Ελεύθερη βόσκηση…

Αναπτύχθηκε κάπου ένα αυτοφυές δάσος, το οποίο είχε καταστραφεί από πυρκαγιά πριν από 25 περίπου χρόνια. Έναντι του δάσους υπάρχει στρούγκα όπου ενσταυλίζονται πρόβατα και γίδια, τα οποία χωρίζονται από το αυτοφυές δάσος με τη ροή χειμάρρου. Αν, λοιπόν, η αρμόδια δασική υπηρεσία επέτρεπε και προέτρεπε την είσοδο των αιγοπροβάτων στο αυτοφυές δάσος, τα αιγοπρόβατα θα το ξαλάφρωναν από την πλεονάζουσα βοσκήσιμη τροφή, τα μεν πρόβατα για τη χαμηλή βλάστηση και για τα κατσίκια για τα ψηλότερα βλαστάρια των φυτών. Έτσι, θα προφύλασσαν το δάσος από τον φόρτο των εύφλεκτων ποσών της χλωρίδας, με την επίσκεψη των αιγοπροβάτων, που φυσικά αυτή η βόσκηση δεν θα είναι συνεχής, αλλά στις 10 ημέρες μια φορά ή και στις 15, ώστε να δοθεί χρόνος στο δένδρο να αναπληρώσει ό,τι η βόσκηση από τα αιγοπρόβατα έχει στερήσει! Γιατί δεν το κάνουμε;

Τι μου θυμίζει…

Αλήθεια, τι μου θυμίζει αυτή η… λάτρα της Παμβώτιδας; Μπροστά από 90 χρόνια την περίοδο της κατοχής η νύφη της «Μικρής Πόλης» μας έτρεφε και εξέτρεφε στα πεντακάθαρα νερά της αφθονία ιχθύων όπως κυπρίνια, γλύνια, μαρίτσες, τσίμες και τσιρώνια, καραβίδες και πληθώρα πτηνών, όπως βουτυχτάρια, καναβά (θηλυκές πάπιες), γέσια (τα αρσενικά), χήνες και δη φαλαρίδες που κάλυπταν με το μαύρο σκούρο πτέρωμά τους όλο το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων.

 Μόνον, μάννα δεν βλέπαμε να πέφτει από τον ουρανό. Αυτό το θείον δώρο δεν επαναλήφθηκε διότι και η κατοχή δεν επαναλήφθηκε. Όμως, γνωστού όντος, ότι η λίμνη ήταν πεντακάθαρη, ώσπου ο πρώτος πολίτης, ο αλήστου μνήμης Γόρης Σακκάς, επέτρεψε να συνδεθούν οι βόθροι των ακαθάρτων υδάτων, γνωστών και μη, με το υποτυπώδες δίκτυο υπονόμων και την μόλυναν, με αποτέλεσμα να φτάσει στα σημερινά χάλια της.