Στα Καρδαμίτσια, στα Γιάννενα, στην Ήπειρο τιμήσαμε όπως κάθε χρόνο τον Προφήτη Ηλία με ένα πανηγύρι γεμάτο ζωή, μουσική και ανθρώπινη επαφή - όπως ορίζει η ελληνική παράδοση.

Μια εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου Καρδαμιτσίων, οργανωμένη με πολλή εθελοντική δουλειά, μεράκι, κόπο και ψυχή. Μια βραδιά που στήθηκε με σεβασμό στη γειτονιά και με την πρόεδρο του Συλλόγου να διακινδυνεύει ακόμη και αυτόφωρο, για να μπορέσει ο κόσμος να χορέψει, να γελάσει, να νιώσει τι σημαίνει γιορτή. Και τελικά να διακόπτεται το πανηγύρι. 

Και ο χώρος; Ασφυκτικά γεμάτος. Από κόσμο όλων των ηλικιών, μα κυρίως από νεολαία. Παιδιά και νέοι άνθρωποι που δεν ντρέπονται να πιάσουν τον κύκλο, να χορέψουν καλαματιανό, τσάμικο, συρτό. Που άφησαν τις οθόνες και ήρθαν να γίνουν μέρος μιας ζωντανής μνήμης. Αυτή η εικόνα μάς γέμισε ελπίδα. Ότι τίποτα δεν χάθηκε. Ότι όσο υπάρχουν παιδιά που χορεύουν με την ψυχή τους, υπάρχει και μέλλον για τον τόπο μας.

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη γιορτή, βρέθηκε ο γνωστός «ενοχλημένος». Ο ενοχλημένος από την ίδια τη ζωή. Ο άνθρωπος που δεν ενοχλείται από την τσιμεντοποίηση της γειτονιάς, από την ασχήμια της αποξένωσης, από τα ουρλιαχτά της τηλεόρασης και τις εξατμίσεις του Σαββατόβραδου — αλλά ενοχλείται όταν παίζει το κλαρίνο και γελάει ο κόσμος.

Βρέθηκε αυτός που θεωρεί το πανηγύρι «διατάραξη κοινής ησυχίας», λες και η ψυχική νέκρα που επικρατεί στις πόλεις μας είναι κάτι που πρέπει να προστατεύουμε. Αυτός που αντί να ανοίξει το παράθυρο και να θυμηθεί πώς είναι να είσαι άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους, πήρε τηλέφωνο την αστυνομία. Αντί για «καλησπέρα, χρόνια πολλά», είπε «ελάτε να τους κόψετε».

Κάποιος θεώρησε καλό να κάνει καταγγελία για διατάραξη κοινής ησυχίας. Γιατί η παράδοση τού χαλάει τη "σιωπή". Το κλαρίνο τού θυμίζει ότι κάποτε οι άνθρωποι ζούσαν σε κοινότητες, όχι πίσω από ρολά και κουρτίνες.

Η ελληνική παράδοση δεν είναι «θόρυβος». Είναι ρίζες. Είναι αντίσταση στην απομόνωση, είναι φως μέσα στη νύχτα της τσιμεντούπολης. Και ναι — είναι και λίγο παραπάνω ένταση για μια βραδιά. Γιατί η ζωή, η αληθινή ζωή, δεν παίζει σε σίγαση.

Αυτός είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που δεν αντέχει πια ούτε τη χαρά. Που φοβάται την ελληνική ταυτότητα, την πολιτιστική μνήμη, τη συλλογική έκφραση. Που προτιμά τη μιζέρια και τη σιωπή από τη φλόγα μιας λαϊκής βραδιάς. Απευθυνόμαστε λοιπόν και στην Πολιτεία:

Είναι καιρός να τελειώνουμε με τον παραλογισμό όπου οι πολιτιστικές εκδηλώσεις των συλλόγων —που κρατούν ζωντανό το κύτταρο του πολιτισμού μας— κινδυνεύουν με αυτόφωρα και πρόστιμα.

Ζητάμε τη θεσμοθέτηση πλαισίου που θα προβλέπει ότι τα παραδοσιακά πανηγύρια με θρησκευτικό και πολιτιστικό χαρακτήρα μπορούν να επιτρέπονται μέχρι τις 3.00 τα ξημερώματα, ειδικά σε περιοχές όπου υπάρχει σχετική τοπική συναίνεση. Να μην τιμωρείται πια η παράδοση. Να προστατεύεται. Όπως της αξίζει.

Ε λοιπόν, σε όποιον ενοχλείται, έχουμε να πούμε μόνο το εξής: Εμείς θα συνεχίσουμε. Θα ξαναπαίξει το κλαρίνο, θα ξαναψηθούν οι πίτες, θα ξαναχορέψουμε. Γιατί εμείς δεν ξεχνάμε ποιοι είμαστε. Δεν ντρεπόμαστε για την καταγωγή μας. Και δεν θα ζητήσουμε ποτέ συγγνώμη που υπάρχουμε… δυνατά.

* (Για τον Πολιτιστικό Σύλλογο Καρδαμιτσίων

YΓ.: Έκκληση στην κυβέρνηση και συλλογή υπογραφών σχετικά με το αίτημα για τα πανηγύρια γίνεται στο σύνδεσμο openpetition.eu/!wxrmt. Μπείτε και υπογράψτε.