Το έναυσμα δίνουν οκτώ επιστήμονες, ερευνητές και ερευνήτριες, με έδρα στα Γιάννενα, οι οποίοι μελετούν την καινοτομία και τον αντίκτυπό της στις τοπικές κοινωνίες. Σε ανοιχτή επιστολή τους αντιπροτείνουν λοιπόν τη δημιουργία ενός «πάρκου ανοικτής τεχνολογίας» χωρίς πατέντες και με οφέλη, όπως υποστηρίζουν, που δεν θα τα καρπώνονται λίγοι αλλά όλοι.

Ενδιαφέρουσες απόψεις καταθέτουν στην ανοιχτή επιστολή τους σχετικά με το Πάρκο Υψηλής Τεχνολογίας οι Δρ. Χρήστος Γιωτίτσας, Δρ. Βασίλης Κωστάκης, Δρ. Βασίλης Νιάρος, Δρ. Άλεξ Παζαΐτης, Δρ. Αλέκος Πανταζής, Δρ. Χριστίνα Πριάβολου και οι υποψ. διδάκτορες Μίνα Κουβάρα και Νικηφόρος Τσιούρης. 

Όπως επισημαίνουν, μεταξύ άλλων, «η Ήπειρος δεν χρειάζεται ‘πάρκα υψηλής τεχνολογίας’ αλλά πάρκα ‘ανοικτής τεχνολογίας’» και αφού παραθέτουν ένα παράδειγμα των όρων αυτών, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το ζητούμενο είναι τελικά το πάντρεμα των δύο τεχνολογιών, «υψηλών» και ήπιων». Για να γίνει κάτι τέτοιο, υποστηρίζουν πως «η τεχνολογική ανάπτυξη πρέπει να είναι ανοιχτή. Όχι πίσω από κλειστές πόρτες και πατέντες. Όχι για τους λίγους και για τη  μεγιστοποίηση του χρηματικού κέρδους. Η τεχνολογία, που τόσο καθορίζει τις ζωές μας, πρέπει να εκδημοκρατιστεί. Και ένα «πάρκο ανοικτής  τεχνολογίας» μπορεί να βοηθήσει».

Οι οκτώ ερευνητές και ερευνήτριες κάνουν ειδική αναφορά στις θέσεις εργασίας που αναμένεται να ανοίξουν με το «Πάρκο Υψηλής Τεχνολογίας, θέμα που «καίει» την περιοχή μας, τονίζοντας πως εκείνο που έχει σημασία είναι τι ακριβώς θέσεις θα προκύψουν.

Όπως επισημαίνουν χαρακτηριστικά, «μια εργαζόμενη μπορεί να δουλεύει για μια ξένη εταιρία πληροφορικής που την πληρώνει, π.χ., 1200 ευρώ ενώ η εργαζόμενη παράγει αξία 10.000 ευρώ.  Ποιος καρπώνεται την υπεραξία; Από το να είναι άνεργη καλύτερα να  δουλεύει. Όμως, τι κι αν υπάρχει καλύτερη επιλογή για την εργαζόμενη και για την τοπική οικονομία; Μια άλλη εργαζόμενη μπορεί να δουλεύει για έναν τοπικό συνεταιρισμό, όπου είναι συμμέτοχος στη λήψη αποφάσεων, π.χ., για τον καθορισμό των μισθών. Ή να δουλεύει για μια τοπική  επιχείρηση που παράγει ανοιχτές τεχνολογίες, οι οποίες δεν εγκλωβίζονται πίσω από αυστηρή πνευματική ιδιοκτησία».

Καταλήγοντας λοιπόν στην επιστολή τους, προτείνουν η Περιφέρεια να δημιουργήσει ένα πάρκο ανοικτής τεχνολογίας, μεγιστοποιώντας το δημόσιο συμφέρον. 

Παρουσιάζουν μάλιστα και κάποια υπαρκτά εγχειρήματα που έχουν ξεπηδήσει ή, όπως υποστηρίζουν, θα μπορούσαν να ξεπηδήσουν από ένα πάρκο ανοικτής τεχνολογίας και συγκεκριμένα τα εξής:

«Μία επιχείρηση που παράγει ανοιχτές τεχνολογίες για αγρότες και καλλιεργητές μικρής κλίμακας. Οι τεχνολογίες αυτές συνδυάζουν ήπιες και υψηλές τεχνολογίες με γνώμονα τι εξυπηρετεί καλύτερα τον/την κάθε αγρότη/ισσα, ανάλογα με το τι καλλιεργεί και πού. Το κόστος των τεχνολογιών είναι  χαμηλό διότι βασίζονται σε ελεύθερη γνώση. Η «ανοικτότητά» τους επιτρέπει στον αγρότη/τισσα να τις συντηρεί και να τις προσαρμόζει στις  ανάγκες του.

Μια άλλη επιχείρηση σχεδιάζει, κατασκευάζει, συντηρεί  και πουλά ανοικτούς τρισδιάστατους εκτυπωτές, εκμεταλλευόμενη ελεύθερη γνώση. Τέτοιοι τρισδιάστατοι εκτυπωτές, π.χ., χρησιμοποιούνται από την  πρώτη επιχείρηση.

Μια τρίτη επιχείρηση βασίζεται σε προϋπάρχον  ελεύθερο, ανοικτό λογισμικό το οποίο εξελίσσει και μπορεί να  χρησιμοποιηθεί από τις παραπάνω επιχειρήσεις και όχι μόνο».

Όπως αναφέρουν οι οκτώ επιστήμονες κλείνοντας, «τα εγχειρήματα αυτά υπάρχουν και είναι οικονομικά βιώσιμα. Εγκαινιάζουν επιχειρηματικά μοντέλα που προωθούν την τοπική ευημερία. Δίνουν θέσεις εργασίας. Μεγιστοποιούν το δημόσιο συμφέρον. Και νοηματοδοτούν τις ζωές των νέων που παράγουν».