Αυτές τις μέρες, όλος ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τους βομβαρδισμούς κατά του Ιράν, από την πολεμική μηχανή του Ισραήλ, με αιτία (όπως τουλάχιστον μαθαίνουμε), το πυρηνικό οπλοστάσιο της πρώτης χώρας. Γίναμε δε μάρτυρες και της αεροπορικής επίθεσης που εξαπέλυσαν ξημερώματα Κυριακής οι ΗΠΑ του Τραμπ με στόχο τρεις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, δίνοντας νέες απρόβπελτες διαστάσεις στον πόλεμο. 

Οι πύραυλοι που εξαπολύονται νύχτα και μέρα από το Ιράν, ως αντίποινα κατά του Ισραήλ, προκαλούν επίσης ανάλογη ανησυχία στο κόσμο· και στις δύο περιπτώσεις βομβαρδισμών, χάνονται κάθε στιγμή ανθρώπινες ζωές αμάχων και από τις δύο χώρες και δεν ξέρει κανείς τι θα ακολουθήσει αυτή τη σύρραξη. 

Στην άλλη περίπτωση σύρραξης (εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία), ο ηγέτης της Ρωσίας Βλ. Πούτιν, έχει απειλήσει την άλλη χώρα, έμμεσα πλην σαφώς, με τη φράση «τα πυρηνικά όπλα υπάρχουν για να χρησιμοποιηθούν».

Κατά την ταπεινή μου άποψη, πυρηνικά και χημικά όπλα δεν έπρεπε να διαθέτει σήμερα καμιά χώρα του κόσμου, ύστερα μάλιστα από τα γνωστά αποτελέσματα των ατομικών βομβών, που χρησιμοποιήθηκαν κατά της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι της Ιαπωνίας, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εάν συνεχίζει να υπάρχει, έστω και μια χώρα στον Πλανήτη, η οποία θα διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο, αυτή θα αποτελεί δαμόκλειο σπάθη, πάνω από τον αυχένα της ανθρωπότητας. Τα πυρηνικά και τα χημικά όπλα λοιπόν, πρέπει να εξαφανιστούν από τον κόσμο, αλλά όχι με θυσίες ανθρώπινων ζωών.

Υπάρχει σήμερα ή θα υπάρξει στο μέλλον, ένας ηγέτης, ένας πραγματικά μεγάλος ηγέτης, ο οποίος θα εμπνέεται από αγάπη προς την ανθρωπότητα και «θα αισθάνεται δέος μπροστά στο θαύμα της ζωής» (όπως έχει γράψει ο Αλβέρτος Σβάιτσερ), ο οποίος (ηγέτης) θα καλέσει τους ηγέτες των άλλων χωρών, που διαθέτουν πυρηνικά και χημικά όπλα, να καθίσουν σ’ ένα τραπέζι και με βάση την αμοιβαία εμπιστοσύνη, να αποφασίσουν την καταστροφή των πυρηνικών και χημικών όπλων των χωρών τους;

Ο Μπέρταντ Ράσελ (1872-1970), μαθηματικός και φιλόσοφος, στο βιβλίο του «Κοινός νους και πυρηνικός πόλεμος», βλέπει την ανθρωπότητα στο «χείλος του κρημνού» και προοιωνίζεται τα δεινότερα, αν δεν επικρατήσει η σύνεση.

Εφ’ όσον θα υπάρχουν στον κόσμο μας τα προαναφερόμενα όπλα, όλα είναι πιθανά να συμβούν· όλα εξαρτώνται από ένα τυχαίο γεγονός. Μπορεί να παραφρονήσει ένας άνθρωπος, μπορεί να συμβεί ένα μοιραίο λάθος και τότε, δεν είναι καθόλου απίθανο να καταστραφεί το ανθρώπινο γένος, να κονιορτοποιηθεί ο πλανήτης Γη.

Ίσως, μέχρι σήμερα, να έχει αποφευχθεί ο πυρηνικός όλεθρος, από το φόβο των αντιποίνων, αλλά δεν ξέρουμε τι θα συμβεί στο μέλλον. 

Μετά τα πολεμικά γεγονότα, τα οποία λαμβάνουν χώρα σήμερα στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία, νομίζω ότι προβάλλει ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη να ξεσηκωθούν σε μια παγκόσμια κίνηση οι Νομπελίστες της Ειρήνης όλου του κόσμου και οι πνευματικοί άνθρωποι που πιστεύουν στις Ηθικές Αξίες και στην Ιερότητα της ζωής, ώστε να αναγκάσουν τις χώρες οι οποίες διαθέτουν πυρηνικά και χημικά όπλα να προβούν στην άμεση καταστροφή τους, πριν είναι πολύ αργά.