• Σαράντα χρόνια δημοσιογραφικής διαδρομής, μεγάλες έρευνες, πρόσωπα και υποθέσεις που σημάδεψαν τη Μεταπολίτευση, συναντώνται στις σελίδες της «Πατριδογνωσίας» του Τάσου Τέλλογλου, που παρουσιάζεται στα Γιάννενα αύριο, Κυριακή και ώρα 7 μ.μ. στην αίθουσα του συνεδριακού κέντρου της Περιφέρειας Ηπείρου, στη Στοά Σάρκα (Ναπολέοντος Ζέρβα 28 - 30). 

Με αφορμή την παρουσίαση του νέου του βιβλίου, ο έμπειρος δημοσιογράφος μιλά στον «Πρωινό Λόγο» για την «εμμονή» που απαιτεί ένα δύσκολο ρεπορτάζ, για ιστορίες που συνεχίζονται ακόμη και μετά την τελευταία τελεία, αλλά και για τη σημασία του χρόνου σε μια εποχή όπου η πληροφορία κινείται με πρωτόγνωρη ταχύτητα. Όπως τονίζει, η τεχνολογία άλλαξε τα εργαλεία της έρευνας, όχι όμως την ανάγκη της διασταύρωσης μιας είδησης.

Η συνέντευξη

Ερ.: Ο υπότιτλος του νέου βιβλίου σας είναι «Ιστορίες ενός εμμονικού». Πόσο απαραίτητη είναι τελικά η «εμμονή» για έναν δημοσιογράφο που θέλει να φτάσει πίσω από την επίσημη εκδοχή μιας ιστορίας;

-Είναι απαραίτητη διότι τα περισσότερα θέματα δεν τα παρατάμε επειδή κάποιος μας τα κόβει, σε ελάχιστα γίνεται αυτό, αλλά επειδή δεν έχουμε τη δύναμη και τις εφεδρείες να φτάσουμε μέχρι το τέλος, όποιο και αν είναι αυτό. Η εμμονή ωστόσο δεν πρέπει να «στραβώνει» τη ματιά μας από νέα στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν το μονοπάτι της έρευνας κάπου άλλου.

Ερ.: Στην «Πατριδογνωσία» επιστρέφετε σε πρόσωπα που υπήρξαν πηγές σας και σε γεγονότα που καλύψατε πριν από δύο και τρεις δεκαετίες. Όταν ξανακοιτάζετε σήμερα εκείνα τα ρεπορτάζ, υπάρχουν πράγματα που τα βλέπετε διαφορετικά; 

-Σίγουρα δεν τα ήξερα, ούτε και τώρα τα ξέρω όλα. Συνήθως όταν ένα μεγάλο ρεπορτάζ «κλείνει» πιστεύουμε εμείς και οι αναγνώστες μας ότι έχουμε ακούσει τα πάντα για αυτό. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Η ιστορία συνεχίζεται και μετά την τελευταία τελεία. Στην «Πατριδογνωσία» έπιασα διάφορες ιστορίες από την τελευταία τελεία και τις πήγα με την βοήθεια των πηγών μου πιο κάτω, π.χ. στην υπόθεση των λαθραίων πετρελαίων της Θεσσαλονίκης όπου είχα κάνει λάθος ή στην περίπτωση της πληρωμής στον πρώην υπουργό Τάσο Μαντέλλη όπου το μεγαλύτερο μέρος του ποσού είχε κρατηθεί από ένα στέλεχος της Siemens, χωρίς να δοθεί ποτέ σε εκείνον που η διοίκηση της εταιρίας στο Μόναχο θεωρούσε τελικό αποδέκτη.

Ερ.: Το βιβλίο δεν είναι μόνο δημοσιογραφικό αλλά και προσωπικό, καθώς αγγίζει τη γενεαλογία σας και την περίοδο της Μεταπολίτευσης που σας διαμόρφωσε. Πού τελειώνει ο δημοσιογράφος και πού αρχίζει ο άνθρωπος όταν γράφει για τη δική του ιστορία; 

-Τη «γενεαλογία» αλλά και την διαδρομή μου στην μεταπολίτευση έχω προσπαθήσει να την δω δημοσιογραφικά, ψυχρά. Αντιλαμβάνομαι ότι και τα δύο αυτά κεφάλαια διαμόρφωσαν αυτό που έγινα. Γι’ αυτό έκρινα ότι ήταν απαραίτητα και τα πρόσθεσα, όταν είχα ήδη γράψει το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου βιβλίου με τις ιστορίες των πηγών μου.

Ερ.: Έχετε καλύψει υποθέσεις όπως η 17 Νοέμβρη, η Siemens, οι υποκλοπές και πιο πρόσφατα, τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τι έχει αλλάξει περισσότερο στην ερευνητική δημοσιογραφία αυτά τα σαράντα χρόνια: οι πηγές, η πρόσβαση στην πληροφορία ή οι πιέσεις προς τον δημοσιογράφο; 

-Τίποτα από τα δύο. Η μεγαλύτερη αλλαγή είναι η τεχνολογική μας δυνατότητα να επεξεργαζόμαστε ταυτόχρονα δεκάδες αρχεία με πληροφορίες και να δυσκολεύουμε τις πηγές μας να μας παραπλανήσουν. Στο τέλος της ημέρας, εκείνες έχουν την ατζέντα τους και εμείς τη δική μας.

Ερ.: Σήμερα η πληροφορία κινείται με τεράστια ταχύτητα και συχνά προηγείται η δημοσίευση της διασταύρωσης. Μπορεί ακόμη η αργή, επίμονη έρευνα να επιβιώσει μέσα στο σημερινό μοντέλο των Μέσων;

-Ναι μπορεί. Επειδή όλοι βιάζονται μένει όλο και περισσότερος χώρος αλλά και χρήματα για όσους δεν βιάζονται. Ακούγεται παράδοξο, αλλά η διαφορά μας με τους άλλους είναι ο χρόνος, η χρήση του, η δημοσιογραφία καταρχήν είναι μία σχέση με τον χρόνο.

Ερ.: Τι είναι δυσκολότερο για έναν ερευνητή δημοσιογράφο; Να αποκαλύψει μια υπόθεση ή να πείσει την κοινωνία ότι αυτή η αποκάλυψη την αφορά; 

-Και τα δύο. Ας πούμε οι υποκλοπές με τα παράνομα λογισμικά: Οι περισσότεροι θεωρούν ότι αφορά δημοσιογράφους και πολιτικούς και όχι τους ίδιους. Μέχρι να βρουν το λογισμικό στο τηλέφωνό τους. Για κάποια οικονομική συναλλαγή ή κάποια λεπτομέρεια της προσωπικής τους ζωής.