• Πώς και από τι επηρεάζεται η ερωτική μας συμπεριφορά; Ποιο είναι το «τρίτο πόδι» στην σχέση του ζευγαριού; Είναι πολυγαμική η γυναίκα; Tί συμβαίνει με τα μοναχοπαίδια και τα πρωτότοκα παιδιά; Είναι το Διαδίκτυο μία τοξική μήτρα; Αυτά και πολλά ακόμη καίρια ερωτήματα να ξέρει κανείς να γράφει καλά; 

-Η γλώσσα, κύριε Αγόρη, είναι ο συνεκτικός κρἰκος ανάμεσα στις δύο ιδιότητες, του δημοσιογράφου και του συγγραφέα και αυτοί  οι δύο  δρόμοι  ενδέχεται να συναντηθούν. Η γλώσσα, βεβαίως, δεν  είναι  μόνον  το όργανο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, αλλά είναι κατ’ εξοχήν ο οδηγός της σκέψεώς μας και η ποιότητα της διανοίας μας, όπως διαρκώς τονίζουμε με τον Καθηγητή Γλωσσολογίας και Δάσκαλό μου κ. Γεώργιο Μπαμπινιώτη στην εκπομπή μας  «Σὲ προσκυνῶ, γλώσσα»  στο Κανάλι της Βουλής κάθε Σάββατο στις 7 το βράδυ και κάθε Κυριακή στις 3 το μεσημέρι.

Όμως, υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά, παρότι και ο δημοσιογράφος και ο συγγραφέας απευθύνονται και οι δύο σε πολύ κόσμο, δηλαδή σε κοινό. Ο δημοσιογράφος οφείλει να αφουγκράζεται την κοινωνική πραγματικότητα, ενώ ο συγγραφέας τον εσώτερο εαυτό του.  Ως εκ τούτου, έχουν κοινό τον  κώδικα επικοινωνίας, την γλώσσα, αλλά διαφορετική αφετηρία εκκινήσεως, για να συναντήσουν το κοινό τους.

• Ως συνέχεια του παραπάνω ερωτήματος και επειδή εσείς ασχολείστε ιδιαίτερα με την ελληνική γλώσσα, για να γίνει κανείς δημοσιογράφος σήμερα φτάνει να ξέρει να γράφει καλά ή παίζουν πλέον ρόλο και άλλα κριτήρια;

-Η γνώση και κυρίως, η ευαισθησία στην ορθή χρήση της γλώσσας είναι υπόθεση όλων μας και όχι μόνον των δημοσιογράφων, οι οποίοι ως δημοσιολογούντες και δημοσιογραφούντες οφείλουμε να είμαστε πιο προσεκτικοί.

Κατά την γνώμη μου, έχοντας εργαστεί ως δημοσιογράφος 34 χρόνια σε εφημερίδες, ραδιόφωνο, περιοδικά και τηλεόραση, θα έλεγα ότι το σημαντικότερο κριτήριο, για να ασκεί ένας δημοσιογράφος με επάρκεια και αντικειμενικότητα το λειτούργημά του, -εκτός από την καλή γνώση της γλώσσας-  είναι να μην έχει προσωπική ατζέντα…

Το Διαδίκτυο 

• Το Διαδίκτυο και ειδικά τα social media βοηθούν το επάγγελμά μας ή τού κάνουν περισσότερο κακό από καλό;

-Ουδέν κακόν αμιγές καλού και τανάπαλιν! Το Διαδίκτυο είναι, κατά την γνώμη μου, η μεγαλύτερη ανακάλυψη μετά την φωτιά και την τυπογραφία στην ιστορία του κόσμου. Αναμφίβολα, η δυνατότητα πληροφορήσεως που παρέχει, καθώς και η ταχύτατη δικτύωση, τό καθιστούν παντοδύναμο στην ζωή μας αλλά και πολύ εθιστικό, συχνά αποκτούμε εξαρτητική σχέση μαζί του, είτε είμαστε δημοσιογράφοι είτε όχι.

Άρα, οφείλουμε να έχουμε πάντοτε κατά νου αυτόν τον κίνδυνο και να καλλιεργούμε παράλληλα εναλλακτικές μεθόδους, να διαβάζουμε βιβλία και εφημερίδες και κυρίως, να μην εμπιστευόμαστε τυφλά και άκριτα την κυκλοφορία και την γνώση που προέρχεται από αυτήν την «πολιτεία δίχως αστυνομία», όπως προσφυώς αποκαλείται το Διαδίκτυο.

Σε ό,τι αφορά τα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως, η χρήση τους αντικατοπτρίζει την προσωπικότητά μας και τον κώδικα των αξιών μας. Και για να μιλήσουμε και ψυχαναλυτικά, καθώς σχολιάζουμε αυτό το θέμα με τον Ματθαίο Γιωσαφάτ στο βιβλίο μου, αν είμαστε κυρίως ναρκισσιστικές προσωπικότητες, θα επιζητούμε διαρκώς επιδοκιμασία και θα είμαστε δυστυχείς με τα λίγα like και τους ευάριθμους ακολούθους. Αν έχουμε μία ισχυρή καθήλωση στο δεύτερο στάδιο, στο πρωκτικό, τα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως αποτελούν τον προσφορότερο χώρο, για να εκχέουμε τοξικότητα και οργή, να πολεμάμε δηλαδή με τα «όπλα» του εσωτερικού μας κόσμου, τα οποία… αμολάμε πλέον αδιακρίτως στον «καινούργιο, θαυμαστό κόσμο» της ψηφιακής ζωής μας.