Από την αρχαία λέξη «έθος» η ετυμολογική του προέλευση σημαίνει την προσωπική ηθική ιδιοσυγκρασία, το σύνολο των ψυχικών ιδιοτήτων, τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά ενός ατόμου. Είναι η στάση που εδράζεται σε εσωτερική παρόρμηση να είμαι δίκαιος, τίμιος, συνεπής, συμπονετικός, αλληλέγγυος, με μια λέξη «ανθρώπινος» (κατά το «ως χαρίεν άνθρωπος, όταν άνθρωπος η», πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος όταν είναι άνθρωπος, του Μενάνδρου), επειδή το αισθάνομαι εσώτερη ανάγκη μου να είμαι έτσι, άσχετα με το εξωτερικό φαίνεσθαι: τους τίτλους, τα αξιώματα, τις θέσεις, τα «ονόματα» στους διάφορους χώρους. Γιατί υπάρχουν και άνθρωποι -ίσως σε μεγαλύτερο αριθμό αυτοί- με το περίβλημα του ήθους, την ηθική ή τον ηθικισμό καλύτερα, που (π)ηθικίζοντας ήθος, άλλοι φαίνονται και άλλοι στην πραγματικότητα είναι.