Η κουβέντα του απλού Έλληνα πολίτη, δικαίως περιστρέφεται γύρω από τα οικονομικά! Και ο πολίτης, αφού εξασφαλίζει στοιχειωδώς την Υγεία και την Παιδεία, αμέσως μετά… τον απασχολεί και η δική του οικονομία! (το κράτος υποτίθεται πως είναι αρωγός του!)

Έτσι, κάθε ευνομούμενη πολιτεία δίνει μάχες, για μια εύρωστη οικονομία, για το καλό των υπηκόων της…

Δημιουργεί τα «πλεονάσματα» και με αυτά κάνει την πολιτική της, η κάθε κυβέρνηση!

Το θέμα είναι, αυτά τα πλεονάσματα, να μην τα έχει η κάθε κυβέρνηση, για… διαφημιστικούς λόγους, αλλά να πιάνουν 

τόπο και να βοηθούν τον πολίτη!

Εάν αυτά τα πλεονάσματα, δεν ακουμπάνε… τη τσέπη του Έλληνα εργαζόμενου και του συνταξιούχου και απλά… διατυπώνονται σε τηλεοπτικές εκπομπές, είναι άνευ ουσίας!

Αυτές οι δύο κατηγορίες πολιτών, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι, έχουν μείνει με… δύο αριθμούς στο στόμα τους!

Οι δύο αριθμοί που τους απασχολούν χρόνια τώρα, είναι… το 13 και το 14!

Έχοντας τα μάτια τους… δεκατέσσερα, παλεύουν για… τα κομμένα δώρα!

Αυτά λογικά τα πλεονάσματα, «μπαίνουν» με το σταγονόμετρο και στην Υγεία!

Έτσι παρουσιάζεται το φαινόμενο, το ΕΚΑΒ να μην έχει οδηγούς, οι νοσηλευτές με… ελάχιστους μισθούς και Νοσοκομεία, να μην έχουν όλους τους γιατρούς!

Όσο για την Παιδεία, τα πλεονάσματα… στρίβουν στη γωνία!

Τώρα μάλιστα, που τα Σχολεία ερημώνουν, ελλείψει μαθητών, τα πλεονάσματα… λιμνάζουν και πολλαπλασιάζονται με… «γοργόν ρυθμόν»! 

Συγκεντρώνονται… για ώρα ανάγκης!

Αλλά, οι ανάγκες και… οι τρύπες, για τον Έλληνα, δεν έχουν τέλος! 

* Ο Γιάννης Μπούγιας είναι καθηγητής Φυσικής Αγωγής.