«ΟΥΔΕΙΣ πιο μισητός από αυτόν που λέει την αλήθεια», είχε πει ο φιλόσοφος Πλάτων. Ταιριάζει απολύτως στην περίπτωσή μας, χωρίς ίχνος αυταρέσκειας. Διότι την αλήθεια χωρίς περιστροφές δεν την αντέχουν όσοι καθ’ οιονδήποτε τρόπο ασκούν εξουσία ή δρουν με διάφορους τρόπους υπό την προστασία της, όπως και οι λεγόμενοι εφαψίες της εξουσίας. Συχνά δε παρατηρείται το φαινόμενο ανάρμοστων διακομματικών συμμαχιών για να αντιμετωπίσουν αυτόν που θα τολμήσει να διαφωνήσει, να αντισταθεί στον εκμαυλισμό συνειδήσεων, να αποκαλύψει και να στηλιτεύσει λάθη και φαγοπότι σε βάρος του τόπου και των πολιτών.

ΝΑΙ, εμείς με τον Ντίνο Αγγελόπουλο (που δυστυχώς «έφυγε» νωρίς), συμβάλλαμε στην κατεδάφιση με τον «Πρωτοπόρο» της απόπειρας του (αντιστασιακού πλέον!) Κων. Φρόντζου να γίνει δήμαρχος το 1975, με πολλούς που θα έπρεπε μαζί του να κρύβονται - φυσικά υπήρχαν και αξιόλογοι συμπολίτες στην παράταξή του. Πράξαμε άγια, πιστεύοντας ότι ο Δημήτρης Παπαγιάννης, μπορούσε να δώσει αυτό που χρειάζονταν τα Γιάννινα, έναν αέρα «καθαρό» και όχι να εγκλωβιστεί η πόλη στα πολυποίκιλα συμφέροντα. Εξελέγη ο Κων. Μπέγκας, έντιμος άνθρωπος με τον οποίο παρά τις αναπόφευκτες διαφωνίες, δημιουργήθηκε στην συνέχεια μιά καλή σχέση αλληλοεκτίμησης, με περίσσευμα βεβαίως κριτικής.

ΑΥΤΗ την πράξη λοιπόν δεν μας την συγχώρεσε το λεγόμενο κατεστημένο των Ιωαννίνων, ο εσμός των αλητήριων καιροσκόπων (συνέχεια εκείνου της δικτατορίας και το συζητάμε όποτε θελήσουν, ακόμη και να επανεκδώσουμε εκείνο το επίμαχο φύλλο - αλλά ποιός νοιάζεται πια για όλα αυτά;), που έκαναν καριέρα ή θησαύρισαν στο όνομα του (ψευτο) πατριωτισμού. Και τι δεν ακούσαμε! Λύσσαξε, πως δηλαδή είχαμε το… θράσος να το αμφισβητήσουμε και παρ’ ότι πέρασαν πενήντα χρόνια, ούτε οι εναπομείναντες της εποχής, που τους χαλάσαμε το πανηγύρι που ήδη είχαν στήσει. Ούτε που δημοσιογραφούσαμε χωρίς δεσμεύσεις 1975-1979 στην αρχισυνταξία του «Πρωϊνού Λόγου», ούτε που στην συνέχεια εκδώσαμε την καθημερινή εφημερίδα «Ελευθερία» που έφερε τα πάνω κάτω και δημιουργήσαμε πολλά άλλα Μέσα Ενημέρωσης. Διότι δεν μπόρεσαν ποτέ να μας σύρουν γονυπετείς ως ικέτες της εύνοιάς τους και που δεν χαριστήκαμε σε κανέναν. Είμαστε υπερήφανοι για αυτή την πορεία και τους αγώνες μας.

ΕΠΙΔΟΘΗΚΑΝ σε ύβρεις, συκοφαντίες, αθλιότητες, μας κατέστρεψαν, πήγαν να μας διασύρουν για να γονατίσουμε. Απέτυχαν οι επαγγελματίες πολιτικοί τυχοδιώκτες και όχι μόνο. Τώρα εδώ και κάποια χρόνια προσδέθηκαν στο άρμα του μονίμως παρανομούντος Περιφερειάρχη Ηπείρου Αλ. Καχριμάνη και έπεσαν με τα μούτρα στο «τσιμπούσι», ασελγούντες όλοι μαζί ως γύπες επί του πτώματος της Ηπείρου. Αυτό το έγκλημα σφυροκοπάμε και την ασυδοσία. Πάλι δεν μας το συγχωρούν και αφού χρησιμοποιούν κάθε τρόπο και μέσο να μας σταματήσουν, ανέσυραν από την ναφθαλίνη μέχρι και σχεδόν εκατονταετή με αναπόφευκτα νεφελώδη σκέψη και ανάκατες συγκεχυμένες εικόνες, που (καθ’ υπαγόρευση …) έφερε στην δημοσιότητα ένα κατάπτυστο παραμύθι. 

ΑΙΦΝΙΔΙΩΣ «θυμήθηκε» (!) το θλιβερό απομεινάρι μιάς άλλης εποχής μισό αιώνα μετά, πράματα και θάματα για την περίπτωση του Φρόντζου, που όμως ποτέ δεν συνέβησαν! Λίγο το μένος εναντίον μας, λίγο η παρότρυνση για εκδούλευση στον «αρχιερέα της διαπλοκής και της διαφθοράς (έναντι ποίου τιμήματος;) και πιο πολύ οι «εκλάμψεις» μιάς χαώδους μνήμης, να και η κατασκευή μιάς «πιασάρικης» ιστορίας (γράφαμε σχετικά την Πέμπτη), η οποία εξυπηρετεί τον κενό πολιτικής ηθικής Περιφερειάρχη. Αυτόν που εδώ και καιρό ηγείται της προσπάθειας ηθικής τουλάχιστον εξόντωσής μας.

ΒΛΕΠΕΤΕ γίναμε ο εφιάλτης των μπαγαμπόντηδων! Είναι πολλοί εκείνοι που θα ήθελαν να μας δουν κρεμασμένους ανάποδα στο ρολόι της πλατείας. Να συνεχίσουν να παλεύουν, εμείς εδώ είμαστε, στο στόχαστρό τους μονίμως. Η πένα μας απέναντι στα κανόνια τους κι όπου βγει. Στόχος και ο «Πρωϊνός Λόγος» με την αδέσμευτη παρουσία του και τον οποίο πολεμούν και αδικούν κατάφωρα, αλλά και ο «τολμηρός» Γιώργος Γιαννάκης τον οποίο πασχίζουν να απαξιώσουν για τα καυστικά του σχόλια. Δεν θα μπορούσε όμως να λείπει από την… λίστα και η Ελένη Καραπάνου Λίγκα με τον «Τύπο Ηπείρου», την οποία καθυβρίζουν, λοιδορούν, στραγγαλίζουν. Είχε δίκιο όμως, κάτι παραπάνω ήξερε ο Βολταίρος που έγραφε… «είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο όταν η εξουσία έχει άδικο»!

Κώστας Δ. Καλτσής