• Πολύς λόγος γίνεται συχνά -και μέσα από τις στήλες του «Π.Λ.»- για την ερήμωση των χωριών της Ηπείρου, κρούοντας το καμπανάκι προς την Πολιτεία για να ληφθούν μέτρα ώστε να αντιστραφεί η δυσάρεστη αυτή εικόνα. Μάλιστα, τέτοιες μέρες… παραδοσιακά επανέρχεται το θέμα στην επικαιρότητα, με αφορμή και την άφιξη των αποδήμων για την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου, που δίνουν μεν ζωή στα χωριά, αλλά διαρκεί μόλις λίγες ημέρες και όταν αναχωρούν από τα πάτρια εδάφη, επανέρχεται η συνηθισμένη για τους λιγοστούς κατοίκους… νεκρική σιγή!

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, το Κράτος φαίνεται να παραμένει απλός θεατής και όχι μόνο δεν θεσπίζει κίνητρα για παραμονή των κατοίκων στα χωριά, ειδικά στα πιο απομακρυσμένα από τα αστικά κέντρα, αλλά κάνει τα αδύνατα δυνατά για να… διώξει και όσους ακόμη επιμένουν να στηρίζουν τον τόπο τους! Γιατί, δεν μπορούν να εξηγηθούν αλλιώς τα… ευτράπελα που καλούνται να αντιμετωπίσουν συχνά οι κάτοικοι που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στην ακριτική Ήπειρο. Μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη βρέθηκε ιδιοκτήτρια μικρού ξενώνα στην Κάτω Μερόπη Πωγωνίου, όταν έλαβε «χαράτσι» 170 ευρώ για… πνευματικά δικαιώματα, επειδή έχει τηλεοράσεις στα δωμάτια του ξενώνα! Έκπληκτη λοιπόν απευθύνθηκε στην εταιρία (που εδρεύει στην Αθήνα) για διευκρινίσεις, χωρίς όμως να βγάλει άκρη. Αντίθετα, θα έπρεπε να είναι και… ευχαριστημένη, γιατί όπως ενημερώθηκε, από τις χρεώσεις έχει εξαιρεθεί η περίοδος του κορωνοϊού! 

Προφανώς, το ουρανοκατέβατο αυτό «χαράτσι» που έφτασε σε μια μικρή επιχείρηση στο ακριτικό Πωγώνι και για το οποίο ποτέ κανείς δεν ενημέρωσε κανέναν, δεν απασχολεί τους καρεκλοκένταυρους των Αθηνών, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην ακριτική Ελλάδα. Πώς τα βγάζουν πέρα οι ακρίτες μας που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό τον τόπο τους για να έρθουν για λίγες μέρες τον Αύγουστο οι επισκέπτες των Αθηνών, να βρουν κάπου να φάνε, αλλά και να διανυκτερεύσουν!

Ίσως όμως θα έπρεπε να απασχολήσει τις τοπικές αρχές των ακριτικών περιοχών και συντονισμένα να διεκδικήσουν από το Κράτος κίνητρα, προστατεύοντας ταυτόχρονα τους ελάχιστους που απέμειναν να δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στα χωριά. Η φθίνουσα πορεία της Ηπειρωτικής υπαίθρου είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Οι γιορτές του Δεκαπενταύγουστου δεν είναι μόνο μια καλή ευκαιρία να ανταμώσουν συγγενείς και φίλοι στα χωριά, να διασκεδάσουν στα πανηγύρια και στις διάφορες εκδηλώσεις. Είναι και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αφυπνιστούν τόσο οι τοπικοί άρχοντες, όσο και οι απόδημοι, που τις περισσότερες φορές μόνο απαιτήσεις έχουν, για το μέλλον των χωριών και των λιγοστών μόνιμων κατοίκων.