Σχεδιάζεται από την κυβέρνηση, σύμφωνα με πληροφορίες, η ολοσχερής καταστροφή των λιγνιτικών μονάδων, ακόμα και των πιο εκσυγχρονισμένων, για τις οποίες δαπανήθηκαν δισεκατομμύρια ευρώ, και η ισοπέδωση τους, συνέχεια της ανεπίτρεπτης πρόσφατης ανατίναξης των εκσκαφέων στο λιγνιτωρυχείο Κοζάνης. «Τι να κάνουμε, να τις αφήσουμε να τις βλέπουμε;», είναι η πρωτοφανής και αναιδής απάντηση του αρμόδιου Υπουργού της Κυβέρνησης σε σχετική ερώτηση βουλευτού της περιοχής της Κοζάνης. Ναι, να τις αφήσετε να τις βλέπουμε, αντί να τις καταστρέψετε, να τις μετατρέψετε σε βιομηχανικά μουσεία και πάρκα, που έστω και έτσι θα ελκύουν χιλιάδες επισκέπτες από όλα τα μέρη της γης. Τόσο πολύ ενοχλεί η παρουσία τους;
Γιατί τόσο μεγάλη μανία καταστροφής του εθνικού πλούτου; Και η Δικαιοσύνη αλληθωρίζει! Βλέπει να καταστρέφεται σκόπιμα η δημόσια περιουσία και αγρόν ηγόρασε! Εξάλλου, δεν είναι η πρώτη φορά. Η συνέργεια /η η ανοχή ανωτάτων δικαστικών λειτουργών στη διάπραξη παρόμοιων εγκλημάτων με ανταλλάγματα από την Εκτελεστική εξουσία, είναι προφανής και πασιφανής, όπως έγινε π.χ. με την Αικατερίνη Σακελλαροπούλου σχετικά με το στήσιμο ανεμογεννητριών στα καμένα δάση, αλλά και με άλλους.
Είναι εντολοδόχος ξένων συμφερόντων η Κυβέρνηση; Πώς στα γειτονικά Σκόπια και στη Γερμανία συνεχίζουν την λειτουργία τους λιγνιτικές μονάδες και εδώ όχι μόνον τις έκλεισε βεβιασμένα η κυβέρνηση, αλλά προχωρεί και στην ολική καταστροφή τους, σε αντίθεση με ότι διακήρυσσε προεκλογικά; Αυτή είναι η συνέπεια λόγων και έργων, που προβάλλεται μάλιστα ως «σλόγκαν» για τις επερχόμενες εκλογές;
Και αυτή η ασυνέπεια και η ανισορροπία, όχι μόνον της σημερινής Κυβέρνησης, αλλά και των προηγούμενων -η σημερινή συνεχίζει με μεγαλύτερη ένταση συνήθως πολιτικές πού χάραξαν προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως η του Αλέξη Τσίπρα- έχει δημιουργήσει τέτοια αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, που ο Έλληνας αρνείται σε ποσοστά άνω του 50 % να ψηφίσει, αφού είναι πεπεισμένος ότι ό,τι και αν ψηφίσει, η κάθε κυβέρνηση θα ενεργήσει χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν της τη βούληση του κυρίαρχου λαού
Αν δεν επανέλθει η εμπιστοσύνη του λαού στους άρχοντες, και οι άρχοντες ενεργούν με αντιλαϊκούς και αντεθνικούς νόμους, και αν η Δικαιοσύνη νίπτει τας χείρας της σαν Πόντιος Πιλάτος, και αν συνεχίσει να υπάρχει ατιμωρησία όσων διαπράττουν εγκλήματα κατά της χώρας μας, δεν υπάρχει περίπτωση να εξέλθει η πατρίδα μας από τον όλεθρο, τον οικονομικό και πολιτικό και από την καταβαράθρωση των θεμελιωδών ηθικών και πολιτικών αξιών, της ευνομίας, της δικαιοσύνης, της ισοπολιτείας, της υπευθυνότητος, της λογοδοσίας και πάνω από όλα του πραγματικού σεβασμού της λαϊκής κυριαρχίας.
Σε άκρα αντίθεση με αυτό το δημοκρατικό πνεύμα ψηφίζονται νόμοι και λαμβάνονται αποφάσεις που έρχονται σε προφανή παράβλεψη και παραβίαση των συμφερόντων του έθνους και του λαού, όπως ο καταστροφικός χειρισμός των ασθενειών των αιγοπροβάτων που οδήγησε στη θανάτωση και μάλιστα συχνά με τρόπο που παρέβλεπε τα στοιχειώδη δικαιώματα των ζώων, εκατοντάδων χιλιάδων αιγοπροβάτων, μεταξύ αυτών και ενδημικής ράτσας.
Και τί άλλο να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το σκάνδαλο των υποκλοπών, την συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, την καταστροφή του δασικού πλούτου λόγω πλήρους σχεδόν απουσίας μέτρων πρόληψης των πυρκαγιών, την ακατάσχετη και ανεξέλεγκτη ακρίβεια που έχει υποβιβάσει το βιοτικό επίπεδο του λαού κάτω και από αυτό της Βουλγαρίας, την εθνοκτόνο σε βάρος των Ελλήνων μεταναστευτική πολιτική που αλλάζει δραματικά το δημογραφικό...
Όλα αυτά συνηγορούν σε αυτό που πολλές φορές έχουμε πει ότι απαιτείται επειγόντως, και δυστυχώς προς το παρόν δεν βλέπουμε να υπάρχει κάποια ελπίδα, δηλαδή είναι εξαιρετικά επείγουσα η ανάγκη ενός νέου ηγέτη Έλληνα ή Ελληνικού, κατά τον Καβάφη, ο οποίος θα προτάξει το συμφέρον του έθνους και θα αναμορφώσει το πολιτικό σύστημα και το Σύνταγμα της χώρας, ώστε να εμποδίζει την απολυταρχία των κυβερνώντων και να θέτει πάνω από όλα και όλους τη λαϊκή κυριαρχία και το εθνικό συμφέρον.
Και κάτι τελευταίο, που είχαμε θίξει σε άλλη παρέμβασή μας, δηλαδή την επαναδιαπραγμάτευση ή την μονομερή διαγραφή του επαχθούς δημοσίου χρέους, που όπως έγινε γνωστό, επεβλήθη στη χώρα μας για να διασωθούν οι Γερμανικές και οι Γαλλικές τράπεζες.