Ολόγιομο πρόβαλε απόψε το φεγγάρι εκεί ψηλά στην κορφή του «Δρίσκου» στο Μιτσικέλι, ολοστρόγγυλο πορφυροαχυρένιο γοητευτικό. Σιγά-σιγά κυλώντας κοντοστάθηκε σαν φάρος στο μιναρέ του Τζαμιού του Ιτς Καλέ, θέλοντας να καθρεφτιστεί στα γαληνεμένα νερά της λίμνης της Κυρά Φροσύνης και ν’ αχνοφέξει της Φροσύνης της «νεράιδας» και των άλλων 17 κοριτσιών, που κείτονται στα βάθη της, για να βγουν απόψε από τη λήθη τους.

Θέλει ν’ αφουγκραστεί κάποιο τραγούδι «απόκοσμο» που φέρνει τ’ αεράκι… «Να αργοσαλεύει στο αχνό του φεγγαριού το φως μιας νεράιδας το κορμί τα κάλλη της τα’ αφράτα».

Δεν βιάζεται να φύγει απόψε. Ξέρει πως γιορτάζει και «στήνει» τ’ αυτί ν’ αφουγκραστεί λόγια αιώνιας αγάπης που δίνουν στη φεγγαράδα του, χείλη ανοιχτά απ’ τους στεναγμούς κι απ’ τα φιλιά καμένα χείλη που αν καμιά φορά σωπαίνουν λεν πως αγαπούν.

Δεν βιάζεται απόψε. Θέλει να διαβεί απ’ όλα τα ρομαντικά τα στέκια που το αναμένουν με λαχτάρα ερωτευμένα ζευγαράκια παιχνιδίζοντας καθ’ οδόν στις φυλλωσιές των δέντρων στα βουνά, εκεί να χάνεται και να ξαναφαίνεται, παίζοντας στα γάργαρα νερά των ποταμών και των ρεματιών.

Θέλει να φθάσει και να σταθεί στην Ακρόπολη, στον Παρθενώνα ν’ ακούσει από το Ηρώδειο τραγούδια και μελωδίες που θα αναφέρονται σ’ αυτό.

Μπορεί ο ήλιος να είναι ζωογόνος, μπορεί χωρίς αυτόν να μην υπήρχε ζωή, αλλά δεν υμνήθηκε και δεν τραγουδήθηκε τόσο πολύ, όσο το φεγγάρι. Το φεγγάρι εμπνέει με την παρουσία του τους ποιητές, προκαλεί βόλτα για φεγγαράδα και διατηρεί στη συνείδηση των ανθρώπων απόκρυφα μυστικά. Η παρουσία του στον ουρανό δεν έχει αντίζηλο όταν προβάλλει το χαριτωμένο του πρόσωπο, με την ασημένια ανταύγεια.

Η φημισμένη Πανσέληνος του Αυγούστου είναι λίγο «έγχρωμη» και την κάνει να ξεχωρίζει ειδικά μετά την ανατολή της προς τη δύση, όταν αρχίζει να παίρνει κάτι από το χρώμα της πορφύρας, όταν ο φωτεινός δίσκος του στολίζει σαν «σινί» το στερέωμα και η ομορφιά ανταμώνει με την τέχνη τον μύθο, την παράδοση και την πραγματικότητα κι όλα αυτά γίνονται λογοτεχνία, ποίηση, μουσική, ταινίες, πεποιθήσεις και έτσι κρατά τον άνθρωπο αιχμάλωτο της σαγήνης του.

Η ελληνική, αλλά και η ξένη δισκογραφία δεν έχει μείνει ασυγκίνητη με αναφορές στο φεγγάρι. Από το «φεγγαράκι μου λαμπρό, φέξε μου να περπατώ», το τραγουδάκι που λέγαμε παιδιά, μέχρι το δημώδες: «το φεγγάρι κάνει βόλτα στης αγάπης μου την πόρτα» και τις σημερινές αναφορές στο ίδιο θέμα, το ελληνικό τραγούδι έχει αποδείξει πολλές φορές ότι ξέρει να… «σεληνιάζεται» πολύ μελωδικά, καταγράφοντας τη διάθεση της στιγμής του δημιουργού που το έγραψε. Άλλοτε είναι χλωμό, άλλοτε θλιμμένο, άλλοτε κλαίει, άλλοτε μελαγχολικό κι άλλοτε γελαστό. Πόσα τραγούδια να θυμηθούμε σχετικά με το φεγγάρι: «Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες», «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι», «Η φεγγαροπρόσωπη», «Σβήσε το φεγγάρι».

Είμαστε λοιπόν στα μέσα Αυγούστου κι ένα απόβραδο με ολόγιομο φεγγάρι ας καθίσουμε με το ταίρι μας ή και με φίλους κάτω από τον έναστρο ουρανό και να μοσχομυρίζει και να ευωδιάζει το δεντρολίβανο, τ’ αγιόκλημα, η γαρδένια, το γιασεμί, το νυχτολούλουδο, να δούμε το φεγγάρι συντροφιά, να εμπνευστούμε, να αναπολήσουμε και να χαρούμε τη «στιγμή».

«Δεν το μπορείς του φεγγαριού

να βρεις ένα ψεγάδι,

γιατί σκορπά την ομορφιά

 στην πλάση κάθε βράδυ»

Αύγουστος ο μήνας των ρεμβασμών. Ότι θα απομείνει απ’ αυτή την πραγματική ή φανταστική πανδαισία είναι οι μακρινές και αβέβαιες αναμνήσεις σαν του Καβάφη  – καθένας με τις δικές του ζάλες- που θα σε συνοδεύουν για πολλά χρόνια και θα αναζητούν την έκφρασή τους.   

Μακρυά

«Εκείνη του Αυγούστου  -Αύγουστος ήταν- η βραδιά…

Μόλις θυμούμαι πια τα μάτια.  Ήσαν θαρρώ μαβιά…

 Α! Ναι, μαβιά. Ένα 

σαπφείρινο μαβί…»    

(Καβάφης)

Και η Κλεάνθη μας η Καστρινή στα πρώτα της εφηβικά χρόνια καρτερούσε Αύγουστο τη στρογγυλοφέγγαρη αυτή φωτοχυσία έχοντας το βλέμμα της πότε θα σκαρφαλώσει το ολόγιομο φεγγάρι στην κορυφή του Μιναρέ εκεί που πήρε και που έδωσε το πρώτο της φιλί, που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν το ξεχνά και το αναπολεί.

* * *

Στο Ίτς- Καλέ σήμερα, Σάββατο, το βράδυ, στον υπαίθριο χώρο, έχει συναυλία κάτω από το  φεγγάρι. Ας αφήσουμε τις καθημερινές έγνοιες και πάμε να βιώσουμε μια ρομαντική βραδιά κάτω από  τους ήχους της μουσικής και της πανσέληνου. 

Εύχομαι να περάσετε αξέχαστες βραδιές ρεμβάζοντας με τα Αυγουστιάτικα φεγγάρια και «Καλή Παναγιά»!