Ο  Σκοπός ενός στρατηγικού πλαισίου, που θα αφορά την μετάβαση σε ένα μοντέλο διαχείρισης του νερού, που θα εγγυάται τη διαθεσιμότητα των υδατικών πόρων και την αειφορία των υδατικών συστημάτων μας, καθώς ο ολιστικός σχεδιασμός των επιχειρήσεων ύδρευσης, με στόχο την πιο αποτελεσματική διαχείριση των υδατικών πόρων της χώρας μας, με σκοπό την ύδρευση, άρδευση και την αποχέτευση, νομίζω ότι πρέπει να είναι ένα θέμα συζήτησης επακόλουθο, μετά την συνταγματική θωράκιση του νερού.

Οι πρόσφατες δηλώσεις σε συνεντεύξεις ότι, «Το νερό είναι και θα παραμείνει δημόσιο αγαθό. Ανήκει σε όλους μας και κυρίως στα παιδιά μας, και οφείλουμε να το προστατεύουμε» και «Ενώνουμε δυνάμεις, για την απρόσκοπτη πρόσβαση όλων των πολιτών στο πολύτιμο, δημόσιο αγαθό του νερού», δεν με βρίσκουν σύμφωνο και υποβάλω τα ερωτήματα μου:

- Το νερό αντιμετωπίζεται ως κρίσιμος εθνικός πόρος;

- Διασφαλίζεται από την Πολιτεία, ως δίκαιη και αξιόπιστη η πρόσβαση των πολιτών, σε επαρκές και ποιοτικό νερό;

- Αναγνωρίζεται ότι η προστασία των υδατικών πόρων, δεν αποτελεί μόνο περιβαλλοντική υποχρέωση αλλά και ζήτημα, εθνικής στρατηγικής σημασίας και ασφάλειας;

- Και τέλος, οι βασικές κατευθύνσεις για την θωράκιση και προστασία του νερού από την πολιτεία, εστιάζονται στην ενδυνάμωση των θεσμικών θεσμών μας, με στόχο τη διαφύλαξη του νερού ως εθνικός φυσικός πόρος και δημόσιο, κοινωνικό αγαθό;

Γνωρίζω ότι, υπάρχει μια σχετική απόφαση του Συμβούλιου της Επικρατείας για την ΕΥΔΑΠ ότι νερό είναι δημόσιο αγαθό και δεν ιδιωτικοποιείται, αλλά η θέση της  πολιτείας πρέπει να είναι ενιαία και σταθερή στο συγκεκριμένο θέμα, ώστε να κατοχυρώσει συνταγματικά το νερό ως δημόσιο και κοινωνικό αγαθό. Για το μέλλον η ορθολογική του διαχείριση πρέπει να παραμείνει υπό δημόσιο έλεγχο και για τον λόγο αυτό η χώρα μας πρέπει να θωρακίσει και συνταγματικά τον δημόσιο έλεγχο του νερού.

Η σημασία του νερού, δεν χρειάζεται αποδείξεις, η πρόσβαση στο πολύτιμο αυτόν φυσικό πόρο, αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα όλων.