• Με θύμηση και συγκίνηση τελέστηκε χθες στη Μονή Αγίας Παρασκευής Πούντας Καναλακίου, όπου και ο τάφος του, το ετήσιο μνημόσυνο του αοιδίμου Μητροπολίτου πρώην Παραμυθίας κυρού Τίτου.

Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης  Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργης κ. Σεραπίων, πλαισιούμενος από κληρικούς της Μητροπόλεως Παραμυθίας.

Κηρύττοντας ο ηγούμενος της Μονής Γηρομερίου Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος, αφού τόνισε ότι ο άγιος Γρηγόριος ο Πλαμάς στάθηκε ανάχωμα στην  επιρροή που είχαν στους λογίους εκείνης τους εποχής οι αιρετικοί που  αμφισβητούσαν τη χάρη του Θεού, αυτό που λέμε άκτιστες ενέργειες του Θεού, περνώντας ο ίδιος πρώτα μέσα από το καμίνι της ταπεινώσεως, της νήψεως, της ασκήσεως και της προσευχής και καθαρίστηκε από τα πάθη του, αναφέρθηκε στον μακαριστό Μητροπολίτη πρώην Παραμυθίας Τίτο.

Ειδικότερα τόνισε ότι «άφησε σπουδαία παρακαταθήκη εδώ στη Μητρόπολή μας. Τον ζήσαμε για πολλές δεκαετίες, επί μισό αιώνα. Και είχαμε κοντά του όμορφες στιγμές, αλλά είναι δύσκολο να περιγράψει κάποιος, και λόγω του μήκους των πολλών ετών, αλλά και των πολλών εμπειριών, το τι ζήσαμε. Η αρετή αυτού του ανθρώπου, που ήταν σχεδόν πανθομολογούμενη, ήταν χαρακτηριστική».

Και πρόσθεσε: «Ήταν ένας άνθρωπος που με την πραότητά του μας δίδασκε όλους, πολλές φορές και με τη σιωπή του. Άτακτα παιδιά μερικές φορές και πνευματικά και πρακτικά, είχαμε άλλες αντιλήψεις, ίσως τον στεναχωρούσαμε κιόλας με τις επιλογές μας, αλλά εκείνος ήταν πάντα μια μεγάλη αγκαλιά και μας ανεχόταν και μας συγχωρούσε και μας ευλογούσε και προσευχόταν για όλους. Και η χάρη του Θεού δεν τον εγκατέλειψε».

Μετά τη θεία λειτουργία και το  μνημόσυνο, όπου παρέστησαν πολλοί πιστοί, εψάλη τρισάγιο επί του τάφου του αλησμόνητου πρώην Παραμυθίας Τίτου από τον Μητροπολίτη Σεραπίωνα, τάφο τον οποίο ο ίδιος επέλεξε να είναι στο χώρο της Μονής Πούντας, καθώς ο αείμνηστος Μητροπολίτης ανακαίνισε το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, δημιούργησε εκεί γυναικεία Αδελφότητα, από την οποία και γηροκομήθηκε στα γηρατειά του.

Εκτιμώντας κανείς συνολικά την πορεία του Σεβασμιωτάτου Τίτου, αυθόρμητα καταλήγει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο πολυσέβαστος αείμνηστος Αρχιερέας αποτελούσε  μια μαρτυρία Ορθόδοξου ήθους, τόσο με τη στάση την εκκλησιολογική, όσο και με τη στάση της ζωής, καθώς και με τη στάση της μαρτυρίας.

π. ΗΛΙΑΣ ΜΑΚΟΣ