Το έχουμε επισημάνει πολλές φορές. Το ακούμε καθημερινά από τους απλούς πολίτες, τουλάχιστον αυτούς που δεν είναι προσκολλημένοι στο κόμμα. Η κατάσταση, στην οποίαν έχει περιέλθει η πατρίδα μας είναι απελπιστική, δεν πάει άλλο. 

Όταν σχεδόν το 90% νοιώθει απογοήτευση και απελπισία, σύμφωνα με δημοσκόπηση, τότε τα πράγματα δεν είναι μόνον απελπιστικά, αλλά τραγικά. Και μόνο 5% νοιώθει ασφάλεια! 

Και δυστυχώς, δεν βλέπουμε φως στο βάθος του τούνελ, για να θυμηθούμε μια συνήθη ρήση παλαιότερου πρωθυπουργού.

Πού οφείλεται; Μα, είναι ολοφάνερο. Όλοι το βλέπουν, εκτός από τους τυφλούς τὰ ὦτα τὸν τε νοῦν τά τ' ὄμματα! Ποιοι είναι αυτοί; Όλοι αυτοί που κυβέρνησαν την πατρίδα μας και πριν αλλά κυρίως μετά το 1974 με τις γνωστές συνέπειες.

Τι σημαίνει η φράση που αναφέραμε πιο πριν; Να είναι κανείς τυφλός, απόλυτα τυφλός. Στα μάτια, στα αυτιά, στον νου. Να μη βλέπει, να μην ακούει, να μη σκέφτεται. Όπως τον Οιδίποδα στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλέους.

Και πώς οδηγείται κανείς σε αυτή την ολοκληρωτική  τύφλωση; Από την ὕβριν, μια αρχαιοελληνική έννοια, που όταν καταλάβει τον άνθρωπο, τον οδηγεί στην καταστροφή. Η αλαζονεία. Αυτή που σε κάνει να πιστεύεις ότι εσύ ΞΕΡΕΙΣ, ενώ όλοι οι άλλοι είναι τυφλοί. Και βέβαια, αν είσαι ιδιώτης, η καταστροφή αφορά εσένα τον ίδιο, αν όμως είσαι «ηγέτης», αν ασκείς εξουσία, και επομένως είσαι υπεύθυνος για τις τύχες των αρχομένων, τότε η καταστροφή αφορά πολύ περισσότερο τους αρχομένους και την πατρίδα.

Η ὕβρις φαίνεται ότι είναι σαν την επιδημία. Μεταδίδεται πανεύκολα από τον ηγέτη στους συνεργάτες του. Που και αυτοί λειτουργούν με τον ίδιον τρόπο και, όπως λέει ο Όμηρος, «ὑπερβαίνουν το μέτρο και ἁμαρτάνουν». 

Και επειδή, δυστυχώς, τα «αμαρτήματα» αυτής της κυβερνήσεως του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πολλά, θα αναφερθούμε σε ένα που δημιουργεί μέγιστον προβληματισμόν γενικά στους Έλληνες, αλλά πολύ περισσότερο μια συγκεκριμένη ομάδα συμπολιτών μας. Μια πράξη υπουργού, που κατά τη γνώμη πολλών συνιστά εγκληματική ενέργεια.

Συγκεκριμένα, με ποιο δικαίωμα ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης πούλησε το γονιδίωμα DNA 100.000 νεογνών Ελληνοπαίδων σε ιδιωτικές εταιρείες εν αγνοίᾳ των γονέων τους; Χωρίς καμμιά απολύτως δημόσια συζήτηση και χωρίς καμμιά, όπως φαίνεται, ενημέρωση των άμεσα ενδιαφερομένων, που δεν είναι άλλοι παρά οι γονείς; 

Οι κίνδυνοι είναι προφανείς για το μέλλον αυτών των παιδιών, αλλά και για το μέλλον του Ελληνικού έθνους, επειδή κανείς δεν μπορεί να είναι απόλυτα βέβαιος για τη μη κατάχρηση των δεδομένων αυτών για εγκληματικές δραστηριότητες.

Και το παράδοξον είναι, πώς συναίνεσαν οι γυναικολόγοι-μαιευτήρες και οι ιατρικοί σύλλογοι της χώρας σε αυτή την εγκληματική για τους γονείς και τον Ελληνικό έθνος  πράξη του Υπουργού Υγείας;    

Και διερωτάται κανείς, μια και ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε πολλές φορές για το «επιτελικό κράτος», δηλαδή ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται από τον ίδιο και ένα στενό κύκλο συνεργατών του, μήπως η απόφαση αυτή είναι απόφαση του «επιτελικού κράτους» και απλώς ο Υπουργός την εκτέλεσε, ή είναι αποκλειστικά υπεύθυνος γι' αυτή την απόφαση ο υπουργός του; 

Αυτό που διαπιστώνουμε για άλλη μια φορά είναι ότι η αλαζονεία της κυβερνήσεως Μητσοτάκη, όπως εξ άλλου αποδεικνύεται και από μια σειρά άλλων αποφάσεων, έχει κτυπήσει κόκκινο, απόλυτη περιφρόνηση της λαϊκής κυριαρχίας. Λησμονούν ότι είναι υπουργοί, υπηρέτες του λαού, και όχι αφέντες του, και επομένως πάνω από όλα είναι ο σεβασμός στον πολίτη και όχι η καθεστωτική νοοτροπία, ότι είμαστε στην εξουσία και ότι θέλουμε, κάνουμε.

Αν συνεχιστεί η νοοτροπία αυτή, της οποίας τα τραγικά αποτελέσματα είναι ορατά, η ὕβρις οδηγεί μαθηματικά στὴν ἄτη (την διανοητική τύφλωση) και στην πλήρη καταστροφή). Αν απομένει ίχνος συναίσθησης της ευθύνης, ας αλλάξει έστω και τώρα ρότα ο απόλυτος άρχων που διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας και των Ελλήνων. Ας σεβαστεί επιτέλους, και αυτό βέβαια σημαίνει να ακούει τη φωνή του κυρίαρχου λαού και αυτήν να  λαμβάνει υπ'  όψιν του, όταν λαμβάνει τις αποφάσεις του. Και σε αυτό θα τον βοηθήσει, και αυτόν και άλλους, η αυτοκριτική. Ας βάλει να ακούει κάθε πρωί, τι έλεγε  πριν και τί μετά την ανάληψη της εξουσίας ή και όσα λέει κατά τη διάρκειά της.