Στη συμβολή των γυναικών στο Έπος του 1940 αναφέρεται στην εγκύκλιό του για την αυριανή Εθνική Επέτειο ο μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Ανδρέας.
Μεταξύ άλλων σημειώνει:
«Πρώτες στην προσφορά προς τον μαχόμενο Στρατό μας, οι ηρωΐδες γυναίκες της Πίνδου. Ζαλωμένες στην πλάτη κιβώτια με πυρομαχικά, τρόφιμα, πουλόβερ και "τσουράπια" - κάλτσες, όλα μάλλινα, πλεγμένα από τα χέρια τους, "τα κοφτά γκρεμνά... ανέβαιναν", θα γράψει με θαυμασμό σ' ένα ποίημά του ο Νικηφόρος Βρεττάκος.  Γυναίκες νέες, αλλά και ηλικιωμένες, μέχρι και 88 ετών (!), αψηφώντας τις θύελλες, το χιόνι, τον πάγο και το τρομερό κρύο, έφταναν ψηλά στις αετοφωλιές της Πίνδου, εκεί που ήταν αδύνατο να φθάσουν τα μεταγωγικά, δηλαδή τα μουλάρια, για να προσφέρουν στους φαντάρους μας αγάπη και ζεστασιά με την παρουσία τους, και με τα τόσο απαραίτητα πυρομαχικά, το καλοζυμωμένο ψωμί, τα μάλλινα, την μικρή, αλλά τεράστια προσφορά της καρδιάς τους».
Ο Μητροπολίτης αναφέρεται ακόμη σε αυτές που βοηθούσαν τους στρατιώτες για να περνούν τους ποταμούς, σε εκείνες που έπλεκαν φανέλες, μπλούζες κ.α. που επισκεπτόταν τραυματισμένους στα νοσοκομεία, αλλά και τις καλλιτέχνιδες με πρώτη τη Σοφία Βέμπο, που εμψύχωναν με τα τραγούδια τους, τους Έλληνες φαντάρους.  
Καταλήγοντας σημειώνει ότι από τις πολλές επώνυμες και ανώνυμες Ελληνίδες ξεχωρίζουν δύο μανάδες: α) Την μάνα που έγραφε στον στρατευμένο γιο της, ότι "πρώτα ανήκεις εις την Πατρίδα και ύστερα εις εμέ · και γενηθήτω το θέλημα του Κυρίου". Και β) Την χήρα μάνα με τα τρία κορίτσια, που είχαν προστάτη τον γιο της τον Δημητρό, ο οποίος "έπεσεν υπέρ Πατρίδος· χαλάλι της Πατρίδος ο Δημητρός μου. Ζήτω η Πατρίς". Και οι δυό τους πρόσφεραν τα βλαστάρια τους στην Πατρίδα, χωρίς κρατούμενα και χωρίς μικροϋπολογισμούς, όπως, άλλωστε, έπραξαν και πάμπολλες άλλες Ελληνίδες Μητέρες, κατά το Έπος 1940-1941.
Υποκλινόμαστε με σεβασμό και θαυμασμό στην μνήμη όλων αυτών των ηρωΐδων γυναικών. Το Έθνος δεν θα πάψη ποτέ να τις ευγνωμονεί».