Σε μια γωνιά της Ηπείρου, εκεί που τα βουνά φυλάνε σκοπιά και οι ποταμοί κυλούν τις μνήμες των αιώνων, γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1929 στην Κόνιτσα ο Κωνσταντίνος Ρούσης. Από νωρίς η ζωή τον ζύμωσε με δοκιμασίες. Τα εφηβικά του χρόνια, αντί για αθωότητα, γέμισαν με τον ήχο της Κατοχής, με τα μαύρα πέπλα του φόβου και της πείνας. Μα εκείνος δεν λύγισε. Έγινε φλόγα αντίστασης, ψίθυρος ελπίδας στα στενά καλντερίμια του τόπου του, αγωνιζόμενος με τόλμη ενάντια στους κατακτητές.

Ύστερα ήρθαν οι μέρες της ειρήνης. Ο Κωνσταντίνος Ρούσης άνοιξε δρόμο στη γνώση. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων και συνέχισε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Φαρμακευτική Σχολή. Εκεί, ανάμεσα σε βιβλία και πειράματα, σφυρηλατήθηκε η επιστημονική του κατάρτιση, μα πάντα με το βλέμμα στραμμένο πίσω, στην Κόνιτσα - στη μάνα-γη που του έδωσε την πρώτη του ανάσα.

Το 1958 πήρε το πτυχίο του και δεν σκέφτηκε δεύτερη πατρίδα. Επέστρεψε στη δική του, ανέλαβε το φαρμακείο του πατέρα του και, μαζί μ’ αυτό, το χρέος προς τον άνθρωπο. Δεν ήταν μόνο φαρμακοποιός, ήταν γιατρός ψυχών, αρωγός φτωχών, αληθινός ευεργέτης. Μιλούσε απλά, χαμογελούσε ανοιχτά, βοηθούσε χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Η αγάπη του κόσμου δεν άργησε να του ανοίξει δρόμο. Το 1959, σε ηλικία μόλις 30 ετών, εκλέχθηκε δήμαρχος Κόνιτσας. Και τότε άρχισε το δεύτερο, μεγάλο έργο του: η θητεία του στο πλευρό των συμπολιτών του. Στα πέντε χρόνια της δημαρχίας του (1959–1964), η Κόνιτσα δεν απέκτησε μόνο έναν δήμαρχο, αλλά έναν προστάτη. Ο ίδιος συχνά θυσίαζε από το υστέρημά του για να σταθεί σε ανάγκες του τόπου. Εργάστηκε άοκνα και αθόρυβα, όχι για τη δόξα, μα για το καλό.

Κορυφαία του προσφορά, η δωρεά του οικοπέδου επτά στρεμμάτων το 1963, για την ανέγερση του Γυμνασίου-Λυκείου Κόνιτσας. «Η γνώση», έλεγε, «θα δημιουργήσει ανθρώπους που θα πάνε τον τόπο μπροστά». Δεν τον ενδιέφεραν οι τίτλοι. Μα η πράξη του εκείνη χαράχτηκε στη μνήμη του λαού. Δεν πρόσφερε απλώς γη· πρόσφερε μέλλον.

Και όμως, η μοίρα τον πήρε νωρίς. Την 25η Ιουνίου του 1968, ημέρα συμβολική, την ίδια στιγμή που άρχιζαν οι εργασίες για το σχολείο που ονειρεύτηκε, η Κόνιτσα βυθίστηκε στο πένθος. Ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα έσβησε το φως ενός ανθρώπου που μόλις είχε αγγίξει τα 39 του χρόνια.

Όμως το έργο του δεν έσβησε. Η μητέρα του και η αγαπημένη του σύζυγος, Βασιλική Ρούση, συνέχισαν τον δρόμο του, προσφέροντας για χρόνια χρηματικό έπαθλο στον μαθητή που πρώτος τελείωνε το εξατάξιο γυμνάσιο — σαν φλόγα που περνούσε από χέρι σε χέρι, να μη σβήσει ποτέ.

Η Πολιτεία τον τίμησε εν ζωή: το 1964, ο ίδιος ο Βασιλέας Παύλος Β΄ τον παρασημοφόρησε με τον Σταυρό των Ταξιαρχών του Τάγματος του Φοίνικος. Και λίγο αργότερα, έλαβε και τον Μεγαλόσταυρο από τα χέρια του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα. Γιατί κάποιοι άνθρωποι, όσο ζουν, κάνουν τον κόσμο καλύτερο — και γι’ αυτό αναγνωρίζονται και όταν φύγουν.

Ο Κωνσταντίνος Ρούσης δεν υπήρξε απλώς δήμαρχος. Υπήρξε σπορέας ελπίδας, θεμελιωτής προόδου, άνθρωπος που έζησε για τον άλλον. Και στην Κόνιτσα, ακόμη και σήμερα, οι παλιοί τον μνημονεύουν με σεβασμό και αγάπη — σαν τον ευπατρίδη που τίμησε την καταγωγή του με την ψυχή του.