Με την έλευση του αείμνηστου Ευάγγελου Αβέρωφ στο Μέτσοβο, τότε  εκείνα τα χρόνια, λες και έγινε η κοσμογονία για τους κατοίκους του Μετσόβου. Γιατί οι Μετσοβίτες στον άνθρωπο αυτόν οφείλουν το «ευ ζην» που χωρίς  την  συμμετοχή του, το Μέτσοβο θα ήταν ένα χωριό όπως και τα άλλα τα βλαχοχώρια καθαρά κτηνοτροφικό.

Όταν το όραμά του για την πόλη του Μετσόβου άρχισε να παίρνει  σάρκα και οστά, ως πρόεδρος του Ιδρύματος Βαρώνου Μιχαήλ Τοσίτσα, με την ουσιαστική και επιτυχή εποπτεία του συνέβαλλε αποφασιστικά στην οικονομική και πολιτική ανάπτυξη με τομές πρωτόγνωρες στους ντόπιους, αλλά και της πόλης των Ιωαννίνων που είδαν ότι το Μέτσοβο γίνεται ένα πρότυπο ευημερούσης ορεινής  πόλης -μοντέλο ανάπτυξης- όπως σωστά χαρακτηρίστηκε (γράφει ο κ Μ. Τρίτος). 

Η αναπαλαίωση του παλαιού αρχοντικού της οικογένειας Τοσίτσα και η μετατροπή του σε Λαογραφικό Μουσείο,  έμελλε να γίνει σήμα κατατεθέν του Μετσόβου. Έτσι, άρχισαν σιγά - σιγά οι επαγγελματίες να συμμερίζονται την αλλαγή που συντελούνταν και να προσαρμόζονται στις σύγχρονες ανάγκες με τις υποδείξεις του, γιατί οι κάτοικοι του Μετσόβου, είναι εργατικοί άνθρωποι. 

Μεταξύ αυτών ήταν και ο Βασίλης Κουτσαμάνης με την τοπική ενδυμασία, και τα περιττά  κιλά (120 οκάδες) να μετονομάζει την επιγραφή της ταβέρνας του σε «Μπαρ Τσαρούχι». Δεν πιστεύω κάποιος ντόπιος, αλλά και ο ίδιος να ήξερε τι θα πει μπαρ, ποιος του το είπε και πείστηκε, άγνωστο. Όνομα ξενικό αλλά να μη χάσουμε και τις ρίζες μας έβαλε και το τσαρούχι.

Η ταβέρνα αυτή έμεινε στη μνήμη των παλαιοτέρων για πολλά χρόνια, γιατί είδε μέρες δόξας. Έμελλε να γίνει ένα από το καλύτερα στέκια και ειδικά από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο με τον ερχομό των κτηνοτρόφων ήταν το βραδινό στέκι, με φαγοπότι, τραγούδι και χορό με συνοδεία από τους ντόπιους οργανοπαίχτες μέχρι αργά τη νύχτα. Όπως και οι νέοι που θα στρατεύονταν. 

Είχε κατασκευάσει και στρόγγυλη πίστα χορού εξωτερικά όπου χόρευαν Ευρωπαϊκούς χορούς όπως βαλς, ταγκό και την περίφημη ταραντέλλα,  χορό με πολλές φιγούρες και οι γυναίκες φορούσαν κάτω από το φόρεμα φουρό να τονίζουν τα κάλλη τους με δαχτυλίδι μέση που θυμούνται οι ηλικιωμένες τώρα   ακόμα, που το τραγουδούσανε και χορεύανε μικρές κατά τα πρότυπα των γυναικών εκείνων.

Ορισμένοι ήταν μόνιμοι θαμώνες όλο το χρόνο, όπως μου αφηγείται ο εγγονός του ο Παντελής, που τότε μικρός γύριζε τη σούβλα με το αρνί και το κοκορέτσι. Μάλιστα θυμάται οι δύο αγροφύλακες κάθε βράδυ που γύριζαν κουρασμένοι, παραγγέλνανε από ένα κοκκορέτσι και από ένα κρασί, άλλοι  φεύγοντας λέγανε: γράφτο, το άλλο βράδυ τα ίδια μία δραχμή ο καθένας, αλλά φτώχεια τότε.

Επίσης μόνιμος θαμώνας ήταν και Μπαμπατζιάνος, ο φούρναρης του Μετσόβου, έπινε ένα κιβώτιο μπύρες και δύο κιλά ψητό και κοκκορέτσι κάθε βράδυ με την αγαπημένη του φίλη. Όταν άρχιζε το γλέντι και έρχονταν  σε τσακίρ κέφι δύο νεαροί, ο Τάκης και ο Κώστας, παιδιά γεροδεμένα συναγωνίζονταν ποιος θα σηκώσει με το στόμα ένα  τραπέζι με τις καρέκλες, τότε ήταν της μόδας ο χορός αυτός, και λικνίζονταν με φιγούρες στους ήχους των παραδοσιακών τραγουδιών με τα κλαρίνα. 

Την ταβέρνα επισκέφτηκε και ο Ωνάσης φιλοξενούμενος του Ε.  Αβέρωφ και μπαίνοντας σ’ αυτήν έδωσε στον ψήστη που ήταν έξω από την είσοδο στην ψησταριά, ένα πεντακοσάρικο, πολλά χρήματα για την εποχή εκείνη και μάλιστα για πουρμπουάρ. Για πολλά  χρόνια το συζητούσαν οι ντόπιοι.

Επίσης ο Νιάρχος είχε περάσει και άλλοι επώνυμοι της εποχής εκείνης. Μεταξύ αυτών ο βασιλιάς  Παύλος, φιλοξενούμενος κι αυτός  με όλη τη βασιλική οικογένεια, του Αβέρωφ, που ο αείμνηστος ήθελε με αυτόν τον τρόπο να προβάλλει το Μέτσοβο γιατί θα έγραφαν οι εφημερίδες τις επισκέψεις του βασιλιά κα των άλλων επωνύμων και θα προβάλλανε το φυσικό κάλλος της περιοχής. Έτσι να τραβήξει την προσοχή τους και αυτό εκ των υστέρων όπως απεδείχθη το πέτυχε, γιατί έγινε γνωστό στο πανελλήνιο και στο εξωτερικό δεχόμενο πολλούς επισκέπτες χειμώνα καλοκαίρι.

Αλλά και το μπαρ τσαρούχι κατά κάποιο τρόπο έφερε κι αυτό στο Μέτσοβο νέα ήθη, έβγαλε τις γυναίκες από το σπίτι να διασκεδάσουν μαζί με τους άνδρες, που μέχρι τότε ήταν προνόμιο των ανδρών, να φορέσουν ευρωπαϊκά ρούχα, μερικές φορούσανε και φουρό κάτω από το φόρεμα. 

Ήταν στο κέντρο η ταβέρνα πάνω από τον κεντρικό δρόμο, κοντά στην εκκλησία και στην πλατεία, έτσι πιο προσβάσιμη στους επισκέπτες και στους ντόπιους. Στην παραδοσιακή περατζάδα τα μάτια έπεφταν ψηλά στη ταβέρνα να δούνε ποιοι κάθονται και  συζητούσανε… κουτσομπολεύοντας  τους θαμώνες. 

Την ταβέρνα μετά την ανέλαβε ο γιός, ο Γιάννης και την μετονόμασε ΤΟ ΝΕΟΝ και ξεχάστηκε σιγά - σιγά  το ΜΠΑΡ ΤΣΑΡΟΥΧΙ και μόνο οι παλιοί το θυμούνται. 

(Μέτσοβο)