Τους τελευταίους μήνες όλο το Πανελλήνιο βιώνουμε ένα γεγονός πρωτόγνωρο. Μετά το τέλος της τηλεοπτικής σειράς «ο Άγιος Παΐσιος», πλήθος κόσμου συρρέει στην Κόνιτσα, στο μοναστήρι της Παναγιάς Στομίου, να βαδίσουν τα μονοπάτια που περπάτησε ο Άγιος και να προσκυνήσουν εκεί που έζησε ένα κομμάτι της ζωής του. 

Μου θυμίζουν τα χρόνια εκείνα στα Γιάννινα, όταν ο μακαριστός Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανός, Ιεροκήρυκας τότε, σε όποιον ναό πήγαινε να λειτουργήσει, τον ακολουθούσε πλήθος πιστών, διψασμένοι ν’ ακούσουν το κήρυγμά του. 

Όπως και κάθε Κυριακή απόγευμα, στη Μητρόπολη το κήρυγμά του απλό εκλαϊκευμένο, προσαρμοσμένο στην καθημερινότητά, με παραδείγματα από τη ζωή και συμβουλές.

Ότι και ο Άγιος Παΐσιος στις ομιλίες του σε αυτούς που τον επισκέφτηκαν, παίρνοντας μια γεύση από την τηλεοπτική σειρά, πέρα βέβαια από τα θαύματα που έκανε και κάνει. 

Στη σημερινή εποχή που ζούμε, οι άνθρωποι δεν ξέρουν από πού να κρατηθούν. Θέλουν, και ζητάνε ένα στήριγμα που δεν είναι άλλο από την εκκλησία, γιατί η εκκλησία είναι αυτή που στάθηκε, στη μακρόχρονη ιστορία της, κοντά στον άνθρωπο και στα προβλήματά του.

Κι αυτό, γιατί η ζωή μας δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Στη ζωή μας έχουμε συχνά να αντιμετωπίσουμε πολλά προβλήματα, αντιφάσεις και διλήμματα, που δεν προσφέρουν εύκολες λύσεις και επιλογές και χρειαζόμαστε, από κάπου, μια συμβουλή, μια λύση. Προσπάθησα να μεταφέρω τα κηρύγματά τους, αναλύοντας τα νοήματά τους.

Τα διλήμματα στον άνθρωπο συνήθως, προκύπτουν όταν έχουμε να κάνουμε μια επιλογή που, ενώ είναι σύμφωνη με κάποιες αξίες ή επιθυμίες μας, ταυτόχρονα μπορεί να είναι αντίθετες με κάποιες άλλες. 

Παράδειγμα ένα δικό σου άτομο, αδελφός, φίλος, έκανε μια παρανομία. Αν τον καταγγείλουμε είναι αντίθετο της συγγένειας, και με την αξία της φιλίας. 

Αν δεν τον καταγγείλουμε είναι αντίθετο με την αξία της ακεραιότητάς μας. Είναι συνεπώς ένα δίλημμα. 

Υπάρχουν ζευγάρια που, ενώ θέλουν να χωρίσουν, αντιμετωπίζουν δίλημμα αν πρέπει να το κάνουν ή πρέπει να παραμείνουν μαζί, ζώντας μια συμβατική ζωή, για να μη δυσαρεστήσουν τα παιδιά τους ή και για το τί θα πει ο κόσμος.

Ας προσπαθήσουμε, η κάθε επιλογή να μην αποκλείει τις επόμενες. 

Αν, ορθολογικά, δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ένα δίλημμα, το μόνο που απομένει είναι το ένστικτο ή η διαίσθηση, σχετικά με το πόσο η επιλογή μας είναι κοντά στον ιδανικό μας εαυτό και μας αγγίζει περισσότερο.

Πολλές φορές λέμε να κάνουμε υψηλή ποιότητα ή χαμηλό κόστος ή και το ένα και το άλλο, που σημαίνει, να προσπαθούμε να βρίσκουμε έξυπνες λύσεις που να ικανοποιούν και το ένα και το άλλο.

Πάντα να βλέπουμε τη μικρή και τη μεγάλη εικόνα, το δέντρο και το δάσος, σκεπτόμενοι αναλυτικά και συνδετικά, πράγμα που είναι απαραίτητο για τη βαθιά μας κατανόηση.

Σημαντικός ο ρόλος των συναισθημάτων και των συγκινήσεων στην ύπαρξη, στη σκέψη, στη συμπεριφορά και τη ζωή των ανθρώπων. 

Για παράδειγμα ο Πυθαγόρας με τη ρήση «Εν οργή μήτε τι λέγειν μήτε τι πράσειν» Όπως ο Φρ. Χέμπερτ «Η λογική είναι το πρώτο θύμα των συγκινήσεων», τα οποία δείχνουν πως η σκέψη, οι επιλογές μας οι συμπεριφορές μας και οι πράξεις μας καθορίζονται  ισχυρά από τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις.

Τα πιο συνήθη συναισθήματα είναι:

Θετικά. Χαρά αισιοδοξία, γαλήνη, ηρεμία, αγάπη, στοργή.

Αρνητικά: Θυμός, μίσος, οργή, ζήλια, εκνευρισμός, απογοήτευση, λύπη, στενοχώρια, άγχος, θλίψη, φόβος, ενοχή.

Συναισθηματική νοημοσύνη είναι η ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε και να συνειδητοποιούμε, να κατανοούμε τα συναισθήματα, τα δικά μας και των άλλων, και να τα διαχειριζόμαστε αποτελεσματικά. Επίσης ο έλεγχος και η διαχείρισή τους, η αυτοκυριαρχία και ο έλεγχος των συναισθημάτων μέσω της λογικής, έλεγχο του θυμού, που καταστρέφει τη λογική μας.

Οι νέοι σήμερα βρίσκονται μπροστά σε προκλήσεις που δημιουργούν τα ΜΜΕ και το Lifestyle, τα θέλγητρα του αμαρτωλού κόσμου.

Αυτά είναι τα χειρότερα, είναι τα σκληρότερα και χρειάζονται αγώνα σκληρό, ηρωικό, να ξεφύγουν από αυτά που προβάλλουν και παρασύρουν.

Αντιμετωπίζουν τα θηρία της σημερινής αποστασιοποιημένης κοινωνίας που έχει φύγει από το δρόμο του θεού.

Γι’ αυτό, καλό είναι, να μείνουν συνδεδεμένοι με την εκκλησία και με τον Πνευματικό. «Χωρίς τη βοήθεια του Πνευματικού δεν θα σταθείτε», είχε συμβουλεύσει ο μακαριστός Σεβαστιανός.

Επιτυχημένοι είναι οι άνθρωποι που δίνουν προτεραιότητα στην αγάπη, στη στοργή στη συντροφικότητα στη γνήσια φιλία, στον αυτοσεβασμό στη ψυχική γαλήνη. 

Έχουν ξεκάθαρες αξίες και τις χρησιμοποιούν σαν πυξίδα. 

Έχουν όραμα και όνειρα και εστιάζουν τις προσπάθειές τους στους στόχους που έχουν βάλει.     

Σκέφτονται ορθολογικά, είναι αισιόδοξοι, έχουν ισχυρή θέληση και επιτυγχάνουν ότι στοχεύουν, έχουν επιμονή, υπομονή και κουράγιο.

Δεν είσαι τίποτα παραπάνω από αυτόν που υποτιμάς αλλά και τίποτα λιγότερο από αυτόν που θαυμάζεις. Όταν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου δεν χρειάζεται  να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.

Δεν φταίνε οι άλλοι που μας απογοητεύουν, φταίμε εμείς που μπερδεύουμε τα φτερά της κότας με τα φτερά του αετού. Αξίζει να μπορούμε να λέμε πριν κοιμηθούμε πως σήμερα ήμουν Άνθρωπος. Τις μέρες μας ας τις γεμίζουμε με ότι γεμίζει τις καρδιές μας, όχι με το να ψοφήσει η γίδα του γείτονά μας, αλλά με αγαθοεργίες.

Αγαπιέμαι και αγαπώ σημαίνει ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΖΩ.

«Αγάπα τον και στα μαύρα τον άλλον, αγάπα τον και όταν δεν θέλει να σου μιλήσει, και όταν δεν θα είναι καλά…. γιατί η ζωή δεν είναι μόνο γέλια και χαρές… η ζωή είναι και πόνος…, πολύς πόνος… και είναι κρίμα στον πόνο μας να μην έχουμε έναν άνθρωπο να μας αγαπά…» (Οδυσσέας  Ελύτης).

Αγάπη είναι η ικανότητα να παραμερίζουμε αρκετό από το ενδιαφέρον για τον εαυτό μας και τις προσωπικές μας ανάγκες, για να μπορέσουμε πράγματι ν΄ ακούσουμε και να καταλάβουμε τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του άλλου.

Με το πρόσωπο μπορείς να δώσεις στους άλλους ένα χαμόγελο  Με το στόμα  μπορείς να επαινέσεις  ή να παρηγορήσεις. Με την καρδιά μπορείς να δώσεις αγάπη καλοσύνη και να βοηθήσεις αυτούς που έχουν ανάγκη… Όλες οι παραινέσεις κλείνουν με την ΑΓΑΠΗ γιατί ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙΝ.