• «Ο γνωστός ημίν διά του απαγχονισμού μαρτυρικός θάνατος του Χριστόδουλου Σαχίνη, Γραμματέως του Ελληνικού Προξενείου Δεδέαγατς παρά των απαισίων Βουλγάρων εν τη κεντρική πλατεία της πόλης Δράμας επισυμβάντος τη 12 Ιουνίου 1917, ημέραν Δευτέρα και ώραν 9ην ενθυμίζει στους αρμοδίους καθήκον υψηλόν, όσον και επιτακτικόν όχι μόνον εις τον εκλιπόντα εθνομάρτυρα, όχι μόνον προς την ιεράν ιδέαν υπέρ ης εμαρτύρησεν, αλλά προς την Ελληνικήν ευγνωμοσύνην και κυρίως Ελληνικήν αρετήν.
Διά του ονόματος του μάρτυρος Χρ. Σαχίνη, συνδεθέντος όχι μόνον με την ανωτέρω ιστορίαν της πόλεως Δράμας και ολοκλήρου της Ελλάδος, θα ήτο ευχής έργον, αλλά και επιβεβλημένον να τιμηθή ο τόπος του μαρτυρίου και να ενθυμίζει ούτω εις τους διαβάτας την περί το όνομα του Σαχίνη πατριωτικήν τραγωδίαν, ενώ αποτελεί εύγλωττον δίδαγμα πατριωτισμού διά τους μεταγενέστερους».
Αυτά έγραφε για τον Χριστόδουλο Σαχίνη, σε έγγραφό του, προς τον Νομάρχη Δράμας, ο τότε Γενικός Διοικητής Μακεδονίας Γκότσης.
Σχετικά εκτενή ρεπορτάζ δημοσίευσαν η «ΠΑΤΡΙΣ» (28.2.1919) και άλλες Αθηναϊκές εφημερίδες της εποχής εκείνης.

Ποιος ήταν ο Χρ. Σαχίνης
Ποιος ήταν ο Χριστόδουλος Σαχίνης - ο Εθνομάρτυρας, όπως τον χαρακτηρίζει ο αξιωματούχος του ελληνικού κράτους – που οι πόλεις της Δράμας, των Ιωαννίνων και της γενέτειράς του τιμούν με την ονομασία οδών, τη μνήμη του;
Κατάγονταν από Νεγάδες, από τα καλύτερα θέρετρα του Ζαγορίου. Λίγο μετά τους Βαλκανικούς πολέμους διορίστηκε υπάλληλος στο Προξενείο του Δεδέαγατς (Αλεξανδρουπόλεως).
Όταν η πόλη αυτή βομβαρδίζονταν από τον συμμαχικό στόλο, το Ελληνικό Προξενείο μεταφέρθηκε στο εσωτερικό της βουλγαροκρατούμενης τότε Θράκης. Όλοι οι υπάλληλοι, κατόπιν εντολής, αναχώρησαν δι’ άλλης οδού για την Αθήνα, εκτός από τον Χριστόδουλο Σαχίνη, ο οποίος παρέμεινε για να φυλάξει, ως υπεύθυνος το Αρχείο του Προξενείου.
Ύστερα από περιπλανήσεις σε χωριά της Ανατολικής Μακεδονίας, κατέληξε τελικά στη Δράμα, έχοντας πάντα μαζί του το Αρχείο της Υπηρεσίας του. Εκεί, σ’ αυτή την πόλη, άφησε την τελευταία του πνοή στις 12 Ιουνίου 1917, ο Χριστόδουλος Σαχίνης, καταδικασθείς από το βουλγαρικό Στρατοδικείο στον δι’ αγχόνης θάνατο, με την κατηγορία της κατασκοπίας.

Να τιμηθεί
Από τότε πέρασαν 100 σχεδόν ολόκληρα χρόνια. Η Πολιτεία τιμώντας τον Εθνομάρτυρα χορήγησε τιμητική σύνταξη στην οικογένειά του. Μήπως, έστω και τώρα, η ιδιαίτερη πατρίδα του, ο Δήμος Ζαγορίου, πρέπει να κάνει το επιβεβλημένο καθήκον της;
Τι λέει ο Δήμαρχος Ζαγορίου, ο κ. Βασίλης Σπύρου, που είναι και πνευματικός άνθρωπος; Υπάρχει άλλος Εθνομάρτυρας Ζαγορίσιος;
Αλλά και οι πνευματικοί και πολιτιστικοί φορείς Ζαγορίου έχουν το λόγο. Είναι στην αρμοδιότητά τους.
***
Οι Ζαγορίσιοι Αθαν. Χρυσ. Τσίλης, Νικ. Χατζάρης, Αγαθοκλής Τιμ. Πάντος και Σπυριδούλα Παν. Νικολαΐδη που έθεσαν στο παρελθόν το επίμαχο θέμα στο Δήμο Ζαγορίου, περιμένουν – όπως γράφουν σε επιστολή τους – ακόμα απάντηση!
Θα απαντήσει ο νέος Δήμαρχος Βασίλης Σπύρου;