Δε θυμάμαι κατά το παρελθόν να βρισκόταν ο Ερντογάν σε τόσο μεγάλη έπαρση για τις επιτυχίες του, για την προβολή του και για την αναγνώρισή του ως ηγέτη με παγκόσμιο κύρος. Γι’ αυτό και παντού λέγεται ότι ο Τούρκος χαίρεται και οι Έλληνες ανησυχούν μήπως, μεθυσμένος από την αλαζονεία του, εφαρμόσει τις απειλές που τόσο συχνά εκπέμπει σε βάρος της Ελλάδας.

Και θα είναι χρήσιμο όλοι εμείς οι Έλληνες να ασχοληθούμε με τις επιτυχίες του Ερντογάν ώστε να συνειδητοποιήσουμε πληρέστερα πού βρίσκεται σήμερα η χώρα μας και πώς υπολογίζουν το δίκαιό μας οι σύμμαχοι και  γενικά η Ευρώπη. Γιατί, όταν η Ευρώπη χαϊδεύει τον Ερντογάν, αυτό σημαίνει ότι ξεχνιούνται οι πράξεις και οι σχεδιασμοί του εναντίον της Ελλάδας.

Πράγματι, οι Ευρωπαίοι με τη στάση τους προς την Τουρκία δείχνουν ότι βρίσκονται σε βαθιά μεσάνυχτα και δεν γνωρίζουν πώς πρέπει να προστατεύουν τα συμφέροντα και της Ενωμένης Ευρώπης, αλλά και κάθε χώρας μέλους της Ένωσης. Δυστυχώς πρόκειται για ευρωπαϊκή ηγεσία που άγεται και φέρεται από τις περιστάσεις και από λογικές που εξυπηρετούν συμφέροντα ορισμένων χωρών. Ακολουθούν μια πολιτική που δημιουργεί συνθήκες διαλυτικές για το όλο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, αφού προτάσσουν την επίλυση μιας στιγμιαίας κατάστασης και όχι το όραμα για μια ισχυρή και ενωμένη Ευρώπη.

Ποιος περίμενε χώρες ισχυρές της Ευρώπης, όπως η Γερμανία και η Ιταλία, με τόση προθυμία να πουλάνε στην Τουρκία στρατιωτικό εξοπλισμό και να υπογράφουν συμφωνίες στρατηγικής σχέσης; Και ποιος φανταζόταν ότι ο Γραμματέας του ΝΑΤΟ μέσα στην Άγκυρα θα έπλεκε το εγκώμιο του Ερντογάν ως ηγέτη καταπληκτικό και ασυναγώνιστο; Και σαν να μην έφταναν αυτά, ακολουθεί η ηγεσία της Ευρώπης, η οποία ανακοίνωσε ότι θα χρηματοδοτήσει την Τουρκία σε εξοπλισμούς για να ενισχύσει την ασφάλεια της Ευρώπης. Τούτο σημαίνει ότι η Ευρώπη καλεί τον Ερντογάν επί πληρωμή να αναλάβει την προστασία της Ευρώπης με τον δικό του στρατό!

Εκτιμώ πως η Ευρώπη χάνει τον προσανατολισμό της και παραδίνεται σε πρακτικές χωρίς προοπτική υπεράσπισης των συμφερόντων της και απομακρύνεται από τις αρχές και τις αξίες του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Επιδιώκουν κάποιες ισχυρές χώρες ευκαιριακά να προωθήσουν τα οικονομικά συμφέροντα και δεν αντιλαμβάνονται σε τι περιπέτειες οδηγείται ο ευρωπαϊκός κόσμος, μπλεγμένος στο δίχτυ μιας μουσουλμανικής χώρας που δεν έχει καμία σχέση ούτε πολιτιστική ούτε πολιτική με την Ευρώπη.

Σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο η πρώτη χώρα που απειλείται με τα ανοίγματα της Τουρκίας προς την Ευρώπη είναι η Ελλάδα. Οι σύμμαχοί μας δείχνουν να ξεχνάνε ότι η Τουρκία για πενήντα χρόνια κατέχει εδάφη της Κύπρου, χώρας Ευρωπαϊκής. Ίσως να μην έχουν αντιληφθεί τι σημαίνει το casus belli της Τουρκίας για την Ελλάδα, η απειλή των νησιών μας, η παραβίαση του εθνικού μας χώρου, η αναφορά σε τουρκική μειονότητα της Θράκης και τόσα άλλα…

Τουλάχιστον είναι άξιο προσοχής ότι τόσο γρήγορα η Ευρώπη ξέχασε τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, τον φυλακισμένο δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης, τους διωγμούς των πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν και γενικά το αυταρχικό καθεστώς της Τουρκίας.

Το πρόβλημα τώρα εντείνεται και παίρνει σοβαρές διαστάσεις για την Ελλάδα. Γι’ αυτό η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να εξασφαλίσει και την συναίνεση των άλλων κομμάτων, ώστε με τρόπο δυναμικό και ανυποχώρητο να αντιδράσει στα σχέδια της Ευρώπης για οικονομική βοήθεια της Τουρκίας σε ζητήματα στρατιωτικής συνεργασίας. Η Ελλάδα να επιμείνει στην εφαρμογή του veto και σε όρους που θα προσφέρουν προστασία των εθνικών μας συμφερόντων.

Ο διάλογος πάντα είναι μέσο καλών σχέσεων, αλλά με την προϋπόθεση ότι οι διαλεγόμενοι σέβονται τα δικαιώματα του άλλου και είναι απαλλαγμένοι από κάθε διάθεση αμφισβήτησης και απειλών σε βάρος του άλλου. Χρειάζεται μεγάλη εγρήγορση, γιατί φαίνεται ότι η Ευρώπη αρχίζει και παρεκκλίνει από τις αρχές και τους στόχους της ιδρυτικής της πράξης.

Χάρης Λεοντάρης