• Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, θυμούμαστε και τιμάμε τους αγώνες των γυναικών για ισότητα στα ατομικά και τα κοινωνικά δικαιώματα. Αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει η προσπάθεια που γίνεται τώρα για να εμπεδωθούν κανόνες κοινωνικής δικαιοσύνης, ώστε να μην υπάρχουν διακρίσεις ανάλογα με το φύλο στους επαγγελματικούς χώρους, στην κοινωνική ζωή, στο οικογενειακό περιβάλλον.
Η συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων γίνεται, κάθε χρόνο, μεγαλύτερη. Αξίζει να σημειωθεί ότι

σήμερα γυναίκες κατέχουν ηγετικές θέσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μάλιστα, μεταξύ αυτών, είναι και Ελληνίδα! Παρά ταύτα, τα σχετικά στοιχεία δείχνουν ότι στην Ελλάδα υπάρχει ακόμη μεγάλη απόσταση να διανυθεί ώστε οι γυναίκες να καταλάβουν ηγετικές θέσεις στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ενώ παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί, οι γυναίκες εξακολουθούν να πέφτουν θύματα αδικίας και εκμετάλλευσης. Οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο από την ανεργία και την ελαστικότητα των εργασιακών σχέσεων…

Η Θεοδώρα Χουλιάρα
Η κ. Θεοδώρα Χουλιάρα, η Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης Ηπείρου, η δυναμική γυναίκα εκπαιδευτικός, αντιλαμβάνεται την αυριανή επέτειο ως μια γενναία στιγμή της συλλογικής ιστορικής μνήμης, αλλά θεωρεί πως κάθε μέρα είναι μέρα της γυναίκας, κάθε μέρα είναι μέρα όλων των πολιτών. Η κ. Χουλιάρα πιστεύει ότι τα μηνύματα αυτά πρέπει να έχουν ως στόχο τη βελτίωση των όρων ζωής, εργασίας, συμβίωσης όλων των ανθρώπων.
Η διακεκριμένη παιδαγωγός εκτιμά ότι το θέμα της ισότητας των δύο φύλων αντανακλά στο σύνολο της κοινωνίας και θεωρεί ότι τόσο η εργασιακές συνθήκες όσο και η δημιουργία όρων για ίσες ευκαιρίες, πρέπει να αντιμετωπίζονται συνολικά και όχι διχαστικά με βάση το δίπολο άνδρας – γυναίκα.

Η συνέντευξη
• Κυρία Χουλιάρα, πριν από λίγες δεκαετίες, το Φεμινιστικό Κίνημα διεκδικούσε την ισότητα. Σήμερα τι πιστεύετε πως έχει αλλάξει;
- Εκτιμώ ότι οι αγώνες του Φεμινιστικού Κινήματος, από ένα σημείο και ύστερα εκφυλίστηκαν, έγιναν αντικείμενο προς επικοινωνιακή βιτρίνα κομματικών παρατάξεων και στη συνέχεια «θύμα» του καταναλωτισμού, με αποτέλεσμα να έχουμε φτάσει στα χρόνια μας η «Ημέρα της Γυναίκας» να είναι κάτι σαν δεύτερη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Αυτό είναι λυπηρό και εντελώς ανακόλουθο με τους αγώνες των γυναικών παλαιότερα, που όντως κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό την απόκτηση ισονομίας. Το ζήτημα ήταν και είναι περισσότερο θεσμικό, γι’ αυτό αναφέρω και τη λέξη «ισονομία» και όχι βιολογικό ή – αλίμονο – καταμερισμού των οικογενειακών υποχρεώσεων (όπως είχε φτάσει να εμφανίζεται τη δεκαετία του ’80). Γενικά μπορώ να υποστηρίξω πως οι γυναίκες και με τη θεσμική «αποκατάσταση», που σε μεγάλο βαθμό έχει βελτιωθεί, αλλά κυρίως και με την ενεργό τους συμμετοχή, στην επιστημονική, εργασιακή και κοινωνικοπολιτική, καθημερινότητα, έχουν αποτάξει την έννοια του «ασθενούς φύλου».
• Τι επίδραση έχουν οι επαγγελματικές σας υποχρεώσεις στην οικογένεια;
- Οι 24 ώρες, όπως έχουν καθιερωθεί για τη μέτρηση του χρόνου, εκτιμώ πως είναι αρκετές για να καλύπτονται και οι επαγγελματικές και οι οικογενειακές υποχρεώσεις. Αρκεί να υπάρχει μια καλή διαχείριση τόσο των υποχρεώσεων όσο και του χρόνου. Δεν συνεπάγεται πως μια γυναίκα μη εργαζόμενη διαθέτει αυτονόητα το χρόνο που θα δούλευε στην οικογένεια. Αυτό πιστεύω είναι θέμα χαρακτήρα, νοοτροπίας και φυσικά αλληλοσεβασμού μέσα στην κάθε οικογένεια.
• Και το τελευταίο ερώτημα κυρία Χουλιάρα. Αντιμετωπίσατε προβλήματα με τους συνεργάτες σας, λόγω του φύλου σας; Με τους συναδέλφους σας;
- Κατηγορηματικά απαντώ ΟΧΙ. Ούτε απαξιώθηκα ούτε ευνοήθηκα ποτέ λόγω του φύλου. Πιστεύω στη δημιουργική προσπάθεια, στην ποιοτική εργασία, στην πνευματική καλλιέργεια, στην ισορροπία ορθολογισμού και συναισθήματος, στην αλληλεπιδραστική κοινωνική συνύπαρξη, με αποτέλεσμα όλα αυτά να λειτουργήσουν απαγορευτικά για αντιμετώπιση αρνητική ή θετική του γεγονότος πως είμαι γυναίκα. Ούτε με τους συναδέλφους μου είχα ποτέ πρόβλημα, σε όλα τα επίπεδα της ιεραρχικής κλίμακας που έχω εργαστεί. Δηλαδή, ούτε ως υφιστάμενη, ούτε σε υψηλότερη θέση ευθύνης.