-  Ε! Δεν πέρασαν και πολλά χρόνια για να ξεχάσουμε γεγονότα και συμπτώσεις. Η Μιλένα Αποστολάκη είχε αρκετά χρόνια που δεν συμμετείχε ενεργά στην πολιτική σκηνή. Και στις εκλογές του Μαΐου 2023 κατέρχεται ως υποψήφια στον Βόρειο Τομέα Αθήνας, στον ίδιο Τομέα που υποψήφιος ήταν ο Ανδρέας Λοβέρδος. Η Μιλένα Αποστολάκη εκλέγεται πρώτη με 11.201 σταυρούς και ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι στη δεύτερη θέση με 9.509 σταυρούς, αλλά μένει εκτός Βουλής. Και υπάρχει και συνέχεια, ενδιαφέρουσα η οποία δεν είναι άσχετη με τα των εθνικών εκλογών. Στην εσωκομματική διαδικασία για την εκλογή προέδρου στο ΠΑΣΟΚ δηλώνει αρχικά παρούσα, με πρωθυπουργικές βλέψεις, αλλά ξαφνικά αποσύρει την υποψηφιότητά της. Και πρόεδρος στο ΠΑΣΟΚ αναδεικνύεται ο Νίκος Ανδρουλάκης. Νομίζω πως στη χώρα που ζούμε και γνωρίζουμε τα εσωκομματικά παιχνίδια, δεν χρειάζονται περαιτέρω εξηγήσεις.

-  Βλέπω τις κινητοποιήσεις του ΚΚΕ και τη ρητορική του σε βάρος του Ισραήλ. Και γνωρίζουμε πως ιδεολογικά και πολιτικά το κόμμα διακηρύσσει πως «το ΚΚΕ είναι κόμμα κομμουνιστικό και διαφέρει από άλλα κόμματα αριστερά», τα οποία κατηγορεί μάλιστα πως ουσιαστικά δεν αντιστρατεύονται το σύστημα κ.λπ. Και διατυπώνω την εξής απορία. Πώς δικαιολογούν οι οπαδοί του τη συμπόρευση στο θέμα του πολέμου στην πολύπαθη περιοχή με κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά, η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου κ.λπ. και με κινήματα όπως ο Ρουβίκωνας; Ποιο είναι το κοινό σημείο τους; Και η ταύτισή του με υποστηρικτές της Χαμάς, της Χεζμπολλάχ και με καθεστώτα όπως το Ιράν, στα οποία μάλιστα τα μέλη των κομμουνιστικών κομμάτων, όταν οι ισλαμοφασίστες κατέλαβαν την εξουσία, εξοντώθηκαν; Όπως, για παράδειγμα, τα μέλη του ΤΟΥΝΤΕΧ στο Ιράν.

-  Ας ανατρέξουν τα μέλη του ΚΚΕ στην Ιστορία, όταν η Σοβιετική Ένωση και άλλες χώρες με τον ίδιο προσανατολισμό είχαν καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948 και στη βοήθεια, ακόμη και στρατιωτική, προς το Ισραήλ το πρώτο χρονικό διάστημα όταν δέχτηκε την επίθεση Αραβικών κρατών. Γνωρίζουν πως Εβραίοι πολέμησαν μαζί με τους αντάρτες χωρών της Ανατολικής Ευρώπης εναντίον του ναζισμού, ενώ πρόγονοι αυτών που στηρίζει σήμερα το ΚΚΕ ήταν σύμμαχοι του γερμανικού στρατού και του ναζισμού; Αλήθεια, έχουν υπ’ όψιν τους εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού που εκθειάζει την πολεμική δράση του Ισραήλ; Ας ρωτήσουν την ηγεσία του ΚΚΕ και τα στελέχη τους για τη σημερινή πολιτική και πρακτική της.

-  Στα δύο αυτά πρωτοσέλιδα αντικατοπτρίζεται ένα σημαντικό μέρος της μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας μας. Χρήσιμες μεν, αλλά αρνητικές υπομνήσεις και για το μέλλον.

u  Μια άποψη ενδεικτική του κλίματος και της περιρρέουσας τοξικής και επικίνδυνης «ατμόσφαιρας» που επικρατεί στη χώρα μας. Η ηθοποιός, υποτίθεται που «ποιεί ήθος», Μαριάννα Τουμασάτου δήλωσε: «Πόσοι Χίτλερ μαζεμένοι σε έναν πλανήτη; Πάτε λίγο στη σειρά να δούμε ποιον θα πρωτοσκοτώσουμε να ησυχάσουμε… Έχω πολύ θυμό.» Αφήνω προς το παρόν πως αυτή η δήλωσή της έχει το στοιχείο της προτροπής σε βίαιες ενέργειες, θέμα που κατά τη γνώμη μου είναι αρμοδιότητα προς εξέταση συγκεκριμένων αρχών, αλλά αναρωτιέμαι το κίνητρο αυτής της δημόσιας προτροπής. Υπάρχει και η γνωστή άποψη για τα «δέκα λεπτά δημοσιότητας». Αυτό σκέφτηκα αρχικά, αλλά αμέσως είδα και την επόμενη δήλωσή της και ένιωσα θυμό για τις σκοταδιστικές απόψεις της: «Τα εμβόλια έχουν φέρει στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό καθενός. Γιατί χτυπάνε το νευρικό σύστημα και νομίζω ότι και αυτά ακόμα κάνουνε ζημιά.» Και οίκτο ταυτόχρονα.

-  Και ταυτόχρονα διαβάζω τη δήλωση του πολιτικού Θόδωρου Μαργαρίτη πως «πλην του 30% που στηρίζει την κυβέρνηση - με βάση τις δημοσκοπήσεις - οι υπόλοιποι τη μισούν». Προσέξτε το ρήμα που χρησιμοποιεί. Όχι, είναι αντίπαλοι. Όχι, την καταδικάζουν πολιτικά. Όχι, την θεωρούν αρνητική για τον τόπο παράταξη. Αλλά «την μισούν». Αυτή δεν είναι μια ακραία, έστω, πολιτική διατύπωση. Είναι μια διχαστική διατύπωση που, κατά τη γνώμη μου, είναι πιο επικίνδυνη για την κοινωνία μας από οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση. Επειδή ακριβώς είναι διχαστική.

-  Ας επιστρέψω όμως στο ΠΑΣΟΚ… Ο Γιάννης Μπούτος, υποψήφιος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (έχασε από τον Ευάγγελο Αβέρωφ), δεν εντάχθηκε στο κόμμα του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ; Και επειδή διάβασα τη δήλωση εναντίον του Ανδρέα Λοβέρδου για «πράξη απεχθή και ακραίου πολιτικού αμοραλισμού», αυτή τη μετατόπιση τότε του πρώην στελέχους της ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ την χαρακτηρίζατε με τα ίδια λόγια; Δεν εντάχθηκαν επί ΓΑΠ οι νεοφιλελεύθεροι της ΝΔ, Ανδρέας Ανδριανόπουλος και Στέφανος Μάνος, στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ; Δεν έγινε υφυπουργός στο ΠΑΣΟΚ ο υπουργός Παιδείας της ΝΔ την εποχή της δολοφονίας Ν. Τεμπονέρα, Βασίλειος Κοντογιαννόπουλος; Αυτές τι «πράξεις» ήταν;

-  Έχουμε και τους «συνεπείς δεξιούς» από τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας που ανησυχούν γιατί «αποκτά χρώμα του ΠΑΣΟΚ η Νέα Δημοκρατία». Ο Κώστας Πέτσιος δεν συνεργάστηκε εκλογικά επί Κώστα Καραμανλή το 2004 με τη Νέα Δημοκρατία; Και ο Στέλιος Παπαθεμελής δεν συνεργάστηκε επίσης εκλογικά με τη Νέα Δημοκρατία; Δεν ήταν και οι δύο κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ και υπουργοί του Ανδρέα Παπανδρέου;