• Σε ψηφοφορία θα τεθεί σήμερα, Πέμπτη στην Ολομέλεια της Βουλής το επίμαχο νομοσχέδιο για το γάμο και την τεκνοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών, μετά τις τοποθετήσεις των πολιτικών αρχηγών. 

Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις όχι μόνο στα κόμματα της Αντιπολίτευσης, αλλά και ανάμεσα σε κυβερνητικούς βουλευτές, με το ενδιαφέρον να στρέφεται στην στάση που τελικά θα κρατήσουν (είτε θα καταψηφίσουν, είτε θα απέχουν). Πάντως χθες απορρίφθηκαν οι ενστάσεις αντισυνταγματικότητας που είχαν κατατεθεί από την Ελληνική Λύση, τους «Σπαρτιάτες» και την Κ.Ο. της «Νίκης».

Στο μεταξύ, τη διεξαγωγή ονομαστικής ψηφοφορίας του νομοσχεδίου ζήτησε με δήλωσή του, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμος. «…Καλό θα ήταν στην πλήρη ελεύθερη έκφραση της Δημοκρατίας που εμφορείται το ελληνικό κοινοβούλιο, η συγκεκριμένη ψηφοφορία να είναι ονομαστική. Με αυτόν τον τρόπο και τη δημοκρατία διασφαλίζουμε και τα συμφέροντα του Ελληνικού Λαού, κατά τον καλύτερο τρόπο» δήλωσε χαρακτηριστικά στον 89,5 ο Αρχιεπίσκοπος.

Την ίδια ώρα, ο Υπ. Επικρατείας Άκης Σκέρτσος σχολιάζοντας τις ενστάσεις αντισυνταγματικότητας, αλλά και τα αιτήματα για ονομαστική ψηφοφορία ανέφερε πως «προσπαθούν αυτοί που καταθέτουν αυτές τις ενστάσεις και αυτές τις απόψεις να προκαλέσουν κάποια, κατά την αντίληψή τους, ρήγματα στη συνοχή της Νέας Δημοκρατίας. Δεν θα το πετύχουν. Η συνοχή της είναι αρραγής, έχει αποδειχθεί διαχρονικά…».

«Τραγωδία Ηθών»!

Τη δική του θέση πάνω στο νομοσχέδιο για τον γάμο ομοφύλων καταθέτει ο καθηγητής, πρ. πρύτανης στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποψ. βουλευτής Ιωαννίνων του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, Κων/νος Γάτσιος, μέσω άρθρου που υπογράφει μαζί με τον οικονομολόγο Δημ. Α. Ιωάννου με τίτλο «Τραγωδία Ηθών», το οποίο δημοσιεύτηκε στο αθηναϊκό «Βήμα».

Όπως μεταξύ άλλων, αναφέρουν: «… Η αλήθεια είναι ότι, δυστυχώς, η κυβέρνηση ακολουθεί την «μέθοδο του σαλαμιού»: εξισώνει ομόφυλα και ετερόφυλα ζευγάρια ως προς την τεκνοθεσία τώρα, και αφήνει το ζήτημα της παρένθετης μητρότητας (και της εμπορευματοποίησης παιδιών που αυτή συνεπάγεται) για αργότερα, ώστε να προκύψει «αβιάστως» ως φυσιολογική εξέλιξη και συνεπαγωγή του κατοχυρωμένου αρχικού «δικαιώματος» ως προς την ισότητα. Όλοι το καταλαβαίνουν αυτό, συμπεριλαμβανομένων των βουλευτών που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν το νομοσχέδιο «επί της αρχής», διαρρηγνύοντας ταυτοχρόνως τα ιμάτιά τους και διακηρύσσοντας την «κάθετη» αντίθεσή τους στην παρένθετη μητρότητα. Ή και εκείνων που δηλώνουν κυνικά (και ανοήτως) πως από την στιγμή που αυτό είναι κάτι που συμβαίνει στην πράξη, μικρή σημασία έχει αν θα γίνει και νόμος του κράτους»!

Για την αποχή από την ψηφοφορία…

Ιδιαίτερη αναφορά κάνουν οι δυο συγγραφείς και στο θέμα της αποχής βουλευτών από την ψηφοφορία. Γράφουν σχετικά: «Ακόμη χειρότερη, όμως, είναι η αποκρουστική ιλαροτραγωδία του να υπάρχουν βουλευτές που να δηλώνουν ότι θα απέχουν από τη σχετική ψηφοφορία στη Βουλή. Όπως έχει επανειλημμένα λεχθεί από όλες τις πλευρές, η στάση των βουλευτών στο εν λόγω ζήτημα αποτελεί θέμα συνείδησης. Όμως, πόσο επιτρεπτή είναι η στάση της αποχής στην ψηφοφορία από βουλευτές που διαφωνούν σε κάτι που είναι θέμα συνείδησης; Τι σημαίνει «διαφωνώ, θεωρώ ότι είναι ένα κακό νομοθέτημα, αλλά απέχω από την ψηφοφορία;». Ποια είναι η διάκριση μεταξύ νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, εάν οι βουλευτές της συμπολίτευσης ψηφίζουν μόνο όταν συμφωνούν με τις προτάσεις της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά απέχουν όταν διαφωνούν και μάλιστα για θέματα συνείδησης; Αλλά και ποιος ο λόγος ύπαρξης βουλευτών της αντιπολίτευσης όταν ψηφίζουν μόνο στην περίπτωση που συμφωνούν με την «γραμμή» του κόμματος, αλλά απέχουν όταν διαφωνούν και μάλιστα για θέματα συνείδησης; Η αποχή δεν συνιστά μόνο πράξη πολιτικής δειλίας, αλλά και υποκρισίας και ιδιοτέλειας που υπονομεύει ευθέως την έννοια του κοινοβουλευτισμού. 

»Τη στιγμή που η κυβέρνηση αναγορεύει μία επιθυμία σε «δικαίωμα», τα μέλη του κοινοβουλίου, με την συμπεριφορά τους αυτή, μετατρέπουν ένα «θέμα συνείδησης» σε μία “τραγωδία ηθών”».