Ο λόγος στο προηγούμενο σημείωμα για την κατάσταση των πολιτικών κομμάτων στη χώρα μας - και συγκεκριμένα για τα τρία κόμματα της περιόδου της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων - που δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο και να βγούμε από το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει. Με τα δύο φωτογραφικά ντοκουμέντα που παραθέσαμε, διαπιστώθηκε πως τα διάφορα κομματικά στελέχη, με την πρώτη ευκαιρία είναι πρόθυμα να μεταπηδήσουν από το ένα κομματικό στρατόπεδο στο άλλο, προσφέροντας θυσία στο βωμό της εξουσίας. Εξίσου διαφωτιστικά και τα δύο φωτογραφικά ντοκουμέντα που παραθέτουμε στο τέλος του σημερινού σημειώματος: Στο πρώτο από αυτά βλέπετε γνωστά στελέχη και πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, που κοσμούν σήμερα τους κυβερνητικούς θώκους της Νέας Δημοκρατίας του Μητσοτάκη• στο δεύτερο ένα ποικίλης προέλευσης πλήθος που στον καιρό της κρίσης μεταπηδούσε από το ένα κομματικό στρατόπεδο στο άλλο, με βασικό κριτήριο την προσήλωση στο θέλγητρο της εξουσίας, και με τη γνωστή τακτική που αποδίδεται στη φράση του Τσαρούχη, σύμφωνα με την οποία «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις». Αποδείχτηκε όμως πως και τα τρία κόμματα εξουσίας ήταν και τα τρία του ίδιου φυράματος• σε θέματα δε σοβαρά, που είχαν σχέση με τη συνταγματική τάξη και νομιμότητα- άνευ των οποίων δεν υπάρχει δημοκρατία- το ένα ήταν χειρότερο από το άλλο* και αυτό το λέω μετά γνώσεως λόγου. Υπάρχει άλλωστε και η πρόσφατη δήλωση του Καμμένου για τον Σαμαρά που τα λέει όλα• ήταν με τη νέα Αμερικανίδα πρέσβειρα στο δείπνο για την ορκωμοσία του Τράμπ• συνεπώς ξέρει, όπως είπε, πως «ο Σαμαράς είναι ο τελευταίος που μπορεί να ηγηθεί της ατζέντας Τράμπ στην Ελλάδα»• σε μας δε δείχνει από ποιούς και πώς κυβερνιέται ετούτος ο τόπος.

Τραγική η πολιτική κατάσταση της χώρας μας, στα χρόνια της μεταπολίτευσης, ιδιαίτερα από το 1985 και μετά. Από τότε είχαν αρχίσει να ακούγονται φωνές γνήσιων πολιτικών, που έβλεπαν από μέσα τό πολιτικό δράμα της Ελλάδας, και τις συμφορές που επρόκειτο να ακολουθήσουν.

«Εμείς βγάλαμε τα μάτια μας, μόνοι μας» διακηρύσσει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του, με τίτλο «Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ,Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ» ο καθηγητής της πολιτικής δικονομίας και σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, Κώστας Μπέης. Είχε δώσει μάλιστα, με βάση τα κύρια στοιχεία του βιβλίου του, και σχετική συνέντευξη και είχε προβληματίσει τους σκεπτόμενους Έλληνες, με τα αδυσώπητα ερωτήματά του: «ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ; ΠΟΥ ΠΑΜΕ; ΤΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΕΧΟΥΜΕ;».

«Οφείλει - γράφει - ο πολιτικός κόσμος της χώρας να συνειδητοποιήσει ότι αυτός έφερε τη χώρα εδώ που την έφερε. Είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε την πολιτική πραγματικότητα και να τη συνομολογήσουμε. Υπήρξα σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου• του αρνήθηκα δύο φορές να γίνω υπουργός• τη μιά φορά όταν έκλεισε τα μάτια της η Μελίνα για να πάω στο υπουργείο πολιτισμού και άλλη μια φορά μετά το 1993• και τις δύο φορές του αρνήθηκα, γιατί είχα ήδη τις εμπειρίες μου, τόσο από το υπουργείο Παιδείας , όσο και από τη Βουλή, τι σημαίνει ελληνικός πολιτικός κόσμος και ελληνική πολιτική ροή». Και, με πικρό παράπονο, προσθέτει: «ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΕΣΟΔΑ, ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΕΣΟΔΑ! Θα αναφέρω λοιπόν δύο περιστατικά, ένα από το ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας, το άλλο από το άλλο μεγάλο κόμμα εξουσίας (τα δύο κόμματα εξουσίας ήταν η Ν.Δ. του Κων/νου Μητσοτάκη, και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου). Πριν από μερικά χρόνια ήμουνα σε ένα φιλικό σπίτι, με έναν πρώην υπουργό πολιτισμού, δεν θα τον κατονομάσω γιατί ο άνθρωπος ήταν ευπρεπέστατος• μας διηγείτο, λοιπόν, ότι κάποτε, μαζί με μια άλλη κυρία, επίσης υπουργό πολιτισμού, είχαν επισκεφθεί τον αρχηγό του, δεν θα τον κατονομάσω, ο καθένας μπορεί να καταλάβει ποιος είναι• κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο σπίτι του, για τις ανάγκες του διαλόγου, χρειάστηκε να σηκωθεί ο αρχηγός από την καρέκλα του και να πάει σε ένα ντουλάπι που ήταν πίσω του. Το άνοιξε, για να πάρει κάποιο χαρτί από εκεί, και καθώς άνοιξε το ντουλάπι κατρακύλισαν τα χρηματοδέματα• και αντί να κλείσει το ντουλάπι και κάποια ευπρεπή απάντηση να δώσει, έβαλε τα γέλια και χαχανίζοντας είπε: τα τούβλα, κατρακύλισαν τα τούβλα. Αυτό είναι το ένα περιστατικό. Το δεύτερο περιστατικό: Θυμάμαι κάποτε που έπρεπε να συντάξω τη δήλωση του ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ προς τη Βουλή του Ανδρέα Παπανδρέου. Τη γύρισα στο τελευταίο σπίτι - λυπάμαι που θα γίνω χυδαίος, αλλά θα χρησιμοποιήσω τη φράση του μακαρίτη του Γιαννόπουλου - το κωλόσπιτο, που έλεγε ο Γιαννόπουλος• θυμάμαι, λοιπόν, που του είπα: μα, κύριε πρόεδρε, μόνο ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός που βλέπω εδώ μέσα θα πρέπει να κάνει ένα μεγάλο ποσόν* τότε άπλωσε το χέρι και μου είπε: μα αγαπητέ μου, ο νόμος με υποχρεώνει να δηλώνω μόνο τα ακίνητα, δεν με υποχρεώνει να δηλώνω και τα κινητά. Αυτός υπήρξε ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας. Δεν υπάρχει περιθώριο για άσκηση ελληνικής οικονομικής πολιτικής• αφού ζούμε με δανεικά, αφού ζούμε με την ελεημοσύνη των ξένων και φτάσαμε σ’ αυτό το κατάντημα. Έχω παράπονο που βλέπω τα παιδιά του κόσμου άνεργα».

Στα ερωτήματα δε που θέτει στο βιβλίο του «πού βρισκόμαστε, πού πάμε;» παραθέτει την πειστική απάντηση της γερμανικής εφημερίδας Frankfurter Allgemeine, η οποία γράφει: «Η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να παραδώσει την ανεξαρτησία του κράτους. Η Ελλάδα εφεξής μόνο κατ’ όνομα υπάρχει ως αυτοτελές, και πολύ περισσότερο ως τάχα ανεξάρτητο ευρωπαϊκό κράτος, Η χώρα και ο λαός της τελούν υπό ξένη οικονομική, δημοσιονομική και ελεγκτική κατοχή». Στο ίδιο επικριτικό πλαίσιο για τη σύγχρονη Ελλάδα κινείται και η βρετανική εφημερίδα Guardian, η οποία αναφερόμενη σε έργα αναπτυξιακά όπως είναι το Ελληνικό, επισημαίνει πως: «είναι απλώς ένα ακόμα έργο πολυτελών ακινήτων που αγοράστηκε από ολιγάρχες για πενταροδεκάρες, κατασκευάστηκε σε δημόσια γη για τους υπερπλούσιους και για τους ξένους, ενώ οι απλοί Έλληνες πολίτες συνεχίζουν να βλέπουν το βιοτικό τους επίπεδο να μειώνεται και τις δημόσιες υπηρεσίες να χάνονται». Όσα καταγράφονται στο βιβλίο του Κώστα Μπέη, απευθύνονται σε όλα τα νέα παιδιά, «με την προσδοκία μιας δικής τους ειρηνικής επανάστασης, για να υπάρξει ελπίδα μιας νέας ανάστασης του άλλοτε αγωνιστικού και δημιουργικού ελληνικού έθνους». Δεν είναι δε τυχαίο το γεγονός πως και ένας άλλος εκλεκτός διανοούμενος και πολιτικός, ο συνταγματολόγος καθηγητής, ο Δημήτρης Τσάτσος, που έζησε και αυτός το δράμα του ελληνικού λαού, κατά τα χρόνια της λεγόμενης μεταπολίτευσης, κινείται στο βιβλίο του «Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΚΜΗ», στα ίδια ακριβώς πλαίσια: Μιλάει, στις σελίδες του βιβλίου του: «Για μια πολιτεία-θέαμα, ούτε σοβαρή, ούτε έντιμη, ούτε λειτουργούσα πολιτεία. Μιλάμε για μια μη πολιτεία. Ζώντας στην Ελλάδα μας, δεν ζω θεσμούς. Ζω ένα θέατρο στο οποίο -έστω παθητικά- παίζουμε όλοι μας, ακόμα και οι κομπάρσοι ,όπως και εγώ». 

Αυτό το ίδιο θέατρο ζούμε και παίζουμε όλοι μας και σήμερα. Ομως δεν λείπει και από τον Τσάτσο, όπως δεν λείπει και από τον Μπέη, η σχετική αισιοδοξία, διατυπωμένη στο τέλος του βιβλίου του με τη φράση: «Η ΧΩΡΑ αυτή αντέχεται, θα έλεγα και αγαπιέται, μόνο σε συνάρτηση με την προσδοκία της μεγάλης οργής, αυτής που ίσως φέρει τη μεγάλη ανατροπή».

Για να γίνει όμως αυτό ο Κώστας Μπέης εκθέτει, με τα δύο παραδείγματα που παραθέτει, από πού και πώς ξεκινήσαμε και πού βρισκόμαστε. Η ουσία του όλου προβλήματος βρίσκεται στην επαναλαμβανόμενη φράση: «ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΕΣΟΔΑ,ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΕΣΟΔΑ» •τακτική που συνδέεται με τα κόμματα εξουσίας και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με αποτέλεσμα να έχουν μετατρέψει το σύγχρονο κράτος σε «στάβλους του Αυγεία», που χρειάζεται κάθαρση. Και όταν λέμε κάθαρση, εννοούμε κάθαρση! Αυτή για να γίνει, αντί για τις ανούσιες και γελοίες εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές στις οποίες καταφεύγουν τα πολιτικά κόμματα - κυβερνητικά και αντιπολιτευόμενα - πρέπει να συγκροτηθεί μια σοβαρή εξωκοινοβουλευτική επιτροπή από εξέχουσες προσωπικότητες του τόπου. Αυτή θα εξετάσει όλους, όσοι από διάφορα κυβερνητικά κομματικά και κρατικά συνδικαλιστικά όργανα διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα• και όσοι από αυτούς βρεθούν ότι είχαν κάποια περιουσία, που αποδεδειγμένα, με βάση στοιχεία της εφορίας, προερχόταν από προσωπική επαγγελματική εργασία, να την κρατήσουν. Η υπόλοιπη όμως, είτε προέρχεται από «ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΕΣΟΔΑ» ανιόντων πολιτικών συγγενών, είτε από παρόμοια δικά τους, να αφαιρεθεί και να επιστραφεί στο κράτος, γιατί είναι περιουσία που έκλεψαν από το λαό, και έφεραν τον τόπο σε αυτό το κατάντημα. Το βιβλίο του Κώστα Μπέη είναι αρκούντως διαφωτιστικό ως προς τον άνομο πλουτισμό αρκετών πολιτικών και δεν αφήνει άλλα περιθώρια ανοχής εκ μέρους των πολιτών.