Χρόνια τώρα οι πολίτες της χώρας δεν ενδιαφέρονται σχεδόν καθόλου για την εξωτερική πολιτική που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις μας. Αλλά μήπως και το όλο πολιτικό μας σύστημα δεν ακολουθεί ανάλογη στάση και σέρνεται στις αποφάσεις των ξένων; Ίσως αγνοούμε ότι η εξωτερική πολιτική κάθε χώρας φανερώνει και την σοβαρότητα όλων στην αντιμετώπιση των μεγάλων ζητημάτων που απασχολούν την κοινωνία.

Σ’ αυτή τη διαπίστωση μας οδηγούν οι εξελίξεις στα εθνικά μας ζητήματα από την πολιτική του Τραμπ και την ενίσχυση του Ερντογάν. Αναμφισβήτητα σήμερα ανατρέπονται αρχές της διπλωματίας, παραβιάζονται σχέσεις συμμάχων και όλα τίθενται στη λογική του επιχειρείν. Πρόκειται για μια νέα πολιτική, πρωτόγνωρη από το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Πράγματι, ο Τραμπ βρίσκει όλες τις κυβερνήσεις απροετοίμαστες για μια τέτοια πολιτική, οπότε συγκριτικά λίγοι ωφελούνται και πολλοί βρίσκονται μπροστά σε ερωτήματα για το δέον γενέσθαι. Άλλωστε, δεν υπάρχει σχολή σκέψης που να μπορεί να ερμηνεύσει τις πρακτικές της σημερινής Αμερικής και των συνεπειών της σε κάθε άλλο κράτος.

Τα πάντα σήμερα βρίσκονται στην κρίση του οικονομικού κέρδους και στην υπόκλιση στον παντοδύναμο και αλλοπρόσαλλο «κοσμοκράτορα». Μπροστά λοιπόν σ’ αυτή τη νέα πραγματικότητα γεννιούνται σοβαροί προβληματισμοί για τη θέση της Ελλάδας και για την προοπτική διευθέτησης των ανοιχτών εθνικών θεμάτων. Και είναι γεγονός ότι ο πρ. Πρωθυπουργός Α. Σαμαράς με το άρθρο του στα «ΝΕΑ του Σαββάτου» τάραξε τα ήσυχα νερά και χτύπησε καμπανάκι. Μπορεί να διαφωνούμε με τα ιδεολογικά του Σαμαρά, όμως μίλησε για προβλήματα της εξωτερικής μας πολιτικής, τα οποία είναι και πραγματικά και αποκαλυπτικά της κυβερνητικής πολιτικής.

Ποιος μπορεί σήμερα να διαφωνήσει ότι ο Ερντογάν έχει την εύνοια όλων των ισχυρών; Ο Τραμπ για τα δικά του συμφέροντα τον χαϊδεύει, ο Πούτιν για την ουδετερότητα στον πόλεμο με την Ουκρανία τον προσέχει, ενώ οι ισχυροί Ευρωπαίοι σύμμαχοί μας, είναι έτοιμοι να του πουλήσουν ό,τι ζητάει ο Ερντογάν για το εξοπλιστικό του πρόγραμμα. Αυτά βλέπουμε και ανησυχούμε.

Επομένως, αβίαστα γεννιέται ο ερώτημα για το τι κάνει η Ελλάδα και ποια στρατηγική εξωτερικής πολιτικής εφαρμόζει η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα. Γιατί είναι πράγματι απειλή και πρόκληση για την Ελλάδα να μας περιφρονούν τα Σκόπια και να μας προκαλεί ο Ράμα. Όλοι οι γείτονές μας προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους με την εύνοια του Τραμπ και σε βάρος της Ελλάδας.

Δυστυχώς, τώρα «με κρότο» αποδεικνύεται ότι οι Ελληνικές κυβερνήσεις ποτέ δεν σχεδίασαν την εξωτερική πολιτική σε βάθος χρόνου και με βάση τα υπαρκτά σοβαρά εθνικά μας θέματα. Μοιάζει η εξωτερική μας πολιτική με Μουσική χωρίς όργανα. Και εύλογα αναρωτιέσαι: μπορεί να παραχθεί έργο μουσικό χωρίς μαέστρο και χωρίς μουσικά όργανα;

Ο Καποδίστριας γράφει σε μια επιστολή του: Τον επισκέφθηκε ένας πρώτος ξάδερφος και του ζήτησε να τον διορίσει σε δουλειά με πολλά χρήματα. Βρέθηκε ο ενδιαφερόμενος έξω από το Ζάππειο και παρατήρησε σ’ ένα κέντρο, μάλλον την «Αίγλη», να κουνάει κάποιος τα χέρια σε μουσικό συγκρότημα. Ζήτησε από τον Καποδίστρια να τον διορίσει σε τέτοια δουλειά. Και ο Πρωθυπουργός του είπε: Σ’ αυτόν τον άνθρωπο, δηλαδή τον μαέστρο, βρίσκεται η αξία της μουσικής!

Επιτέλους ας σοβαρευτούν οι πολιτικοί μας και να διαμορφώσουν μια ολοκληρωμένη σχολή διπλωματικής σκέψης, για να μην ακολουθούμε τα γεγονότα και δοκιμάσουμε περιπέτειες του παρελθόντος. Η εξωτερική πολιτική θέλει και τόλμη και αρετή για να μην βρίσκεται η χώρα μας στο περιθώριο των διεθνών εξελίξεων με ό,τι αυτό σημαίνει για όλα και για όλους.