Γεννημένος το 1837 στο γραφικό Πάπιγκο Ζαγορίου, ο Μιχαήλ Αναγνωστόπουλος (Ανάγνος) αποτέλεσε έναν από τους πιο φωτεινούς πνευματικούς φάρους της εποχής του, με έργο που ξεπέρασε τα σύνορα της Ελλάδας και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ειδική αγωγή των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στο σχολείο του χωριού του, πριν συνεχίσει στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων, όπου διακρίθηκε για την επιμέλεια και την αριστεία του. αποφοίτησε με άριστα και το 1856 ξεκίνησε σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναγορεύτηκε διδάκτορας το 1861, έχοντας εντρυφήσει στις αρχαίες και σύγχρονες γλώσσες: Ελληνική, Λατινική και Γαλλική.

Η ενασχόλησή του με τη δημοσιογραφία ξεκίνησε την ίδια χρονιά, όταν προσλήφθηκε στην εφημερίδα «Εθνοφύλαξ», όπου και σύντομα έγινε αρχισυντάκτης. Μέσα από τη στήλη του πήρε μέρος στον δημόσιο διάλογο εναντίον του βασιλιά Όθωνα, ενώ αργότερα υπερασπίστηκε ανοιχτά την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, στάση που τον οδήγησε σε ρήξη με την εφημερίδα και την αποχώρησή του.

Η συνάντησή του με τον σπουδαίο Σάμιουελ Χάου, πρωτοπόρο στην εκπαίδευση ατόμων με αναπηρίες, στάθηκε καθοριστική. Ακολουθώντας τον, δίδαξε ελληνικά και λατινικά σε τυφλούς μαθητές, ενώ λίγο αργότερα έγινε καθηγητής ελληνικών σε Αμερικανικό Κολλέγιο και απέκτησε μόνιμη θέση στο Ινστιτούτο Πέρκινς για Τυφλούς. Παντρεύτηκε την κόρη του Χάου, Ιουλία Ρωμάνα, και εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Βοστώνη. Όταν ο Χάου άρχισε να αποσύρεται από τη διοίκηση του Ιδρύματος, ο Αναγνωστόπουλος ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο. Μελετώντας τις ανάγκες των παιδιών με προβλήματα όρασης και ακοής, εισήγαγε καινοτόμα διδακτικά μέσα και βελτίωσε ουσιαστικά τη λειτουργία του Ιδρύματος. Δημιούργησε νηπιαγωγείο για τυφλά παιδιά, ενίσχυσε την εκπαίδευση στη μουσική, και φρόντισε να εμπλουτιστεί η βιβλιοθήκη του Ιδρύματος, καθιστώντας το ένα από τα πιο σημαντικά στον κόσμο.

Το 1880, ο Αναγνωστόπουλος ίδρυσε ένα πρωτοποριακό νηπιαγωγείο για παιδιά με προβλήματα όρασης και ακοής, εφαρμόζοντας καινοτόμες μεθόδους εκπαίδευσης που ανέδειξαν το Ίδρυμα Πέρκινς σε παγκόσμιο πρότυπο. Εκείνη την εποχή, εκτυλίχθηκε και το συγκλονιστικό «θαύμα της Άννυ Σάλιβαν». Η Άννυ, μια νεαρή γυναίκα μόλις είκοσι ετών, με δικά της σοβαρά προβλήματα όρασης και ακοής και στενή συνεργάτιδα του Αναγνωστόπουλου, κατάφερε να γεφυρώσει τη σιωπή και το σκοτάδι της μικρής Έλεν. Το εξάχρονο κορίτσι, που μέχρι τότε δεν είχε μπορέσει να επικοινωνήσει με κανέναν, βρήκε φωνή και νόημα μέσα από τη δύναμη της αγάπης και της επιμονής της Σάλιβαν. Με την αμέριστη στήριξη της ίδιας και του Ινστιτούτου Πέρκινς, η Έλεν Κέλερ όχι μόνο σπούδασε, αλλά αναδείχθηκε σε διδάκτωρ φιλοσοφίας, σπουδαία συγγραφέα και παγκόσμια ουμανίστρια, εμπνέοντας γενιές ολόκληρες μέσα από τα λόγια και τα έργα της.

Το 1900 εκπροσώπησε τις ΗΠΑ στο Διεθνές Συνέδριο για την εκπαίδευση των τυφλών στο Παρίσι. Στο ταξίδι του επισκέφτηκε σχολεία σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελλάδα, κατέθεσε 25.000 δολάρια στην Εθνική Τράπεζα για τη στήριξη σχολείων στην Ήπειρο. Πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες, ξεκίνησε πρωτοβουλίες για την επαγγελματική αποκατάσταση των τυφλών, με σημαντικά αποτελέσματα, δίνοντάς τους πρόσβαση σε ανεξάρτητη ζωή και απασχόληση. υπήρξε ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Ελλήνων στις Ηνωμένες Πολιτείες, προωθώντας τη συνοχή και την πρόοδο της ελληνικής παροικίας. Επιπλέον, ίδρυσε δύο σημαντικούς πολιτιστικούς και πνευματικούς φορείς: την Εταιρεία Πλάτωνος και την οργάνωση Μέγας Αλέξανδρος, που στόχο είχαν τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας και την ενίσχυση της παιδείας. Η προσφορά του δεν περιορίστηκε στα γράμματα. Διατέλεσε επίσης αντιπρόεδρος του Ιατρικού Γυμναστικού Συλλόγου της Μασαχουσέτης, συμβάλλοντας σε δράσεις υγείας και κοινωνικής μέριμνας.

Καθοριστική ήταν και η συμβολή του στη στήριξη των Ελλήνων μεταναστών της περιοχής της Βοστώνης. Με δική του πρωτοβουλία, ιδρύθηκαν ορθόδοξες ενορίες που αποτέλεσαν πνευματικά καταφύγια για την ελληνική κοινότητα και πυρήνες διατήρησης της θρησκευτικής και πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Στην Αμερική έμεινε γνωστός ως Michael Anagnos. Το 1906, παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας του, ξεκίνησε ένα τελευταίο ταξίδι στην Ευρώπη, επισκεπτόμενος Τουρκία, Σερβία και Ρουμανία. Η υγεία του επιδεινώθηκε ραγδαία και άφησε την τελευταία του πνοή στο Τούρνο Σεβερίν της Ρουμανίας. Η ταφή του έγινε στην αγαπημένη του Ήπειρο. 

Το φιλανθρωπικό και παιδαγωγικό του έργο δεν σταμάτησε με τον θάνατό του. Το 1880 ίδρυσε στο Πάπιγκο τα Καλλίνειά Σχολεία στη μνήμη της μητέρας του, ενώ μετά τον θάνατό του, σύμφωνα με τη διαθήκη του, ιδρύθηκε η Πρακτική Γεωργική Σχολή Κόνιτσας, γνωστή πλέον ως Αναγνωστοπούλειος Γεωργική Σχολή. Η οποία λειτούργησε από το 1925. Παρά τις διακοπές λόγω πολέμου και εμφυλίου, η Σχολή συνέχισε να προσφέρει εκπαιδευτικό έργο μέχρι το 1964. Σήμερα, έχει ξανανοίξει τις πόρτες της, αποτελώντας ζωντανό κύτταρο προσφοράς στον τόπο.

Ο Μιχαήλ Αναγνωστόπουλος αποτελεί πρότυπο ανθρωπισμού, παιδείας και εθνικής συνείδησης. Από το Πάπιγκο μέχρι τη Βοστώνη και το Παρίσι, αφιέρωσε τη ζωή του στην εκπαίδευση των πιο ευάλωτων και απέδειξε ότι η προσφορά δεν έχει σύνορα. Το έργο του αποτελεί κληρονομιά πολύτιμη και επίκαιρη για την Ήπειρο.