• Στο σπάνιο χαρακτήρα, αλλά και το σπουδαίο επιστημονικό έργο που άφησε παρακαταθήκη σε παγκόσμια κλίμακα ο διακεκριμένος Ηπειρώτης επιστήμονας Χριστόδουλος Φλούδας, ο οποίος πριν λίγες μέρες έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, αναφέρεται σ’ ένα πολύ συγκινητικό μήνυμά του ένας άλλος σπουδαίος Γιαννιώτης επιστήμονας που διαπρέπει στο εξωτερικό, ο Καθηγητής Θεωρητικής και Εφαρμοσμένης Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ, Ευθύμιος Καξίρας.
Στον αποχαιρετισμό σ’ ένα φίλο, όπως γράφει, ο κ. Καξίρας ξεδιπλώνει την προσωπικότητα του εκλιπόντος και μιλάει για τον φίλο του Χρίστο, τον συμμαθητή του, έναν Άνθρωπο που τα επιστημονικά επιτεύγματά του έχουν ιδιαίτερα θετικές επιπτώσεις για ολόκληρη την ανθρωπότητα!
Γράφει ο κ. Καξίρας στον συγκινητικό αποχαιρετισμό του:
«Φίλε Χρίστο,
Εδώ και πολύ καιρό παρακολουθώ με μεγάλη υπερηφάνεια τις εξαιρετικές επιτυχίες σου στην επιστήμη.  Υπερηφάνεια γιατί μπορούσα να πώ σε συναδέλφους σε επιστημονικές συναντήσεις ανά τον κόσμο «αυτή την ανακάλυψη την έκανε ένας Έλληνας, ο Χρίστος Φλούδας, παλιός μου συμμαθητής και φίλος». Και μου έδινες την ευκαιρία να το κάνω αυτό πολύ συχνά.   
Είχα την τύχη Χρίστο να σε γνωρίσω από τα πολύ μικρά μας, τα μαθητικά χρόνια, μιάς και είμασταν και γειτονάκια. Θυμάμαι λίγο αργότερα στα γυμνασιακά μας χρόνια, την έφεσή σου για μάθηση.  Θυμάμαι πως αρίστευες στην Ζωσιμαία Σχολή και μετά στο Αριστοτέλειο Εκπαιδευτήριο, πάντα πρώτος ανάμεσα στους καλύτερους – γιατί κι` αυτό μετράει πολύ Χρίστο, ότι διάλεγες τον κύκλο σου να είναι οι καλύτεροι, όπως απέδειξες και αργότερα με τις επιλογές στην καριέρα σου.  
Θυμάμαι όμως ακόμη και την ανθρωπιά και το χιούμορ σου εκείνα τα αγνά χρόνια, τα πάρτυ στο σπίτι σου, που κουβεντιάζαμε ασκήσεις από το φροντιστήριο όσο μας κέρναγε η μητέρα σου, η κυρία Ισμήνη, και το γυρίζαμε σε αστεία και πειράγματα για κορίτσια μόλις έφευγε.  Εφηβικές ανησυχίες, αξέχαστες αναμνήσεις.
Ζήσαμε τα φοιτητικά χρόνια σε διαφορετικά μέρη, αλλά σύντομα και πάλι έμαθα νέα σου που με έκαναν να χαρώ και να σε θαυμάσω, όταν εξελέγης Επίκουρος Καθηγητής Χημικής Μηχανικής στο Πρίνστον, ένα από τα κορυφαία ακαδημαϊκά ιδρύματα στην Αμερική, με παγκόσμια ακτινοβολία και φήμη.  Και αυτό το κατόρθωσες σε ηλικία μόλις 26 χρονών, το 1986!  Πέρασαν ακριβώς 30 χρόνια από τότε.  Και μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια κατάφερες να δημιουργήσεις ένα επιστημονικό έργο, τόσο σε βάθος όσο και σε έκταση, που θα το ζήλευαν ακαδημαϊκοί που τους  χάρισε ο Θεός πολύ περισσότερα χρόνια δημιουργίας.  Μετά την εκλογή σου στο Πρίνστον, η καριέρα σου ακολούθησε μια εντυπωσιακά ανοδική πορεία, με την μία διάκριση να ακολουθεί την άλλη.  Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πρίνστον το 1991 και Τακτικός Καθηγητής 3 χρόνια αργότερα, Επισκέπτης Καθηγητής σε μια σειρά από κορυφαία πανεπιστήμια στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου όπως την Κίνα, και τελευταία Διακεκριμένος Καθηγητής και Διευθυντής στο πρωτοποριακό Ινστιτούτο για την Ενέργεια και το Περιβάλλον στο Πανεπιστήμιο του Τέξας Α&Μ, μια ιδιαίτερα μεγάλη διάκριση και επιβράβευση των κόπων σου, που θα άνοιγε νέους ορίζοντες στην επιστήμη.  Διακρίσεις συνεχείς  και κλιμακούμενες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής από την Ακαδημία Αθηνών, που σε εξέλεξε αντεπιστέλον μέλος πέρυσι, σε ηλικία 55 ετών!
Δεν θέλω να κουράσω τον αναγνώστη με κάποια νούμερα που να αποδεικνύουν αδιαμφισβήτητα τις μεγάλες επιτυχίες σου (δημοσιεύσεις στα εγκυρότερα επιστημονικά περιοδικά, παρουσιάσεις σε συνέδρια, διεθνή βραβεία και διακρίσεις, και λοιπά).  Αυτά τα ποσοτικά δείγματα επιστημονικής αριστείας, που θα τα ζήλευε οποιοσδήποτε συνάδελφος της γενιάς μας και του κλάδου σου, τα βρίσκει κανείς πολύ εύκολα με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο.  Αυτό που δεν βρίσκει εύκολα είναι ο θαυμασμός που νοιώθουν όσοι είχαν επαφή με το έργο σου για το τι έχεις κατορθώσει, που δεν περιγράφεται από τα βραβεία και τις διακρίσεις.  Και σαν μικρό δείγμα αυτού του θαυμασμού θα αναφέρω μόνο ένα από τα πολλά που έχει να προσφέρει το έργο σου.  Με την έμπνευση και φαντασία σου, κατάφερες να χρησιμοποιήσεις υπολογιστικές μεθόδους βασισμένες στην μαθηματική θεωρία πολλαπλών κλιμάκων, στην οποία ήσουν πρωτοπόρος, για να εξηγήσεις την τριτογενή δομή πρωτεϊνών και πως αλληλεπιδρούν με το DNA, προβλήματα που βρίσκονται στην καρδιά της σύγχρονης μοριακής βιολογίας και ιατρικής.  Αυτές οι ανακαλύψεις σου πιστεύω ότι θα μας δώσουν σύντομα τα εργαλεία για να προβλέψουμε και να νικήσουμε ασθένειες που στοιχίζουν σήμερα την ζωή σε εκατομμύρια συνανθρώπους μας.  Είναι όντως εντυπωσιακό αυτό το επίτευγμά σου, ένα από πολλά, με διαχρονική σημασία και ιδιαίτερα θετικές επιπτώσεις για την ανθρωπότητα.  
Θα αναφέρω σύντομα μόνο ένα ακόμη μεγάλο σου επίτευγμα: την διδασκαλία σου στα πανεπιστημιακά ιδρύματα που υπηρέτησες, η οποία αναγνωρίστηκε με πολλά βραβεία, και την εκπαίδευση ενός εντυπωσιακού αριθμού νέων επιστημόνων, που συμπεριλαμβάνει και 5 Έλληνες διδακτορικούς φοιτητές και 10 μεταδιδακτορικούς ερευνητές.  Είμαι σίγουρος ότι όλοι αυτοί θα συνεχίσουν το έργο σου όπως τους δίδαξες, σε επίπεδο αντάξιο της δικής σου παραδειγματικής αριστείας.
Χρίστο, εδώ και καιρό ήλπιζα να σε πετύχω σε κάποιο συνέδριο ή σε διακοπές στην Ελλάδα, να σε αγκαλιάσω και να σε συγχαρώ από κοντά για όλα όσα έχεις κατορθώσει.  Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα σε αποχαιρετούσα για πάντα, τόσο ξαφνικά, τόσο πρώιμα, τόσο άδικα. Σε αποχαιρετούμε σήμερα όλοι οι παλιοί σου φίλοι από το γυμνάσιο και το λύκειο.  Έφυγες Χρίστο πρώτος απ’ την παρέα, αλλά αυτή τη φορά η πρωτιά σου μας γέμισε με ανείπωτη θλίψη.  Θα σε θυμόμαστε, θα σε θαυμάζουμε, θα μας εμπνέεις για πάντα».