Πριν δυο - τρία χρόνια ο Πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν, είχε αποκαλέσει το ΝΑΤΟ «Οργανισμό χωρίς εγκέφαλο»• είχε ιδρυθεί, με πρωτοβουλία των Αμερικανών, το 1949, με σκοπό την προστασία και την ασφάλεια των μελών του, με πολιτικά και στρατιωτικά μέσα.

Το Φεβρουάριο του 1952 έγιναν μέλη η Ελλάδα και η Τουρκία. Στο άρθρο 5 του ΝΑΤΟ υπάρχει η δέσμευση: «τα μέλη του ΝΑΤΟ να προστατεύουν το ένα το άλλο, ενισχύοντας  την αλληλεγγύη εντός της Συμμαχίας»• αυτό στην πράξη σημαίνει ότι μια επίθεση εναντίον ενός συμμάχου είναι επίθεση εναντίον όλων των μελών, τα οποία οφείλουν πολιτικά και στρατιωτικά να προστατεύσουν το δεχόμενο την επίθεση μέλος.

Αυτά συνέβαιναν το 1952. Ωραία λόγια, σκέφθηκα. Όλα αυτά για μας τους Έλληνες διαψεύστηκαν πανηγυρικά το έτος 1974,με την απρόκλητη και αιματηρή για την Ελληνική Κύπρο κατάκτηση της Βόρειας Κύπρου από τους «φίλους και συμμάχους μας», στο ΝΑΤΟ, Τούρκους, με την ανοχή, αν όχι και την προτροπή των Αμερικανών και των «φίλων συμμάχων μας στο ΝΑΤΟ, σύμφωνα με το γνωστό δόγμα Κίσινγκερ, ότι «τα στρατηγικά συμφέροντα της Αμερικής εξυπηρετούνται καλύτερα από την Τουρκία παρά από την Ελλάδα».

Πανηγυρίσαμε, στη συνέχεια, την είσοδο της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ -τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση- όχι μόνο για την οικονομική σταθερότητα της χώρας μας, αλλά ταυτόχρονα και για την ασφάλειά της. Και τούτο γιατί στο Καταστατικό της ορίζεται, κατά τρόπο αναμφισβήτητο, ότι «τα σύνορα των μελών της Ένωσης αποτελούν και σύνορα της Ένωσης», άρα προστατεύονται από κάθε εξωτερική επιβουλή. Άλλο παραμύθι και τούτο με το δεδομένο ότι η Κύπρος αποτελεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η επιβουλή και η συνέχιση της κατάκτησης σημαντικού μέρους της έγινε και συνεχίζεται από χώρα του ΝΑΤΟ, που αποβλέπει και βρίσκεται σε ενταξιακή πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, και αποτελεί, παρ’ όλα αυτά το χαϊδεμένο παιδί της. Εδώ δεν μιλάμε για έναν «οργανισμό χωρίς εγκέφαλο», κατά τη δήλωση του Μακρόν• εδώ μιλάμε για προχωρημένη μορφή πολιτικής σχιζοφρένειας, που επιβεβαιώνεται με συγκεκριμένες δηλώσεις και ενέργειες των ηγετών της. 

Έτσι: Στο όνομα δήθεν της ελληνογαλλικής φιλίας ο Μακρόν μας φορτώνει με τα σύγχρονα πολεμικά αεροπλάνα «ραφάλ» και τους αποτελεσματικούς πυραύλους «METEOR», για να προστατευτούμε από τυχόν επίθεση της Τουρκίας• την ίδια όμως στιγμή είναι πρόθυμος να προμηθεύσει τους ίδιους πυραύλους στην Τουρκία, για να τους χρησιμοποιήσει, αν χρειαστεί, εναντίον της Ελλάδας.

Πιο χαρακτηριστική και πιο επικίνδυνη για τη χώρα μας η περίπτωση του «βαθιά τραυματισμένου» και μετά βίας εκλεγμένου Γερμανού καγκελάριου Μέρτς. Αυτός, «χωρίς περίσκεψιν και χωρίς αιδώ», όπως θα του έλεγε, αν ζούσε, ο Καβάφης, είναι πρόθυμος, μαζί με τους συμπαραγωγούς του ασφαλώς, μέλη και αυτά της Ε.Ε., να πουλήσει τα ευρωπαϊκής παραγωγής αεροσκάφη γιουροφάιτερ στην Τουρκία• ζήτησε μάλιστα και αμυντική συνεργασία της Ε.Ε.με την Τουρκία -της οποίας είναι γνωστές οι απειλές κατά της Ελλάδας και η περιφρόνησή της προς τις «αρχές και τις αξίες» Ε.Ε. και ΝΑΤΟ. Αυτό έκανε ακόμα και τον Τραμπ -που μας είχε πει κι αυτός το δικό του παραμύθι ότι σε 24 ώρες θα τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία- να αποκαλέσει την Ευρωπαϊκή Ένωση «τριτοκοσμική παροικία». Εκεί την κατάντησαν οι σημερινοί ηγέτες της, που έδωσαν το δικαίωμα σε γνωστό αμερικανό σκηνοθέτη να μιλήσει για «ευτυχισμένους Ευρωπαίους ηλίθιους».

Δεν διστάζουν με τη συμπεριφορά τους να καταδικάσουν δύο γειτονικούς λαούς, τους Έλληνες και τους Τούρκους, από τους φτωχότερους της Ευρώπης -με τους ξέφρενους εξοπλισμούς τους- σε διαρκή φτώχια, υπερδανεισμό και χρεοκοπία• επιβεβαιώνουν έτσι την παλιότερη άποψη που είχαμε σχηματίσει οι Έλληνες πως είναι «η ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Για απελευθέρωση από τους Τούρκους με την Επανάσταση του21 και για νέα σκλαβιά από τους Ευρωπαίους μιλάει ο Μακρυγιάννης και μάλιστα με λόγια σκληρά. Αυτό φαίνεται από την φράση που συνοδεύει πιο κάτω το πορτρέτο του. Εξίσου δηκτικός ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, αναφερόμενος στο Θεατρικό του Έργο «Το Μεγάλο Τσίρκο», στην Μικρασιατική Καταστροφή και στους συντελεστές της, θα συγκλονίσει το θεατρικό κοινό με τη φράση: «Όλοι μας πνίγαν και μας σφαζανε μαζί, Εγγλέζοι, Γάλλοι και Αμερικανοί». Προσθέστε σ’ αυτούς και τους αείποτε εχθρικούς εναντίον μας Γερμανούς και θα έχετε μια ολοκληρωμένη εικόνα από την συνεχιζόμενη -με ελάχιστες διακοπές- ευρωπαϊκή παραζάλη• αυτή δικαιώνει, πιστεύω, σε μεγάλο βαθμό και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που στο γνωστό έργο του «Οι Έμποροι των Εθνών», μιλάει για τους κυβερνώντες της εποχής του, με τούτες τις αιχμηρές φράσεις: «Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των».

Και εμείς τι κάνουμε; Παρακολουθούμε τα πράγματα απαθείς, ως απλοί θεατές: Έχουμε τριακόσιους βουλευτές που δεν κάνουν τίποτε, εκτός από το να τσακώνονται μεταξύ τους και απλώς να βολεύονται. Πάνω από εξήντα υπουργούς και υφυπουργούς που ψάχνουν για αρμοδιότητες. Στρατιές ολόκληρες κομματικών ινστρουκτόρων οι οποίοι, κατά τον διεθνούς φήμης Έλληνα διανοούμενο Βασίλειο Μαρκεζίνη, «έχουν μετατρέψει το σύγχρονο ελληνικό κράτος σε στάβλους του Αυγεία, που χρειάζεται ολοκληρωτική κάθαρση». Έχουμε πολιτικά κόμματα που σπαράσσονται από εμφύλιες διαμάχες, είναι ανίκανα να ασχοληθούν με εθνική πολιτική και εξαντλούνται σε ανούσια παραληρήματα. Κόμματα τα οποία, όπως τα ίδια τα μέλη τους υποστηρίζουν, δεν είναι σε θέση να ασκήσουν εθνική πολιτική• κόμματα που, αντί να ενώνουν, χωρίζουν τους Έλληνες. 

Κάτι παρόμοιο με αυτό που συμβαίνει σήμερα ανάγκασε, σε μια δύσκολη για την πατρίδα μας στιγμή, το Γεώργιο Παπανδρέου, ως υπουργό Εσωτερικών να καλέσει τους νομάρχες όλης της χώρας και κλείνοντας την ομιλία του να στείλει προς όλους το πανεθνικό μήνυμα: «Αν τα κόμματα μας χωρίζουν, η Ελλάδα μας ενώνει». Και δίπλα στα παραπαίοντα κόμματα η έλλειψη πολιτικής ηγεσίας. Έτσι εξηγείται γιατί οι «φίλοι και σύμμαχοί μας» στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ μας συμπεριφέρονται με αυτόν τον ανοίκειο -κατά τον πιο ήπιο χαρακτηρισμό- τρόπο. Με τέτοια πολιτική και με τέτοιους πολιτικούς πορευόμαστε επί χρόνια τώρα. Ζήτησαν από τη Μέρκελ να πεί τη γνώμη της για τους Έλληνες πρωθυπουργούς που γνώρισε κατά τη διάρκεια που ήταν καγκελάριος. Και αυτή απάντησε: «Γνώρισα και συνεργάστηκα με πέντε Έλληνες πρωθυπουργούς• «ήταν και οι πέντε καλά παιδιά». Αυτά τα «καλά παιδιά» μας κυβέρνησαν, μας κυβερνάνε κα πασχίζουν να μας ξανακυβερνήσουν. 

Έτσι φτάσαμε εδώ που βρισκόμαστε, με αποτέλεσμα οι γειτονικοί μας πολιτικοί ηγέτες -ο Ράμα και ο Ερντογάν- αλωνίζουν την περιοχή. Τώρα ο Ερντογάν θα αλωνίζει και μέσα από την Ευρωζώνη, στην οποία πανηγυρικά εντάσσεται. Από το ένα μέρος η αλαζονεία της εξουσίας και από το άλλο η στείρα -σχεδόν ανύπαρκτη- «αντιπολίτευση», που, με τη δική μας ανοχή και συνενοχή, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω μας. Αν συνεχίσουμε έτσι, υπάρχει κίνδυνος ή ακόμα και η βεβαιότητα, να μετατρέψουν και το Έθνος μας, αν βέβαια δεν το έχουν ήδη μετατρέψει, σε έναν «οργανισμό χωρίς εγκέφαλο», ανίκανο ακόμα και για την επιβίωσή του .Και ο κίνδυνος αυτός δεν είναι μακριά. 

Γνωρίζουν π.χ. οι πολιτικοί μας ότι η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα της Ε.Ε. ως προς το δημόσιο χρέος σε ποσοστό του ΑΕΠ (236,9%,το 2020) και ότι το έτος 2032 είναι πολύ κρίσιμο ως προς την εξυπηρέτησή του, γιατί σταματάει η περίοδος χάριτος και αρχίζουμε να πληρώνουμε, όχι μόνο τόκους, αλλά και χρεωλύσια, ενώ, με την ασυναρτησία και την ανευθυνότητα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης η χώρα δείχνει, εδώ και αρκετά χρόνια, ότι δεν είναι διακυβερνήσιμη;

Σπύρος Εργολάβος