• Μπορεί να ζει μόνιμα στην Αθήνα, όμως συχνά δίνει το «παρών» με παρεμβάσεις του στον τόπο καταγωγής του.
Ο λόγος για τον διακεκριμένο Ηπειρώτη αρχιτέκτονα Βασίλη Αν. Χαρίση, ο οποίος με μια αποκαλυπτική επιστολή του προς τον «Π.Λ.» αναφέρεται σ’ ένα ανεκπλήρωτο όνειρο του αείμνηστου Προέδρου της ΕΗΜ Κ. Φρόντζου (φωτό), του οποίου υπήρξε φίλος και στενός συνεργάτης.
-Η ενδιαφέρουσα επιστολή του στον «Π.Λ.», που έχει πολλούς… αποδέκτες στα Γιάννενα έχει ως εξής:
«Κύριε Δ/ντά
Κάποτε, πολλά χρόνια πριν, σε συζήτηση με τον αείμνηστο και σπάνιο Ηπειρώτη Κώστα Φρόντζο, σε αναζήτηση ιδεών για ό,τι καλόν του τόπου, και γενικότερα της πόλης μας, γεννήθηκε η ιδέα (στο λόφο με το υπαίθριο θέατρο, το περίπτερο κλπ, που δίκαια σήμερα φέρει το όνομά του), να διαμορφώσουμε ένα χώρο ως προσκύνημα των 48 Αγίων που σχετίζονται με την Ήπειρο. Και αυτό όχι μόνον ως πράξη απόδοσης τιμής στην Αγιότητα, αλλά και στο έργο τους που συνέβαλλε στη μόρφωση της κοινωνικής συνείδησης και ήθους (όπως, κατά τον 15ο αι., περιγράφονται στο Χρονικό των Τόκων: «Τα Ιωάννινα έχουν τιμήν εξ όλων τούτο Κράτος … είναι η ρίζα των Ρωμαίων (Ρωμιών) … Εκεί ευρίσκεις άρχοντες εντίμους και άξιους, να δώσουν λόγον και βουλήν εξ ό,τι τους γυρεύεις…».
Στο σχετικό σχέδιο, μαζί με το ναό προβλέψαμε μια μικρή αυλή με στοά έχοντας 48 κόγχες, όπου η κάθε μια θα έφερε την εικόνα ενός Αγίου και περιληπτική αναφορά του βίου του, όπως και μικρό αρχονταρίκι για «φίλεμα» προσκυνητών.
Ο Φρόντζος έφυγε μετά από λίγο, χωρίς να κατασκευάσει στο «άψε σβήσε» το έργο, όπως ήξερε να κάνει κι έκανε πράξη όλες τις ωφέλιμες για τον τόπο ιδέες. Μετά από λίγο, η ΕΗΜ φρόντισε τα διαδικαστικά και κατασκεύασε το κέλυφος του Ιερού Ναού. Όμως, οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει, αλλά και ο σχεδόν καθολικός «αβδηριτισμός» πολλών και η ολιγωρία ορισμένων, δεν επέτρεψαν την ολοκλήρωση του έργου. Έτσι, για μισό αιώνα, το «σήμα» τιμής των Αγίων, Οσίων και Μαρτύρων του τόπου μας, κατάντησε θλιβερό ερείπιο· ώστε, σήμερα, ο Ιερός ναός να προβάλλει ως κουφάρι και αντί να περιστοιχίζεται από Αγίους και προσκυνητές, «χωρίς αιδώ και λύπην», έφτασε να περιβάλλεται από «τζιπάρες», «Μερσεντέδες» κ.τ.τ. πελατών του περιπτέρου∙ και ο χώρος, αντί να ευωδιάζει από δοξαστικά θυμιάματα, κατάντησε να … αποπνέει καυσαέρια…
Εύχομαι και ελπίζω, ότι κάτι μπορεί να γίνει αν και όταν: οι ταγμένοι να διακονούν ακόμα και με θυσίες την αγιοσύνη, νοιώσουν την υποχρέωση να γίνουν ταγοί, οι εκλεγμένοι να υπηρετούν το κοινό συμφέρον του τόπου άρχοντες, αλλά και ο Τύπος (όπως η έγκριτη εφημερίδα σας), γίνουν ενεργοί συντελεστές στην προσπάθεια της ΕΗΜ να αποπερατώσει το προσκύνημα. Και, τέλος, αν όλοι ακούσουμε την (σε παράφραση) «ορμήνια» του ψαλμωδού: «Ἰδοὺ δὴ τί καλὸν ἢ τί τερπνὸν ἀλλ' ἢ τὸ κατοικεῖν … (οι της Ηπείρου μας Άγιοι) ἐπὶ τὸ αὐτό;»
Φιλικά
Βασίλης Αν. Χαρίσης»