεδόν όλες οι ιδεολογίες στοχεύουν στο να επενδύσουν σε κάποιο νόημα ζωής για να κινητοποιούν και να ελέγχουν τους ανθρώπους.

Τελικά οι ταχύτατα επερχόμενοι αλγόριθμοι και η τεχνική νοημοσύνη, που μας πληροφορούν ποιοι είμαστε και θα αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς, θα ψάξουν και θα βρούνε νομίζετε το νόημα της ζωής; Ίδωμεν..

Εγώ αυτό που νομίζω είναι ότι ο άνθρωπος ζει με την ελπίδα, γιατί αν δεν είχαμε ελπίδα τότε γιατί όταν πάμε για ύπνο χωρίς να είμαστε σίγουροι ότι αύριο θα είμαστε ζωντανοί, βάζουμε ξυπνητήρια να ξυπνήσουμε; 

Άρα πάντα ο άνθρωπος ζει  και πρέπει να ζει με την ελπίδα και με αυτήν πορεύεται.

Στοχασμοί και σκέψεις επηρεασμένες από τον Αχέροντα.