Είναι γνωστή σε όλους και κυρίως… στον καταναλωτή, η φράση: Άλλη τιμή στο ράφι και άλλη στο χωράφι! (ο αγρότης την ξέρει από «πρώτο χέρι»!) Ο παραγωγός που βρίσκεται στο χωράφι 20 ώρες το 24ωρο, όταν ωριμάσει το προϊόν, έρχεται… αντιμέτωπος με τον φρουτέμπορο, που παρκάρει στο χωράφι ένα μεγάλο φορτηγό, έχοντας μαζί του για… φόρτωμα, ένα Πακιστανό! (αυτή είναι η εικόνα της ελληνικής υπαίθρου…). Η τιμή για τον παραγωγό εξευτελιστική, για τον φρουτέμπορο… ικανοποιητική! (20 λεπτά στο χωράφι, 2 ευρώ στο ράφι!) Και αφού ο φρουτέμπορος «δέσει» την συμφέρουσα γι’ αυτόν τιμή, ύστερα στο καφενείο δίνει στον παραγωγό μια προκαταβολή και η… εξόφληση θα γίνει λίγο αργότερα!

Εκεί στο καφενείο, ρουφώντας λίγα τσίπουρα, ο «μεγάλος» και οι παραγωγοί, μιλάνε και για την ακρίβεια και τις δυσκολίες, που όλοι αντιμετωπίζουν! (τον… «μεγάλο», δεν τον αγγίζουν αυτά!) Αλλά… τους συμπαραστέκεται… ηθικά και ελάχιστα υλικά! Τους ανακοινώνει, πως του χρόνου, το προϊόν τους, θα το πάρει με αυξημένη τιμή!

Φέτος, τους είπε, σας πλήρωσα 18 λεπτά το κιλό. Του χρόνου θα σας δώσω… 20 λεπτά! Θα έχουμε καλή… συνεργασία!

Ένας παραγωγός, πήρε… θάρρος, αφού κατέβασε μερικά τσίπουρα και του είπε: Μα αυτή δεν είναι συνεργασία, μεγάλε! Αυτό λέγεται εκμετάλλευση!

Και ο φρουτέμπορος απάντησε: Εντάξει τώρα! Εμπόριο κάνουμε, δεν θα κάνουμε… γραμματική και συντακτικό, για να βρούμε… την κατάλληλη λέξη!

Και ο παραγωγός τι να κάνει; Να φέρει το λεξικό… του Μπαμπινιώτη; 

* Ο Γιάννης Μπούγιας είναι Καθηγητής Φυσικής Αγωγής.