Η ζωή μας σε κάθε τόπο εξαρτάται και από τις συνθήκες που διαμορφώνει η εκάστοτε Δημοτική Αρχή είτε στις ανάγκες της καθημερινότητας είτε και σε άλλα ζητήματα, όπως είναι το κυκλοφοριακό, η ψυχαγωγία, ο πολιτισμός κι αλλού. Επομένως, έχει δίκιο ο πολίτης, όταν απαιτεί και διαμαρτύρεται για την απουσία του Δήμου του από σοβαρά προβλήματα της τοπικής κοινωνίας. Αυτή η σκέψη μου γεννιέται από τον τρόπο που ο Δήμος μας αντιμετωπίζει το μεγάλο θέμα της αξιοποίησης του στρατοπέδου Βελισσαρίου. Η πόλη μας χρόνια τώρα περιμένει να γίνει ο Δήμος ιδιοκτήτης και να σχεδιάσει την αξιοποίησή του με βάση τις σύγχρονες ανάγκες των πολιτών και τις μελλοντικές προκλήσεις. Γιατί η ανάπτυξη της πόλης, η αύξηση του πληθυσμού, οι σύγχρονες απαιτήσεις έχουν δημιουργήσει συνθήκες που επιβάλλουν την αναζήτηση και άλλων χώρων κοινοχρήστων.

Αλλά, αξίζει να θυμηθούμε ότι έχουν περάσει ακριβώς σαράντα χρόνια από τότε που η Δημοτική μας Αρχή είχε βάλει στο τραπέζι την παραχώρηση του Βελισσαρίου. Συγκεκριμένα επί δημαρχίας Κατσαδήμα είχε γίνει ουσιαστικός διάλογος με την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ο Υφ. Ζακολίκος με πολύ καλή διάθεση είχε υπογράψει τη διαδικασία για την οριστική παραχώρηση. Στη συνέχεια με το Ρυθμιστικό Σχέδιο της πόλης προβλεπόταν η μεταφορά της Νομαρχίας, Διοικητικών Υπηρεσιών και του Μεγάρου της Αστυνομίας στο Βελισσάριο. Το Υπ. Άμυνας θα κρατούσε το 15% της έκτασης προς την πλευρά της Ανατολής για ανέγερση στρατιωτικών κατοικιών και με αντάλλαγμα στο Δήμο τα Σ.Ο.Α. που βρίσκονται βόρεια του Δημαρχείου.

Ο σχεδιασμός τότε ήταν ολοκληρωμένος για μια αξιοποίηση της έκτασης, όπου πέραν από την μεταφορά Υπηρεσιών, θα δημιουργούνταν χώροι για ψυχαγωγία, θέατρο, άθληση, στάθμευση αυτοκινήτων, πράσινο, κ.α. Όμως ποτέ δεν μπήκε υπογραφή οριστικής παραχώρησης. Παρά ταύτα, το Ρυθμιστικό Σχέδιο της πόλης προβλέπει την ένταξη του Βελισσαρίου στον ιστό της πόλης και την εγκατάσταση εκεί Υπηρεσιών και άλλων δράσεων.

Επίσης είναι γεγονός ότι από το 1985 και άλλοι Δήμαρχοι έχουν ανακινήσει το θέμα, όπως ο Ν. Γκόντας και ο Φ. Φίλιος. Το πιο σοβαρό βήμα έγινε από τον αείμνηστο Μωυσή Ελισάφ, ο οποίος δύο φορές είχε εξασφαλίσει τη δέσμευση του ίδιου Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη για την παραχώρηση ολόκληρης της έκτασης των 580 στρεμμάτων. Η ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας θέτει ως όρο την ανέγερση στρατιωτικών κατοικιών σε τμήμα της έκτασης.

Με αυτά τα ιστορικά δεδομένα εύλογα γεννιέται στους συμπολίτες το ερώτημα για το τι κάνει σήμερα η Δημοτική Αρχή και γιατί επιτέλους ένα τόσο σημαντικό θέμα για τον Δήμο μας δεν μπαίνει σε τροχιά οριστικής λύσης. Δυστυχώς ο Δήμος μας δείχνει να αρέσκεται σε ρόλο θαλαμοφύλακα του Βελισσαρίου και όχι Διοικητού! Καμιά ουσιαστική πρωτοβουλία και καμιά δυναμική διεκδίκηση της έκτασης. Διαβάζουμε ότι ο Δήμαρχος συνεχώς το γυροφέρνει. Καλεί τους αρχηγούς των δημοτικών παρατάξεων για συζήτηση χωρίς ο ίδιος να έχει διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη πρόταση αξιοποίησης και ένα σχέδιο διεκδίκησης.

Γι’ αυτό και εκτιμώ ότι το ζήτημα του Βελισσαρίου θα παραμείνει ως έχει και θα οδηγηθεί στις επόμενες καλένδες. Ο ερασιτεχνισμός και η αδράνεια στα μεγάλα ζητήματα του Δήμου καλά κρατούν. Δήμαρχος και οι στενοί συνεργάτες καθημερινά δείχνουν ότι δεν διαθέτουν ούτε ολοκληρωμένο πρόγραμμα παρεμβάσεων ούτε διάθεση για διεκδίκηση. Ξοδεύουν τον χρόνο τους σε εκδηλώσεις, σε συνεστιάσεις και σε πανηγύρια. Τούτο μπορεί ο καθένας να το διαπιστώσει και από την εικόνα της κεντρικής πλατείας. 

Ευτυχώς η προηγούμενη Δημοτική Αρχή έχει αφήσει ένα σημαντικό έργο σε εξέλιξη και έτσι φαίνεται και η τωρινή Δημοτική Αρχή. Αλλά υπάρχει ευθύνη στα κόμματα, τις δημοτικές παρατάξεις, σε φορείς και στους πολίτες για τη στασιμότητα του Δήμου. Χρειάζεται συλλογική δράση, απαίτηση από τη Δημοτική Αρχή να ανοίξει τα φτερά της, γιατί οι ανάγκες του Δήμου είναι πολλές και οι ευκαιρίες όχι συνεχείς.

Χάρης Λεοντάρης