Μέσα σε όλα αυτά, «χάσαμε» και τα κορίτσια... Η μία, η δική μας, ανακοίνωνε την πρόθεσή της να στείλει τον πρωθυπουργό στη φυλακή για «εσχάτη προδοσία», η άλλη, με αφετηρία τη Ρουμανία και ως στέλεχος από την ΕΕ, ήθελε «να φορέσει χειροπέδες» σε υπουργούς του. Και έχουμε και αχάριστους πολιτικούς. Προσδοκούσαν πως είτε η μία είτε η άλλη θα «ρίξει τον Μητσοτάκη», αφού αυτοί είναι ανίκανοι, και τις αναγόρευαν σε «αρχάγγελους της κάθαρσης» και τώρα τις έχουν ξεχάσει.

Μια ιστορική εκκρεμότητα δεκαετιών, που ταλαιπώρησε χιλιάδες νοικοκυριά, επαγγελματίες, βιοτέχνες, εμπόρους και αγρότες, κλείνει οριστικά με το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών για τους servicers και το ιδιωτικό χρέος. Ο νέος νόμος Κ. Πιερρακάκη ακυρώνει αναδρομικά όλες εκείνες τις νομικές παγίδες που συντηρούσαν το φαινόμενο των πανωτοκίων, έναν εκρηκτικό μηχανισμό διψήφιων επιτοκίων και τόκων επί του τόκου, από τις δεκαετίες του 1990 και του 2000, ο οποίος μετέτρεπε οφειλές από δάνεια λίγων δεκάδων χιλιάδων ευρώ σε χιονοστιβάδα ανεξόφλητων απαιτήσεων για χιλιάδες επιχειρήσεις και νοικοκυριά. (Πηγή: «Πρώτο Θέμα»).

Έχει βάση το ερώτημα που θέτουν στο ΠΑΣΟΚ από ΣΥΡΙΖΑ και ΕΛ.Α.Σ.: «Είχατε ευκαιρία επί τρία χρόνια να είστε σήμερα εσείς κύριος αντίπαλος του Κ. Μητσοτάκη. Αλλά δεν τα καταφέρατε». Υπάρχει απάντηση, αλλά χρειάζεται αυτοκριτική και απόφαση αλλαγής πολιτικής: «Δεν τα καταφέραμε γιατί γίναμε και εμείς, όπως εσείς».

Ο φίλος Ν.Μ. προτάσσει μια ιταλική ρήση: “Chi non sa decidersi, è perduto” – Όποιος δεν μπορεί να αποφασίσει, είναι χαμένος. Αναφέρεται στον Α. Τσίπρα και προσθέτει: «Οι ψηφοφόροι έχουν όσφρηση και όραση. Όταν βλέπουν έναν πολιτικό να αλλάζει «γκαρνταρόμπα» και αφήγημα ανάλογα με τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, δεν τον αντιμετωπίζουν ως μια σοβαρή, εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Τον βλέπουν σαν μια πολιτική ανεμοδούρα – έναν άνθρωπο χωρίς σταθερό κέντρο βάρους».

Για τη σωστή πλευρά της ΙΣΤΟΡΙΑΣ...

Ο ηθοποιός Χαβιέ Μπαρδέμ στο NEWS 24/7: “Σε τι κόσμο ζούμε, αν χρειάζεται να είσαι γενναίος για να καταγγείλεις μια γενοκτονία;” Να (του) απαντήσω: Ζούμε σε έναν κόσμο που καλλιτέχνες, όπως εσύ, είναι δειλοί και δεν καταγγέλλουν πραγματικές ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ με δεκάδες χιλιάδες θύματα σε χώρες όπως το Σουδάν, η Νιγηρία, η Ρουάντα και άλλες.

Khaled Abu Toameh – Μουσουλμάνος Ισραηλινο-Άραβας δημοσιογράφος: «Αν το Ισραήλ ήταν κράτος απαρτχάιντ, δεν θα μου επιτρεπόταν να εργάζομαι σε εβραϊκή εφημερίδα, να ζω σε εβραϊκή γειτονιά ή να έχω δικό μου σπίτι. Το πραγματικό απαρτχάιντ βρίσκεται στον Λίβανο, όπου υπάρχει νόμος που απαγορεύει στους Παλαιστινίους να εργάζονται σε περισσότερα από 50 επαγγέλματα. Μπορείτε να φανταστείτε να περνούσε η Κνεσέτ νόμο που να απαγορεύει στους Άραβες να εργάζονται έστω και σε ένα επάγγελμα; Ο νόμος του Ισραήλ δεν κάνει διάκριση ανάμεσα σε Εβραίο και Άραβα».

Σχόλια και παρατηρήσεις για την στήλη στο ggontzos@yahoo.gr.