Με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας, πιστεύω πως δεν υπάρχει πια χρόνος διαμαρτυριών και αντιδράσεων· ο μόνος χρόνος που μας απομένει είναι ο χρόνος των αποφάσεων, καθώς, όπως θα μας θύμιζε ο Καβάφης, «η μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων έρχεται και την προσέχουν ευλαβείς, ενώ εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί».

Ευτυχώς δε για τούτο το λαό και για τούτο τον τόπο, «ευλαβείς» που «ήκουσαν την βοήν των πλησιαζόντων γεγονότων» υπήρξαν σε στιγμές κρίσεων - και τέτοιες ήταν οι στιγμές των περισσότερων χρόνων της μεταπολίτευσης· ένιωσαν δε επιτακτική την ανάγκη, υπεύθυνα και επίσημα, να την στείλουν και σε μας «τους λαούς» που όμως, βρισκόμασταν «εις την οδόν έξω και ουδέν ηκούσαμεν».

Με ένα επιγραμματικό και βαθυστόχαστο μήνυμά του δείγμα αποκαλυπτικό του υψηλής νοημοσύνης και αισθητικής έργου του, ο ποιητής Νίκος Γκάτσος, έγκαιρα και έγκυρα μας προειδοποίησε πως «η σύγχρονη Ελλάδα έγινε από τις εξαιρέσεις της». Κι όταν του ζητήθηκε να μας πει ποιες είναι αυτές οι εξαιρέσεις, απάντησε: «Ο Καποδίστριας, ο Τρικούπης και ο Βενιζέλος»• άφησε δε σε μας, που βρισκόμασταν «εις την οδόν έξω» να αναλογιστούμε πώς τον πρώτο τον δολοφονήσαμε, το δεύτερο δεν τον βγάλαμε ούτε βουλευτή, και στη θέση του βγάλαμε τον άσημο Γουλιμή• εναντίον δε του τρίτου οργανώσαμε δύο δολοφονικές απόπειρες, και ανοίξαμε το δρόμο για τους κάθε λογής «Γουλιμήδες», που κατέκλυσαν το πολιτικό στερέωμα και κυβερνάνε τον τόπο, μέχρι σήμερα.

Αυτό το τελευταίο, θέλω να πιστεύω, θα το συνειδητοποιήσουμε κι εμείς, αρκεί βέβαια να μην εξακολουθήσουμε να παραμένουμε, παρά τα συμβαίνοντα «εις την οδόν έξω», εάν παρακολουθήσουμε με την ανάλογη προσοχή -και προπαντός χωρίς κομματικές προκαταλήψεις- τις δύο εικόνες που βρίσκονται στο τέλος του κειμένου, με τα πρόσωπα που παριστάνουν, και με σύντομη αναφορά στα κύρια σημεία της δράσης τους που είναι αρκούντως διαφωτιστικά και επίκαιρα.

Έχουμε λοιπόν τον Γιώργο Φλωρίδη, τον Γιάννη Ραγκούση και την Άννα Διαμαντοπούλου• γνωστά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και υπουργοί του κάποτε. Το έτος 2017 όμως, με την κατάσταση που επικρατούσε στην Έλλάδα, ανέλαβαν την πρωτοβουλία να ιδρύσουν πολιτική κίνηση με τον τίτλο «Ώρα Αποφάσεων», με στόχο, όπως έγραφαν στην ανακοίνωσή τους, «τη δημιουργία ενός προοδευτικού και αξιόμαχου πολιτικού σχηματισμού, απέναντι στις δυνάμεις του κυβερνητικού εθνικολαικισμού των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, του παρασιτισμού και της συντήρησης». Πραγματοποίησαν μάλιστα και επίσημη εκδήλωση, με αρκετή επιτυχία, κατά την οποία παρουσίασαν και ορισμένες αξιόλογες προτάσεις, ανάμεσα στις οποίες μνημονεύω: «Βουλή 200 βουλευτών, μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, ασυμβίβαστο υπουργού -βουλευτή» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ποια ήταν η κατάληξη; Ο Φλωρίδης σήμερα είναι υπουργός «του παρασιτισμού και της συντήρησης», ο Ραγκούσης επίλεκτο στέλεχος «του εθνικολαϊκισμού των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ», η Διαμαντοπούλου παραμένει στο ΠΑΣΟΚ, αλλά μην ξεχνάτε πως αν είχε γίνει δεκτή η πρόταση του Πρωθυπουργού Μητσοτάκη προς τον Ο.Ο.Σ.Α για να γίνει επικεφαλής του, θα ήταν και αυτή μέλος του «παρασιτισμού και της συντήρησης». 

Κι αν κάποιοι απορούν, καθώς βλέπουν πως πολλοί υπουργοί του Σημίτη είναι και υπουργοί του Μητσοτάκη, αυτό γίνεται, γιατί αγνοούν πως η μόνη εξωκομματική δουλειά του Μητσοτάκη ήταν ο διορισμός του ως συμβούλου, με παχυλό μισθό, σε θυγατρική εταιρεία της Εθνικής Τράπεζας η οποία, για όσους δε γνωρίζουν διαλύθηκε, είχε μάλιστα και ανάλογες συνέπειες που αναγράφονται στον Τύπο της εποχής. Τα πρώτα συμπεράσματα δικά σας• ακολουθούν όμως και δεύτερα.

Επίσης, ο Γιωργάκης, ο Αλέξης και η Ντόρα, που βρέθηκαν, όπως γράφτηκε στην Κρήτη, στα πλαίσια ενός Συνεδρίου, και η Ντόρα αισθάνθηκε την ανάγκη να τους παραθέσει επίσημο δείπνο στη βίλα της στα Χανιά. Για μένα, κανένα πρόβλημα •το χάρηκα μάλιστα• και αν το αναφέρω το κάνω για το σχόλιο που υπάρχει από αυτόν που ανέβασε τη φωτογραφία στο διαδίκτυο και γράφει ότι αυτοί είναι «μια οικογένεια και εμείς είμαστε τα κορόιδα τους». Μακάρι να ήταν μια οικογένεια και να αγωνίζονταν για το καλό του τόπου• κάνουν όμως πως τσακώνονται, πως βρίσκονται στα μαχαίρια μεταξύ τους, ρίχνοντας στάχτη στα μάτια μας για τον αχλά της εξουσίας. Αυτός τους ενδιαφέρει και τίποτε περισσότερο. Κι αν σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για τον ίδιο σκοπό το κάνουν. 

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ λειτουργεί από το 2001, και όλα αυτά που γίνονταν δεν τα έβλεπαν; Πώς τα είδε και τα κατάγγειλε, το 2017, ο βουλευτής Σαλμάς, με επίκαιρη ερώτηση με την οποία ζητούσε από το Υπουργείο «να διερευνήσει καταγγελίες κτηνοτρόφων για τις παράνομες ενέργειες των ελεγκτών, του ΟΠΕΚΕΠΕ στην περιοχή του»; Τι έκαναν; Τίποτε. Όλους τους βόλευε αυτή η κατάσταση, γιατί έτσι έγιναν βουλευτές, και αν δεν ήταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν θα γινόταν τίποτε. Άλλωστε, ποιος κυβερνητικός βουλευτής τολμάει να καταγγείλει τις παρανομίες της Κυβέρνησης; Τόλμησε ο ίδιος ο Σαλμάς - γιατί είναι φτασμένος επιστήμονας - και ο Μητσοτάκης τον διέγραψε. Αν οι πιο πολλοί δεν ήταν ανεπάγγελτοι, και δεν είχαν μετατρέψει την πολιτική σε επάγγελμα, να βολεύονται και να μας κοροϊδεύουν με τις επικοινωνιακές πιρουέτες τους, με αυτά που γίνονται, και τα βλέπουν, τα ίδια με το Σαλμά θα έκαναν.

Αυτό όμως που γίνεται και μας θλίβει, έχει σχέση, όχι μόνο με τους πολιτικούς, αλλά με τη γενικότερη συγκρότηση της κοινωνίας, από τη μεταπολίτευση και μετά, πράγμα που απασχόλησε διακεκριμένους επιστήμονες, αυτοί «οι ευλαβείς» κατά τον Καβάφη, οι οποίοι εξήγησαν το φαινόμενο: «Οι δυνάμεις της επταετίας-γράφει ο Δ. Τσάτσος-επέζησαν απόλυτα από την αλλαγή του 1974,πέρασαν στο προσκήνιο, προάγονται, ασχημονούν, ζητούν τη δικαίωσή τους και την τιμωρία όσων αγωνίστηκαν για κάθαρση». Από το 1974 πηγαίνει έπειτα στο 1981 και διαπιστώνει ότι: «από το κυβερνητικό σχήμα δε λείπει μια ψυχολογία ιδιοκτησίας, στον αγώνα για την αλλαγή• την προκάλεσε το λεφούσι των εκτός Κινήματος τυχοδιωκτών, που εν μιά νυκτί, έπαψαν να φωνάζουν κάτω και φώναζαν ζήτω το ΠΑΣΟΚ». Τα ζήσαμε αυτά από κοντά και τα ξέρουμε. Υπάρχει όμως και επόμενο-πιο σημαντικό αυτό-στάδιο, που εμφανίστηκε κατά τη μετάβαση από την «ΑΛΛΑΓΗ» -που κατά τον Παρασκευά Αυγερινό, «ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΝΩΡΙΣ», στο «θολό και κακέκτυπο εκσυγχρονισμό» του Σημίτη. Τότε ακολουθήσαμε τον «τρίτο δρόμο», όχι «προς τον σοσιαλισμό», αλλά «προς τον καπιταλισμό»- θυμηθείτε και τον πρόσφατο «δημοκρατικό καπιταλισμό» του Τσίπρα, για να έχετε μια πλήρη εικόνα.

Κατά το στάδιο, λοιπόν, αυτό, που το παρουσιάζει με γλαφυρότητα ο άλλος διακεκριμένος συνταγματολόγος καθηγητής Γιώργος Σωτηρέλης, στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του ΑΣ ΞΑΝΑΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ, όπως γράφει, «γέμισε η πολιτική σκηνή από αμοραλιστές, αρριβίστες και τυχοδιώκτες, οι οποίοι χωρίς να έχουν υπάρξει ποτέ σοσιαλιστές ή να έχουν παλέψει έστω για κάποιο ιδανικό βρέθηκαν προβεβλημένα στελέχη, υπουργοί ή και δελφίνοι, μόνο και μόνο γιατί εξαργύρωσαν την υποτακτικότητά τους στα διαπλεκόμενα και στους σημερινούς πάτρωνες, με την αμέριστη υποστήριξη από τα Μ.Μ.Ε.». Προσέξτε τους χαρακτηρισμούς και θα δικαιολογήσετε αρκετά από τα συμβαίνοντα και σήμερα, και δεν αφήνουν τίποτε να προχωρήσει.

Μπορείτε εύκολα να το διαπιστώσετε, αν λάβετε υπόψη το γεγονός ότι βρέθηκε, επί τέλους, ένας φωτισμένος άνθρωπος, καλλιεργημένος επιστήμονας με πλήρη, σε ευρωπαϊκά επίπεδα, γνώση της τραγικής κατάστασης που περνάει η χώρα μας, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νικόλαος Φαραντούρης, που πρότεινε αυτό που είναι αυτονόητο και επιθυμητό για κάθε νοήμονα και συνειδητοποιημένο πολίτη. Πρότεινε δηλαδή: «Να σχηματιστεί Κυβέρνηση Ειδικού Σκοπού και Κοινής Αποδοχής, με στόχο την Κάθαρση και την Εξυγίανση των Θεσμών». Και ξέρετε ποιος αντέδρασε πρώτος, αντί να πανηγυρίζει και να καυχιέται; Ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα δε υπόλοιπα κόμματα έκαναν πως δεν κατάλαβαν τίποτε!!

Κάτι παρόμοιο είχε προτείνει, από το 2010, ο διεθνούς φήμης Έλληνας διανοούμενος Βασίλειος Μαρκεζίνης, μετά τη διαπίστωσή του ότι «το σύγχρονο ελληνικό κράτος έχει μεταβληθεί σε στάβλους του Αυγεία και χρειάζεται ολοκληρωτική κάθαρση, την οποία δεν μπορεί να επιφέρει, με τον τρόπο που σκέπτεται και λειτουργεί, το σημερινό πολιτικό σύστημα». Άλλωστε, η Ιστορία διδάσκει και η πείρα επιβεβαιώνει πως με παλιά φθαρμένα υλικά, σαν αυτά που γνωρίσαμε στον καιρό της κρίσης και τα βλέπουμε να επιθυμούν να παίξουν το ρόλο του σωτήρα, δεν χτίζεται νέο σταθερό οικοδόμημα, αλλά ένα σαθρό κατασκεύασμα έτοιμο για κατάρρευση.

Σπύρος Εργολάβος