Το καθιερωμένο μνημόσυνο στην Μονή του Αγίου Δημητρίου, στην Καμαρίνα Ζαλόγγου, κάτω από τον ιστορικό βράχο, όπου οι ηρωίδες Σουλιώτισσες θυσιάστηκαν με τα παιδιά τους στα χέρια, για να μην υποδουλωθούν στον τύραννο και έμειναν ως αιώνιο σύμβολο αυτοθυσίας τελέστηκε και φέτος από τον Δήμο Πρέβεζας και την Περιφερειακή Ενότητα Πρέβεζας.

Ο εκπαιδευτικός Κοσμάς Κοψάρης στον επιμνημόσυνο λόγο του περιέγραψε τη δραματικότητα εκείνων των στιγμών, αλλά και τη σπουδαιότητα του γεγονότος διαχρονικά, καθώς φανερώνει την αποφασιστικότητα των Σουλιωτισσών να μη...χαρίσουν τη λευτεριά τους. 

Ο Χορός του Ζαλόγγου αποτελεί ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό ιστορικό και λαογραφικό περιστατικό που συνέβη 18 χρόνια πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821, περί το τέλος του Δεκεμβρίου του 1803 στην κορυφή του όρους Ζάλογγο, εξ ου και η ονομασία του. Κατέληξε «εν χορώ» σε μια ομαδική αυτοθυσία ορεσίβιων γυναικών της περιοχής Σουλίου, όπως μαρτυρούν Έλληνες και ξένοι ιστορικοί της περιόδου εκείνης. 

Προκάλεσαν θαυμασμό

Οι φήμες του συγκινητικού αυτού γεγονότος κάλυψαν πολύ γρήγορα όχι μόνο τον τουρκοκρατούμενο ελλαδικό χώρο, αλλά ήταν αυτές που κυριαρχούσαν στις ειδήσεις των Φιλελλήνων στην Ευρώπη, κατά την έναρξη της ελληνικής επανάστασης, λαμβάνοντας μάλιστα ιδιαίτερες συγκινησιακές φορτίσεις και διαστάσεις θαυμασμού, εξιδανικεύοντάς το.

Βέβαια έχουν διατυπωθεί και αντίθετες, αναθεωρητικές απόψεις, που δεν είναι ιστορικά ισχυρές και οι οποίες χαρακτηρίζουν «μυθοποιημένη» εικόνα το χορό του Ζαλόγγου, που αποτυπώνεται στις σχολικές εορτές. Παραδέχονται ότι «υπήρξε ένα γεγονός σύγκρουσης στο σημείο, μία ομάδα ανθρώπων, που έπεσε από τα βράχια για να γλιτώσει την αιχμαλωσία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είχαμε μία εικόνα γυναικών να τραγουδούν: Στη στεριά δε ζει το ψάρι… και μετά από κάθε κύκλο κάθε μία να πέφτουν στο γκρεμό».