• Μεγάλη δημοτική βραδιά προς τιμήν του αξέχαστου διεθνούς φήμης κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά, 31 χρόνια μετά το θάνατό του (12-8-1992), διοργανώνει ο Δήμος Ζίτσας σήμερα, Παρασκευή (9 μ.μ.) στο χωριό που γεννήθηκε, την Γρανιτσοπούλα.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί με τη συμμετοχή του γιού του και μοναδικού συνεχιστή της μουσικής παράδοσης της οικογένειας των Χαλκιάδων, Λάκη Χαλκιά, στην πλατεία του χωριού. Στοιχεία από τη ζωή και το έργο του Τάσου Χαλκιά, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ηπειρώτικης δημοτικής μας παράδοσης, θα παρουσιάσει με το μοναδικό αφηγηματικό του λόγο ο ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός. Το μουσικό πρόγραμμα πλαισιώνουν επίσης η Λευκοθέα Φιλιππίδη στο τραγούδι και ο Νίκος Φιλιππίδης στο κλαρίνο, ενώ τη βραδιά θα τιμήσουν με την παρουσία τους και οι καλλιτέχνες Νότα Καλτσούνη στο τραγούδι και Βασίλης Παπαγεωργίου στο κλαρίνο.

Ο Τάσος Χαλκιάς γεννήθηκε το 1914, σε δύσκολα και στερημένα χρόνια, αλλά και θλιβερά για τον ίδιο, αφού σε μικρή ηλικία, 4 ετών, έχασε τον πατέρα του. Το κλαρίνο το είχε στην καρδιά του, γι' αυτό από την ηλικία των έξι ετών έμαθε να παίζει. Μπήκε και αυτός στην κομπανία με τα πέντε αδέλφια του και στα Ηπειρώτικα πανηγύρια φαινόταν το ταλέντο του. Αφού πολέμησε με λύσσα τους Γερμανούς και έζησε την περιπέτεια του Εμφύλιου, επανήλθε στα πανηγύρια, ταξίδεψε στην Αμερική, ηχογράφησε εκατοντάδες τραγούδια και γενικά δημιούργησε σχολή με τη μουσική του ικανότητα, η οποία είναι αξεπέραστη και σήμερα, και την προσήλωσή του στην παράδοση.

Είχε πει ο ίδιος: «Με τα αδέλφια μου είμαστε «ένα»! Ακούγαμε ο ένας τον άλλο και ιδιαίτερα ακούγαμε τον μεγάλο μας αδελφό τον Μήτσο που μας μίλαγε για το νόημα που είχε να μπορείς να κρατήσεις τον ήχο της παράδοσης και να μην τον προδώσεις ποτέ. Όταν πρωτοξεκίνησα είπα μέσα μου: «Τάσο θα συνεχίσεις πραγματικά την παράδοση!».

Ο αείμνηστος Θεσπρωτός ευεργέτης Χρυσόστομος Λαμπρίδης, που ζούσε και δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά στο Κάιρο και συνδεόταν μαζί του πολύ φιλικά, τον κάλεσε τη δεκαετία του '60 εκεί, και κατέγραψε πόσο ενθουσιάστηκαν οι Έλληνες της Αιγύπτου, και όχι μόνο αυτοί, από την αξία του Τάσου Χαλκιά και ως καλλιτέχνη και ως ανθρώπου.

Απέδιδε με τόση ζωντάνια τα μοιρολόγια, που πραγματικά προκαλούσε συγκλονισμό σε όσους τον άκουγαν, αλλά αποκαλύπτονταν συνάμα και το μέγεθος της δεξιοτεχνίας του. 

Ο ήχος του κλαρίνου του Τάσου Χαλκιά, μέσα από μια «ιερότητα» και «μυσταγωγία» αντιλαλούσε τον καημό, αλλά και τη χαρά της Ηπείρου. Και τον καημό και τη χαρά, τα απέδιδε με μια τέτοια ζεστασιά, που έπαιρναν μια άλλη, υπερβατική διάσταση.