Τέμπη, Πύλος, Ρόδος, Έβρος, Πάρνηθα, Μαγνησία, Ν. Αγχίαλος, Ν. Φιλαδέλφεια, Πειραιάς, δάση, λιμάνια, στρατόπεδα, τραίνα, γήπεδα, σύνορα, πυρκαγιές, πλημμύρες, σκάνδαλα (ων ουκ έστιν αριθμός), δυστυχήματα, εγκλήματα... Ο απολογισμός του δεύτερου μισού της κυβερνητικής θητείας. Οι δεύτερες κυβερνητικές τετραετίες στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια, συνδέονταν πάντα με φαινόμενα διάλυσης, ηθικής και οργανωτικής. Την κομματική επιβεβαίωση ακολουθεί η κρατική επανάπαυση, κι αυτή φέρνει διαχειριστική παράλυση και όργια διαφθοράς. Ετούτη εδώ η δεύτερη θητεία δίνει την εντύπωση ότι θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Ακρίβεια, φτώχια, ρουσφετοκρατία, σκάνδαλα, διαφθορά... Ήρθαν και οι δυσμενείς συγκυρίες –οικονομικές και όχι μόνο- για να «δέσει το γλυκό». Πλάι στην κυβερνητική αλαζονεία, η κομματική άλωση του κράτους.

Υπάρχει διαφυγή απ’ αυτή τη ζοφερή (έτσι τη βλέπουν ακόμη και κορυφαία του κυβερνώντος κόμματος στελέχη) κατάσταση; Μόνο μία: η άρνησή μας να παραδοθούμε στην ευθανασία της λήθης. Ζω σημαίνει δεν ξεχνώ. Γι΄ αυτό και η Εκκλησία μας προνόησε σχετικά. «Αωνία η μνήμη» λέει και ξαναλέει  στην Εξόδιο Ακολουθία. Γιατί αυτοί που «έφυγαν», πεθαίνουν πραγματικά όταν τους ξεχνούμε. Απεναντίας, ζουν για πάντα (αυτή κατ΄ εμέ είναι και η έννοια της αιωνιότητας), όταν τους θυμόμαστε.                                                                                                                       

Και δω ακριβώς, στη κοντή  μνήμη του Έλληνα, είναι που να τρομάζει κανείς. Κι΄ αυτό γιατί δε συμβαίνει μόνο με τη δεύτερη τετραετία ετούτης της κυβέρνησης. Ανατρέχοντας στο παρελθόν όλες οι δεύτερες κυβερνητικές θητείες ήταν το λιγότερο αποτυχημένες και σίγουρα έμπλεες σκανδάλων και φαινομένων διαφθοράς. Το ίδιο και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η κατ΄ επανάληψη εκλογή δημιουργεί καθεστώς και η καθεστωτική νοοτροπία αφεαυτής είναι βλαπτική για άρχοντες και αρχόμενους. Η συνήθης  επίκληση για «ολοκλήρωση του έργου» της πρώτης τετραετίας, δεν είναι παρά μία προεκλογική «ανεκπλήρωτη προφητεία», ένα τρυκ εξαπάτησης των ψηφοφόρων. Η εναλλαγή στην εξουσία διαχρονικά υπήρξε ευεργετική για τον τόπο. Το επιχείρημα περί μη αξιόπιστης εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης είναι έωλο από μόνο του, αφού, όπως σε όλους τους τόνους και από όλους τους πολιτικούς διαλαλείται, «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»,  ούτε όμως, και πολιτικοί πάπες.

 Το «λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε» του ποιητή δεν είναι χωρίς βάση. Και ο λαός μας είναι ευκολόπιστος. Άλλοτε γιατί είναι καλοπροαίρετος και άλλοτε γιατί έχει αλλοτριωθεί πουλώντας τη συνείδησή του σε μια μεγάλη ή μικρή εξυπηρέτηση, σ΄ έναν διορισμό μέλους της οικογένειάς μας (ας είναι και με σύμβαση τώρα που στέρεψαν οι μονιμότητες στο δημόσιο), σε μια αποσπασούλα ή σε μια μετάθεση, σ΄ ένα πολιτικό ρουσφέτι. Το «μαζί τα φάγαμε» του αείμνηστου Θόδωρου (του Πάγκαλου ντε), όπως ο ίδιος εξήγησε, άσχετα αν κάποιοι αρκέστηκαν σε κάποια ψίχουλα και άλλοι έφαγαν παντεσπάνι, αυτό εννοούσε. Φτάσαμε στο σημείο για την επιλογή μας για υπάλληλο σε σούπερ μάρκετ, να χρειάζεται συναίνεση του οικείου βουλευτή. Μέχρι την εποχή των Μνημονίων, της άτυπης οικονομικής χρεοκοπίας δηλαδή, εκ μέρους της κυβερνητικής εξουσίας υπήρξε το όργιο των διορισμών στο Δημόσιο από Πράσινους και Βένετους. Η Γαλλία των 70 εκατομμυρίων είχε μόλις διακόσιες πενήντα χιλιάδες υπαλλήλους και η Ελλαδίτσα των δέκα εκατομμυρίων ξεπερνούσε τους ενάμισι εκατομμύριο υπαλλήλους... Ένας απέραντος κομματικός στρατός χειροκροτητής του οποιουδήποτε κυβερνητικού έργου. Η κομματική κονκάρδα διαβατήριο σε κάθε είσοδο.. «Κουτσοί, στραβοί στον Άη Παντελεήμονα», όπως θα έλεγε ο λαός μας.                                                             

Γιατί έτσι γαλουχήθηκε, έτσι διαπαιδαγωγήθηκε χρόνια τώρα ο λαός μας, και η συνήθεια , λέει ο Κικέρων, αντιγράφοντας το αριστοτελικό «έξις δευτέρα φύσις», δημιουργεί δεύτερη φύση («consuetudo altera natura est»). Οι πολίτες να νιώθουν υποχρέωση για τα αυτονόητα δικαιώματά τους: την αξιοκρατία και τη δικαιοσύνη, το δικαίωμα στην εργασία και τις αξιοπρεπείς απολαβές της· ότι το κράτος τούς ανήκει, με την έννοια ότι ο κρατικός μηχανισμός οφείλει να είναι υπηρέτης του και όχι λάφυρο της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας. Φτάσαμε η ισοπολιτεία από θεμελιώδες δικαίωμα του πολίτη, να θεωρείται πολιτικό κατόρθωμα. 

Η παντοειδής εξουσία έχει στα χέρια της σήμερα τεράστια μέσα επηρεασμού της κοινής γνώμης, έτσι που η εικονική πραγματικότητα να υποκαθιστά την πραγματική πραγματικότητα. Η διαπλοκή τους με το μιντιακό σύστημα την  καθιστά ακαταμάχητη. Οι Ομάδες Αλήθειας γι΄ αυτό δεν συγκροτήθηκαν; Για να «αποκαθιστούν» την ...αλήθεια, την κυβερνητική αλήθεια. Γι’ αυτό για έναν παραπάνω λόγο οι πολίτες οφείλουν να έχουν τις νοητικές τους κεραίες ορθάνοιχτες και τη μνήμη τους αυστηρό όσο και δίκαιο κριτή των έργων τους. Η λήθη είναι το συγχωροχάρτι τους, μη τους το δώσετε, εφόσον κρίνετε ότι δεν το αξίζουν. Μη ξεγελαστείτε από τις αργυρώνητες μιντιακές κίρκες, τα άσματά τους δεν συνάδουν με τα δικά σας συμφέροντα, αλλά με αυτά των αφεντικών τους και μόνο. Μείνετε σκεπτόμενοι πολίτες και όχι υπήκοοι. 

Υ.Γ.: Όπως κάθε καλοκαίρι τέτοια εποχή, η «αγραπάναπαυση» κρίνεται επιβεβλημένη. Με τις θερμότερες ευχές μου για πραγματική ξεκούραση, «εις το επανιδείν -πρώτα ο Θεός- αρχές Φθινοπώρου. Σε έναν κόσμο ελπίζω πιο ειρηνικό, γιατί σαν πολλοί τρελοί μαζεύτηκαν τούτες τις μέρες στο πλανητικό μας χωριό... 

Γιάννης Γιώσας