Με την επανεμφάνισή του ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί με χρησμούς και με λογίδρια να προκαλέσει το ενδιαφέρον του κόσμου για να μπορέσει να πάρει ξανά διαβατήριο για την πολιτική του σταδιοδρομία. Μάλλον πρόκειται για μια συμπεριφορά που εκφράζει αλαζονεία και όχι αγωνία για το μέλλον της κοινωνίας. Γιατί, όταν ο λαός του αφαίρεσε το διαβατήριο, ήταν απόφαση οριστική και τιμωρητική για όσα δεινά προκάλεσε με την πολιτική του στη χώρα και στον καθένα χωριστά.

Τώρα επανέρχεται στη σκηνή, θεωρεί τη Βουλή ανίκανη και τους βουλευτές ανεπαρκείς για να «σώσουν» την Ελλάδα. Η νέα του θεωρία μιλάει για πολιτικούς που θα αναδεικνύονται από την κοινωνία και όχι από τζάκια και μηχανισμούς. Αλήθεια, όταν ο ίδιος έγινε πρωθυπουργός, από ποια κολυμβήθρα αναδείχτηκε; Ήταν οι αγανακτισμένοι, που ήθελαν να κάψουν την Βουλή και οι ακροδεξιοί με αρχηγό τον Καμμένο. Και ο ίδιος πέραν από καταλήψεις σχολείων ουδέν άλλο χάρισμα είχε φανερώσει.

Επομένως τα κηρύγματά του Αλ. Τσίπρα για μια νέα εποχή με πολιτικούς βγαλμένους από την κοινωνία είναι αμπελοφιλοσοφίες και σοφιστείες που έχουν ως σκοπό να παραπλανήσουν για μια φορά ακόμα τον κόσμο και έτσι να ικανοποιήσει ο ίδιος την ματαιοδοξία του Μεσσία. Η ιστορία, όταν επαναλαμβάνεται είναι ή τραγωδία ή φάρσα. Εκτιμώ πως ο λαός έχει πληρώσει ακριβά τις επιλογές του και δεν υπάρχει λογική επιστροφής και επανάληψης των ίδιων λαθών.

Βεβαίως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τους πολιτικούς μας και γενικά με τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία μας. Ο βουλευτής είναι υποταγμένος απόλυτα στον αρχηγό του και προπαντός οι κυβερνητικοί στον πρωθυπουργό. Το πρωθυπουργικό μας σύστημα είναι προκλητικά πρωθυπουργοκεντρικό, με αποτέλεσμα οι βουλευτές, ενώ ψηφίζονται για να αντιπροσωπεύουν τους πολίτες, λειτουργούν ως υπηρέτες με τυφλή υπακοή στον εκάστοτε πρωθυπουργό. Και έτσι, ενώ το Σύνταγμα μιλάει για δημοκρατία, το σύστημα είναι η του πρώτου ανδρός αρχή.

Η υπόθεση του δημοκρατικού μας πολιτεύματος αποτελεί την κύρια αιτία για τα μεγάλα προβλήματα σήμερα της κοινωνίας και για την κακή θεσμική λειτουργία της Πολιτείας. Όλα εξαρτώνται από τις ικανότητες και τη βούληση του ενός. Έτσι στην πράξη παραβιάζεται η ανεξαρτησία των τριών εξουσιών και όλα υπόκεινται στη διάθεση της Εκτελεστικής.

Βλέπουμε σήμερα στη Γαλλία, όπου η Νομοθετική εξουσία δεν ελέγχεται από την Εκτελεστική, η Δικαστική έχει την ανεξαρτησία της. Εκεί μέτρα αντιλαϊκά της κυβέρνησης δεν ψηφίζονται από τη Βουλή και πρώην Πρόεδρος οδηγείται στη φυλακή (Σαρκοζί).

Επειδή οι βουλευτές γίνονται υποτακτικοί των αρχηγών, δημιουργείται στον κόσμο η βεβαιότητα ότι όλοι είναι ίδιοι και ότι κανείς δεν νοιάζεται για το κοινωνικό συμφέρον. Αυτή την αμφισβήτηση προσπαθεί ο Τσίπρας να εκμεταλλευτεί. Πρόκειται για τη χειρότερη μορφή λαϊκισμού, άλλης κοπής από το 2010.

Μ’ αυτά τα πολιτικά δεδομένα και σε μια κοινωνία με τόσο σοβαρά προβλήματα, οικονομικά, θεσμικά και κοινωνικά, οφείλουν οι πολιτικοί μας να ξυπνήσουν και να επιβάλλουν κανόνες που θα πείσουν τον κόσμο ότι είναι αντιπρόσωποί μας. Διαφορετικά έχουν δίκιο κάποιοι να υποστηρίζουν ότι οι πολιτικοί μας χρειάζονται να βαφτιστούνε όχι στην «κολυμβήθρα της κοινωνίας», όπως λέει ο Τσίπρας, αλλά στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Και ας έχουν υπόψη τους ότι, αν αυτό το πολιτικό περιβάλλον δεν αλλάξει, μπορεί τα πράγματα να πάρουν οποιοδήποτε δρόμο χωρίς θεραπεία και επιστροφή.

Συμπέρασμα: Κολυμβήθρες και κηρύγματα είναι ανώφελα. Θεσμοί δημοκρατικοί και πολίτες με σύνεση και κρίση μπορούν να βάλουν θεμέλια για ένα νέο ξεκίνημα της κοινωνίας.

Χάρης Λεοντάρης