Η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, με αφορμή τις πρόσφατες προαγωγές στον Άρειο Πάγο, δημιούργησε την ελπίδα πως ίσως αρχίζουν να αναφαίνονται στον πολιτικό ορίζοντα της χώρας τα πρώτα σημάδια που θα φέρουν την πολυπόθητη ανατροπή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα που υπήρξε, εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, η δημιουργός της.

Καταγγέλλει η Ένωση των Δικαστών και Εισαγγελέων την εκτελεστική εξουσία της χώρας, ότι, κατά τρόπο προκλητικό, δεν εφάρμοσε το νόμο που η ίδια είχε ψηφίσει, σχετικά με τις προαγωγές στον Άρειο Πάγο, με συνέπεια: «Αρεοπαγίτες εγνωσμένου κύρους και ήθους, που χαίρουν εκτίμησης από όλον το νομικό κόσμο, με άρτια νομική κατάρτιση, πρωτεύσαντες στην εκλογική διαδικασία μεταξύ των μελών του Δικαστηρίου, δεν κρίθηκαν ικανοί να καταλάβουν καμία από τις 8 θέσεις των Αντιπροέδρων του Αρείου Πάγου που κενώθηκαν. Η κυβέρνηση, με την ψήφιση του νόμου - τον οποίο δεν εφάρμοσε - ήθελε να κερδίσει επικοινωνιακά, δίνοντας την ψευδαίσθηση πως υπάρχει στη χώρα μας το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο που εγγυάται τη συμμετοχή στις κορυφαίες διαδικασίες, ενώ, όπως εύλογα αναρωτιέται ο πολίτης, δεν ήθελε να απωλέσει το προνόμιό της να αποφασίζει ανεξέλεγκτα για την ηγεσία της Δικαιοσύνης».

Και έρχεται από την ίδια την Ένωση η σχετική απάντηση. Για τους σκεφτόμενους πολίτες, που, όλα αυτά τα χρόνια, «ζούμε σε μια Πολιτεία-θέαμα, ούτε σοβαρή, ούτε έντιμη, ούτε λειτουργούσα, χωρίς θεσμούς, αλλά σε ένα θέατρο στο οποίο, έστω παθητικά, παίζουμε όλοι μας», στην απάντηση αυτή βρίσκεται η ουσία του προβλήματος, το οποίο παρουσιάζεται, σε όλο του το μεγαλείο, με τη φράση: «Είναι απαίτηση όχι μόνο του Δικαστικού Σώματος αλλά ώριμο κοινωνικό αίτημα ο αυτοπεριορισμός της εκτελεστικής εξουσίας, ώστε να χειραφετηθεί ουσιαστικά η Δικαιοσύνη στον τόπο μας».

Ότι δε στη φράση αυτή βρίσκεται η ουσία του προβλήματος, επιβεβαιώνεται από την άμεση, άστοχη και αδικαιολόγητη παρέμβαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, ο οποίος «χωρίς περίσκεψη», όπως θα του έλεγε, αν ζούσε, ο Καβάφης, εκδηλώνοντας την εκτελεστική αυθαιρεσία της κυβέρνησης και εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τον εαυτό του, μίλησε για «Κράτος των Δικαστών». Δεν μιλάει η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για «Κράτος των Δικαστών»· μιλάει – και πολύ ορθά – για Κράτος του Νόμου, για Κράτος της Δικαιοσύνης, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Από την πλευρά του, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, στα πλαίσια της Νέας Δημοκρατίας την οποία υπηρετεί, επιθυμεί ένα «κράτος πολιτικών», όπως τους γνωρίσαμε όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης· χρόνια, κατά τα οποία κυβέρνησε και κυβερνάει αυθαίρετα και ανεξέλεγκτα μια εκτελεστική εξουσία που αποτελεί τη μειοψηφία της λαϊκής βούλησης και κυριαρχίας, ψηφίζει, συνήθως προεκλογικά, καλπονοθευτικούς νόμους, με τους οποίους μετατρέπει τη μειοψηφία σε πλειοψηφία· εκλέγει με τα διαβόητα «μπόνους» βουλευτές που δεν «εκπροσωπούν το Λαό και το Έθνος», αλλά είναι πειθήνια όργανα του κόμματος στο οποίο ανήκουν· απλώς βολεύονται, χωρίς να έχουν το δικαίωμα να βουλεύονται και αλλοιώνουν τη συνταγματική πλειοψηφία της Βουλής.

Τραγική συνέπεια αυτής της τακτικής, η μία από τις τρεις εξουσίες - η νομοθετική - να μην υπάρχει και να περιέρχεται στην εξουσία του αρχηγού του κόμματος που κυβερνάει· αυτός διορίζει, εντελώς αυθαίρετα, την ηγεσία της Βουλής και της Δικαιοσύνης, όπως έγινε και πρόσφατα, με συνέπεια να καταργεί, στην ουσία, και τη δεύτερη διακριτική εξουσία της Δημοκρατίας - τη δικαστική.

Με την τελευταία δε ανερμάτιστη και καιροσκοπική αναθεώρηση του Συντάγματος, για την οποία ευθύνονται όλα τα κόμματα που την ψήφισαν, αφαιρέθηκε από τη Βουλή το δικαίωμα να εκλέγει αυτή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να τον εκλέγει με αλλεπάλληλες ψηφοφορίες μια ομάδα παρόντων βουλευτών· και εφόσον στη θέση του βρεθεί ένα οποιοδήποτε πρόσωπο, που γίνεται Πρωθυπουργός της χώρας, καθιερώνει ένα πολιτικό σύστημα - μονοκρατορικό και αυθαίρετο - που δεν έχει καμιά σχέση με το «Πολίτευμα της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας». Αυτής θεμέλιο, κατά το Σύνταγμα, είναι η λαϊκή κυριαρχία και όχι η αυθαίρετη βούληση ενός άσχετου, κατά κανόνα, Πρωθυπουργού.

Αυτό είναι το «Κράτος των Πολιτικών», το οποίο επιθυμεί και υπηρετεί ο σημερινός Υπουργός Δικαιοσύνης, αντικρούοντας την ανακοίνωση των Δικαστών και Εισαγγελέων, με τον ανυπόστατο ισχυρισμό ότι επιθυμούν ένα «Κράτος Δικαστών», ενώ η ανακοίνωση αυτή κάνει λόγο για ένα Κράτος του Νόμου, ένα Κράτος της διάκρισης των εξουσιών, που αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση της ύπαρξης και της σωστής λειτουργίας της Δημοκρατίας.

Η ύπαρξη και η λειτουργία αυτού του Κράτους δεν είναι μόνο αίτημα των δικαστών αλλά, όπως σωστά επισημαίνεται στην ανακοίνωση, είναι και «ώριμο κοινωνικό αίτημα», αίτημα των πολιτών μιας χώρας, στην οποία, πριν από 25 αιώνες, γεννήθηκε η Δημοκρατία και προσδιορίστηκαν με σαφήνεια τα συστατικά της στοιχεία· ανάμεσα σ’ αυτά, η σαφής διάκριση και η ανεξαρτησία των τριών εξουσιών - της νομοθετικής που θεσπίζει τους νόμους, της εκτελεστικής που τους εφαρμόζει και της δικαστικής που ελέγχει τη σωστή εφαρμογή τους, με κύριο γνώμονα τη λαϊκή κυριαρχία, εν ονόματι της οποίας λειτουργούν και την οποία πρέπει να εξυπηρετούν και οι τρεις εξουσίες.

Με δεδομένα δε ότι: σήμερα κανένα κόμμα, όπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις (που παραθέτουμε), δεν διαθέτει την απαραίτητη από το Σύνταγμα πλειοψηφία για να κυβερνήσει· ότι ένα κόμμα μειοψηφίας, που σπαράσσεται μάλιστα από εσωτερικές αναταράξεις, εφόσον πρώην Πρωθυπουργοί και πρόεδροι του ίδιου κόμματος αμφισβητούν δημόσια και σε υψηλούς τόνους την ασκούμενη πολιτική του, δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα της χώρας· και ότι «ο αυτοπεριορισμός της εκτελεστικής εξουσίας», που αποτελεί, κατά την ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, «ώριμο κοινωνικό αίτημα» - θα έλεγα αίτημα πανεθνικό - με την ικανοποίησή του υπάρχει περίπτωση να βγούμε από το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο βρισκόμαστε - δεν πρόκειται να προέλθει από την κακομαθημένη και αλαζονική εκτελεστική εξουσία, η ευθύνη μετατοπίζεται στους πολίτες, μετατοπίζεται στο Έθνος.

Η αρχή, πολύ καλή μάλιστα, έγινε με την ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Το χρέος στη συνέχεια ανήκει στην ευρύτερη πνευματική ηγεσία του τόπου. Εκλεκτές πολιτικές και πνευματικές προσωπικότητες που δεν έλειψαν από τούτο τον τόπο και, επί χρόνια, μας έστελναν τα μηνύματά τους, είναι καιρός να ηγηθούν μιας πανεθνικής εκστρατείας που θα φέρει την απαραίτητη εθνική αφύπνιση, «με την προσδοκία της μεγάλης οργής, αυτής που ίσως φέρει τη μεγάλη ανατροπή», και αποκαταστήσει την πραγματική Δημοκρατία, στη χώρα που τη δημιούργησε.