-  Ε! Βρε γλέντια!!! Να η είδηση... Πιέσεις για πόρισμα-μαϊμού σχετικά με την πυρόσφαιρα καταγγέλλει ο Χρήστος Παπαδημητρίου, πρώην πρόεδρος του Οργανισμού ΕΟΔΑΣΑΑΜ. Υπενθυμίζω πως ο ίδιος είναι κατηγορούμενος. Ποια ήταν η απαίτηση αντιπολίτευσης και εμπλεκομένων στην υπόθεση της τραγωδίας των Τεμπών; «Να ανοίξουν τηλέφωνα». Ναι, να ανοίξουν τα τηλέφωνα εμπειρογνώμων, που τα «πορίσματά» τους αξιοποιούσε η αντιπολίτευση και ΜΜΕ, του «Συμβόλου Μ. Καρυστιανού», κάποιων ειδικών δημοσιογράφων κ.λπ. Επιχειρήθηκε με την εργαλειοποίηση των νεκρών της τραγωδίας μια μεθόδευση υπονόμευσης της εκλεγμένης δημοκρατικά κυβέρνησης και αποσταθεροποίηση της χώρας μας.

- «Ερχόμαστε», είπε ο συγκυβερνήτης του. Και θυμήθηκα το «Πρόεδρε, έλα, έλα με φόρα» και την κατάληξή του.

- Αυτές οι συμμορίες που εξαρθρώθηκαν σε λίγο διάστημα είναι αποτέλεσμα της αποτελεσματικής δράσης, χωρίς να υπάρχει «εντολή» από Ευρωπαία Εισαγγελέα, της ελληνικής κυβέρνησης. Της παρούσας κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και ακούω και διαβάζω σχόλια που προσπαθούν να συνδέσουν αυτές τις εγκληματικές συμμορίες με την κυβέρνηση. Η πάταξη της διαφθοράς δεν είναι λόγια, είναι πράξη της κυβέρνησης.

- Το Πανεπιστήμιο της Γάνδης αποκαλύπτει ότι, αφενός, οι εκθέσεις που τους ζητήθηκαν δεν συμπεριελήφθησαν στο πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ για τα Τέμπη, αφετέρου ότι «οι ρυθμίσεις των τελικών προσομοιώσεων διαφέρουν από εκείνες που εξετάσαμε» και που, σημειωτέον, του είχαν σταλεί από τον υπεύθυνο επικοινωνίας, δηλαδή τον Κώστα Λακαφώση, στο πλαίσιο του αιτήματος από την πλευρά του ΕΟΔΑΣΑΑΜ για συμμετοχή. Πολιτικά πρόσωπα συμμετείχαν με αναρτήσεις τους — και στην Ήπειρο — στην επιχείρηση fake news.

- Αντιγράφω ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο «Φθόνος και Μνησικακία — Τα πάθη της ψυχής και η κλειστή κοινωνία» (2006, Νίκος Δεμερτζής – Θάνος Λίποβατς) και από το κεφάλαιο: Ο αντισημιτισμός ως μνησίκακο σύνδρομο και συγγενής του λαϊκισμού:

{...} Όπως συμβαίνει με τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και τον λαϊκισμό, ο αντισημιτισμός είχε και έχει πολλές μορφές και πάντα έλκυε άτομα από όλες τις ομάδες και τα στρώματα του πληθυσμού. Σήμερα μάλιστα, πέραν του παραδοσιακού ακροδεξιού, υπάρχει και ένας αριστερός, κομμουνιστικός και αριστερίστικης προέλευσης αντισημιτισμός.

Πρόκειται για έναν αντισημιτισμό που, όμως, είναι απωθημένος, δεν τολμάει να πει το όνομά του και κρύβεται πίσω από τις λέξεις-κλειδιά: «αντι-ιμπεριαλισμός» και «αντισιωνισμός» (Taguieff 2005). Αυτές οι δύο λέξεις αποτελούν τη γέφυρα που οδηγεί πολλούς, ασυνείδητα ή με καλή συνείδηση, στον αντισημιτισμό ή την «ιουδαιοφοβία».

Αυτή η μορφή του αντισημιτισμού έχει τις απαρχές της στις δεκαετίες 1970–1980, στη σοβιετική αντιδυτική προπαγάνδα (Πανταζόπουλος 2005). Κατόπιν, στη δεκαετία του 1990 ολοκληρώθηκε η μεταλλαγή του σοβιετικού κομμουνισμού σε ένα χριστιανορθόδοξο, εθνικιστικό, λαϊκίστικο σύνδρομο, στο οποίο κυριαρχεί η μνησικακία ορισμένων ελίτ και κοινωνικών στρωμάτων της Ρωσίας ενάντια στη Δύση και το Ισραήλ. [..]

[...] Βέβαια η Δύση, με τη σειρά της, δίνει πλείστες όσες αφορμές (προληπτικοί πόλεμοι, νεο-ιμπεριαλισμός κ.λπ.), προκειμένου οι φτωχοί και τα θύματα του Τρίτου Κόσμου να αισθάνονται δικαιολογημένα οργή και απέχθεια για αυτή (Sardar & Davies 2002). [..]

Το τρίτο στοιχείο σε αυτή τη σειρά εδώ και 15 χρόνια είναι η αναβίωση ενός αριστερού αντισημιτισμού στη Δύση. Πρόκειται για την άκριτη, φαντασιακή ταύτιση ορισμένων εναλλακτικών και αριστερών ομάδων με τον «αντι-ιμπεριαλισμό» και τον «αντισιωνισμό» των ισλαμικών χωρών, ενάντια στη Δύση και την Ευρώπη.

Η αφορμή γι' αυτό προέρχεται, πέραν από τον μεταμοντέρνο σχετικισμό, από τις αρνητικές συνέπειες της νεοφιλελεύθερης αλλά και δαιμονοποιημένης συνάμα παγκοσμιοποίησης, καθώς και από τις άκριτα επιθετικές πρακτικές των αμερικανικών κυβερνήσεων (Ιωακείμογλου 2002). {…}

-  [...} Όμως, ορισμένα τμήματα του πληθυσμού, των διανοουμένων και των καλλιτεχνών φαίνεται ότι δεν είναι σε θέση πλέον να διατυπώσουν μια ορθολογική κριτική στα αρνητικά φαινόμενα του σύγχρονου πολιτισμού, τον οποίο οι ίδιοι συχνά άκριτα αποδέχονται. [...] Αυτό ορίζει και τον σύγχρονο αντισημιτισμό: συνειδητά και ασυνείδητα, οι «αντιιμπεριαλιστές» και «αντισιωνιστές» δεν ξεχωρίζουν πλέον τη νομιμοποιημένη κριτική απέναντι σε ορισμένες (ή και πολλές, δεν έχει εδώ ιδιαίτερη σημασία) κατακριτέες πρακτικές των ισραηλινών κυβερνήσεων από την κακόπιστη, άκριτη και αβασάνιστη ταύτιση του Ισραήλ, όπως και των ΗΠΑ, με το Τρίτο Γερμανικό Ράιχ, αρνούμενοι συγχρόνως το δικαίωμα ύπαρξης του ισραηλινού κράτους. Αναπαράγουν έτσι όλα τα κλισέ τα οποία καλλιεργούν τα αντισημιτικά αραβικά ΜΜΕ (Finkielkraut 2005, Israeli 2003). {...}