Οι οργανώσεις δεν είναι παρά το σύνολο των μελών που τις αποτελούν. Κι ενώ ενδεχομένως κάποια από τα σημερινά μέλη τους να αισθάνονται ότι εκπροσωπούνται από τα «α και ου», η εντύπωση όμως που επικράτησε αδικεί όλους τους νέους που έχτισαν τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και την ΟΝΝΕΔ Ιωαννίνων, δίνοντας αγώνες για τον Ελληνισμό, με ανιδιοτέλεια, αλλά συχνά και με αυτοθυσία! Ανάμεσα σ’ αυτούς  και τις ιστορίες τους μεγάλωσα, καθώς μεταξύ τους είναι και οι δύο γονείς μου, και είδα στα μάτια όλων τους την αδελφική αγάπη που μπορεί να ενώνει μόνο όσους έχουν από κοινού παλέψει με γνώμονα το ομηρικό «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης». Και δυστυχώς κάποιοι δεν είναι πια ανάμεσά μας.

Η ΟΝΝΕΔ & ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Ιωαννίνων είναι οι οργανώσεις που τη δεκαετία του ’80 εισήγαγαν στη δημόσια και πολιτική συζήτηση το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου, τη βάναυση καταπάτηση των δικαιωμάτων των Ελλήνων από το στυγνό Αλβανικό καθεστώς και την ανάγκη η Ελλάδα να παρέμβει. Στήριξαν τους Βορειοηπειρώτες όσο μπορούσαν, και όσους κατάφερναν να διαφύγουν, τη στιγμή που άλλοι εξυμνούσαν το αλβανικό καθεστώς ως σοσιαλιστικό παράδεισο! Συχνά τα στελέχη λάμβαναν απειλές και απόπειρες σωματικής τους βλάβης, ακόμη και απαγωγής. Διεξήγαγαν πλήθος εκδηλώσεων και συλλαλητηρίων (φωτό).

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεν δίστασε να αναμετρηθεί τότε και να νικήσει την ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς στα πανεπιστήμια, διαγιγνώσκοντας σωστά ότι από εκεί θα ξεκινούσε η διάβρωση ολόκληρης της κοινωνίας. Ο σημερινός παρατηρητής θα διαπιστώσει τη ζημιά που προξενεί το ίδιο φαινόμενο σήμερα στις δυτικές κοινωνίες, ιδίως στην αμερικανική.

Πρόκειται όμως για τις οργανώσεις, οι οποίες επίσης δε δίστασαν να συγκρουστούν ακόμη και με όσους βρίσκονταν στο ίδιο κόμμα, αν διαπίστωναν ότι προωθούν εθνικά ασύμφορη πολιτική, όσο παντοδύναμοι κι αν ήταν. Ούτε ακόμη με όσους προωθούν την αποϊδεολογικοποίηση, το δήθεν τέλος της ιστορίας, τη θολή οπτική, που δεν πιστεύει στη σημασία των εθνών, των ταυτοτήτων και της ιστορικής μας κληρονομιάς.

Κατηγορώ έναν 20χρονο που φώναξε συνθήματα; Προφανώς και όχι. Κατηγορώ όμως τους πολιτικούς & κομματικούς προϊσταμένους, οι οποίοι από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Οι οποίοι, όταν διαπίστωσαν ότι θα επισκεφθεί ο Υπουργός Υγείας τα Ιωάννινα, προτίμησαν να οργανώσουν μια επίσκεψη στα γραφεία, για να βγάλουν ακόμη ένα «σετ» με αγκαλιαστές φωτογραφίες, αντί να τον καλέσουν για μια σύντομη εκδήλωση ιστορικού/πολιτικού περιεχομένου, αφού γνωρίζουν την ιδεολογική και ιστορική του κατάρτιση. Τους κατηγορώ γιατί ενώ γνωρίζουν τη βαριά ιστορία αυτών των οργανώσεων, δεν την έχουν μεταλαμπαδεύσει στα νεότερα μέλη, τα οποία, δεν έχω καμία αμφιβολία, ότι θα ενδιαφέρονταν και θα επιθυμούσαν να αναβιώσουν έστω και λίγη από την αγωνιστικότητα εκείνων των εποχών. Από την άλλη, ίσως και να βολεύονται κάποιοι στις οργανώσεις αυτές με τα «α και ου»…