Ποια ακριβώς είναι τα μέτρα πυροπροστασίας που συναντά κανείς σε μία από τις πιο όμορφες και πιο πολύτιμες δασικές εκτάσεις της χώρας, στην περιοχή της Βοβούσας, εντός του Εθνικού Δρυμού της Πίνδου, γνωστού και ως Βάλια Κάλντα;

Aσυντήρητοι δρόμοι, κλειστά από τη βλάστηση μονοπάτια, αχρηστευμένοι κρουνοί και διάφορα άλλα… τραγικά, τα οποία περιγράφει με γλαφυρό τρόπο σε επιστολή που κοινοποίησε στον «Π.Λ.» ο κ. Παύλος Κοντογιάννης. Ο ίδιος επισκέπτεται συχνά την περιοχή τα τελευταία 30 χρόνια και ανησυχεί για το μέλλον της βλέποντας τις καταστροφές που προξενούν στην Ελλάδα οι μεγάλες πυρκαγιές. Γι’ αυτό και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, κάνοντας λόγο για ανικανότητα και αδιαφορία των αρμόδιων φορέων.

Η επιστολή

«Η κούραση από την πεζοπορία στην φανταστική VALIA CALDA, μια διαδρομή 6,5 περίπου ωρών, αναπληρώνεται από την απίστευτη ομορφιά της κοιλάδας. Το συναίσθημα της ευφορίας ακολούθησε όμως αυτό της πίκρας για τα δάση που κάθε χρόνο καίγονται στερώντας την χώρα μας από την απίστευτη ομορφιά τους. Στην συνέχεια ακολουθεί ο φόβος, μην συμβεί και εδώ το «κακό» για να μας κυριεύσει τελικά η οργή. Οργή για το ανύπαρκτο κράτος, και την αμέτοχη τοπική αυτοδιοίκηση (Δήμος και Περιφέρεια). 

Δασικοί δρόμοι παρατημένοι, ασυντήρητοι, δυσκολοπροσβάσιμοι, μονοπάτια κλειστά από την υπερβολική βλάστηση (μιας και δεν υπάρχουν πλέον γιδοπρόβατα), στον Αώο καμία δυνατότητα πρόσβασης πυροσβεστικού για άντληση νερού, στην Βοβούσα κάποιοι κρουνοί εγκαταλειμμένοι χωρίς νερό αλλά και το έγκλημα του Δήμου να «αρπάξει» το μικρό πυροσβεστικό (δωρεά στην κοινότητα Βοβούσας) στην έδρα του Δήμου χωρίς να γνωρίζουμε πού βρίσκεται. 

Το μεγαλύτερο βέβαια έγκλημα συντελέστηκε όταν η δασοπροστασία αφαιρέθηκε από τα Δασαρχεία και ανατέθηκε στην Πυροσβεστική, με αποτέλεσμα να αποκοπούν οι τοπικές κοινότητες και οι δασικοί συνεταιρισμοί με τους υλοτόμους που απέμειναν (οι οποίοι είναι αυτοί που γνωρίζουν την τοπογραφία της κάθε περιοχής) από την διαδικασία της δασοπροστασίας. Πριν λίγα χρόνια υλοποιούνταν προγράμματα εκκαθάρισης των μονοπατιών, κάτι το οποίο σταμάτησε, αλλά και ήταν μόνιμη η παρουσία πυροσβεστικού στην περιοχή. 

Καμία προφύλαξη για το άναρχο κάμπινγκ, καμία ενημέρωση και προετοιμασία των τοπικών κοινωνιών. Για οργάνωση εθελοντικών ομάδων και παροχή εξοπλισμού καλλίτερα να μην το συζητάμε. Ακόμη και αυτό το ποσό που παίρνει ο Δήμος Ζαγορίου, μόνο για πυροπροστασία δεν πάει. 

Πολλά ακόμη μπορώ να αναφέρω. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι κινδυνεύουμε από την ανικανότητα και αδιαφορία κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης, που, πιπιλίζοντας την καραμέλα ότι «δεν χάνονται ζωές», μας «ρουφάνε την ίδια μας τη ζωή». Είναι ανίκανοι, ανήμποροι και απλώς παρακολουθούν την καταστροφή που έρχεται ανησυχώντας μόνο μην χάσουν… την καρέκλα».