Εκπροσωπώντας τον Δήμαρχο Ιωαννίνων κ. Θωμά Μπέγκα, χαιρέτησα και παρακολούθησα τις εργασίες ενός εξαιρετικού θερινού σεμιναρίου, που διοργανώθηκε από την Καθηγήτρια κ. Τζένη Παγγέ και διακεκριμένους επιστήμονες από το εξωτερικό. Το θέμα του σεμιναρίου ήταν «Τεχνητή Νοημοσύνη, Εκπαίδευση και Πολιτιστική Κληρονομιά». Στον σύντομο χαιρετισμό που απηύθυνα, προσπάθησα να προσεγγίσω αυτές τις τρεις κυρίαρχες έννοιες, που έχουν μία ξεχωριστή σημασία και ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον για ολόκληρη την κοινωνία, όπως ασφαλώς και για κάθε τοπική κοινωνία και μορφή  ανάλογης διοίκησης, όπως είναι ο Δήμος μιας περιοχής. 

Πιστεύω προσωπικά πως θα ήταν μία εύκολη λύση και μία θεώρηση, εκτός κάθε πραγματικότητας, να εναντιωθεί κανείς, εκ προοιμίου,  στις δυνατότητες που παρέχει ήδη η Τεχνητή Νοημοσύνη, δυνατότητες, που αφορούν, στην ουσία,  όλους τους τομείς της ανθρώπινης  δραστηριότητας. Μάλιστα, η γενικότερη παρουσία και αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης  λαμβάνει ήδη σταδιακά έναν ενισχυτικό χαρακτήρα, που αναφέρεται σε όλο και περισσότερους τομείς της πνευματικής και κοινωνικής ύπαρξης και λειτουργίας του κάθε ατόμου και της κάθε κοινωνίας. 

Ερχόμενος στον πρώτο άξονα της θεματικής, που είναι η Εκπαίδευση, διερωτάται κανείς, πραγματικά, αφενός για τις σημαντικές και καταλυτικές, ενδεχομένως, αλλαγές που θα επισυμβούν στον συγκεκριμένο τομέα και αφετέρου  για τον  βαθμό που η Εκπαίδευση είναι όντως έτοιμη να υποδεχτεί και να αξιοποιήσει έναν τέτοιο τομέα προσέγγισης και ερμηνείας των πραγμάτων, όπως είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη. 

Θεωρώ ότι, καταρχάς, πρέπει να πειστούν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί για τα οφέλη, αλλά -και γιατί όχι- και για επιμέρους ζητήματα που πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους, αναφορικά με την αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εκπαίδευση. Με άλλα λόγια πρέπει να υπάρξει ένα είδος συμφιλίωσης και συνεργασίας ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και την Τεχνητή Νοημοσύνη, ώστε να προκύψουν στη συνέχεια  θετικά αποτελέσματα και να μην αντιμετωπίζει επιφυλακτικά ο ένας τον άλλο. 

Με την ίδια ευαισθησία και σχέση αμοιβαιότητας πρέπει να αντιμετωπιστεί και ο τομέας της πολιτιστικής κληρονομιάς, που είναι γεγονός ότι μπορεί να απαιτεί ακόμη πιο λεπτούς χειρισμούς, αναφορικά με αυτό που μεταφέρει ως πολιτιστικό κεφάλαιο και πολιτιστική αξία. Αυτό σημαίνει ότι κάθε τομέας της πολιτιστικής έκφρασης μπορεί να απαιτεί και έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης και κατά συνέπεια αξιοποίησης της ίδιας της Τεχνητής Νοημοσύνης, με την ανάλογη κατάλληλη προσαρμογή. 

Ένας επιπρόσθετος και καθοριστικός άξονας έχει να κάνει με τη γνώση και την ενημέρωση, ευρύτερα της κοινωνίας, αλλά κυρίως των ίδιων των εκπαιδευτικών. Η γνώση απελευθερώνει και οδηγεί σε ευπρόσδεκτα αποτελέσματα προς όφελος μαθητών και δασκάλων. Κατά συνέπεια απαιτείται η συστηματική προσέγγιση όλων αυτών των θεμάτων και η γνωριμία με την ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη, που πρέπει να είναι διαρκής και σταθερά. Εννοείται ότι η προσπάθεια αυτή δεν πρέπει να περιοριστεί σε συγκεκριμένους τομείς, αλλά πρέπει να έχει διαρκώς έναν δημόσιο και λειτουργικό χαρακτήρα.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Δ. ΚΑΨΑΛΗΣ, Ομοτ. Καθηγητής – πρ. Πρύτανης Πανεπ. Ιωαννίνων