Τα δεδομένα της πολιτικής ζωής του τόπου μας είναι γνωστά και μάλιστα από αρκετό καιρό. Οι κοινοί πολίτες που ζούμε μέσα στην κοινωνία και καθημερινά παρακολουθούμε τα συμβαίνοντα, «γνωρίζουμε τα γινόμενα». Κάποιοι, που παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα πολιτικά πράγματα και διαθέτουν την ανάλογη επιστημονική γνώση και πρακτική πείρα, έχουν τη δυνατότητα να ακούνε «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων και την προσέχουν ευλαβείς», ενώ εμείς «οι λαοί εις την οδόν έξω, ουδέν ακούομεν».

Βέβαια, όλοι, καθένας με το δικό του τρόπο, αγαπάμε τον τόπο μας και ενδιαφερόμαστε για το μέλλον του. Αυτό αποτελεί μια προϋπόθεση οπωσδήποτε αναγκαία, όχι όμως αρκετή• χρειάζεται όμως να δίνουμε την απαραίτητη προσοχή σε κείνους που «ακούνε τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» και νιώθουν το χρέος να στείλουν και σε μας το απαραίτητο μήνυμα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Δημήτρης Τσάτσος κλείνει το βιβλίο του «Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΚΜΗ», στο οποίο διεκτραγωδεί όσα συνέβαιναν όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης, με την αποδεκτή από όλους μας άποψη πως «Η ΧΩΡΑ αυτή αντέχεται, θα έλεγα και αγαπιέται». Θέτει όμως μια απαραίτητη προϋπόθεση: «μόνο σε συνάρτηση με την προσδοκία της μεγάλης οργής, αυτής που ίσως φέρει τη μεγάλη ανατροπή».

Και αυτά τα έλεγε και τα έγραφε, σχεδόν καθημερινά, προτού η χώρα μας ζήσει τη μεγάλη τραγωδία της οικονομικής κρίσης που μας οδήγησε στη χρεοκοπία, στην καθολική πτώχευση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού• στο πρώτο, στο δεύτερο και στο τρίτο μνημόνιο, τότε που τα πέντε «καλά παιδιά» της Μέρκελ – για τα οποία μιλήσαμε στο προηγούμενο σημείωμα – καρατομούσαν, κατά δισεκατομμύρια, τις ισχνές απολαβές των συνταξιούχων, όπως τις παρουσιάζει στην παρατιθέμενη εικόνα ο εργατολόγος καθηγητής και βουλευτής Αλέξης Μητρόπουλος• ξεπουλούσαν τη δημόσια περιουσία για να ξεχρεώνουν στους δανειστές το χρέος που αυτά δημιούργησαν• υπέγραφαν συμφωνίες που δεν εφάρμοζαν – όπως την 717 – και έτσι φτάσαμε στην τραγωδία των Τεμπών• μετέτρεπαν έναν παραγωγικό οργανισμό, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που προοριζόταν για την ενίσχυση της αγροτικής οικονομίας, σε «εγκληματική οργάνωση», όπως πρόσφατα τον χαρακτήρισε η Ευρωπαία εισαγγελέας.

Αν αυτή δεν είχε ασχοληθεί, γιατί επρόκειτο για ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, ο οργανισμός αυτός θα συνέχιζε το ολέθριο έργο του, με το οποίο έθετε δυναμίτιδα στην αγροτική οικονομία και εξευτέλιζε τη χώρα μας διεθνώς• φόρτωσαν τη χώρα μας με ένα υπέρογκο δημόσιο χρέος, το οποίο θα ταλαιπωρεί ολόκληρες γενιές, ενώ αυτά «τα καλά παιδιά» και όσα άλλα τα εξυπηρετούσαν, περνούσαν – και περνάνε οι ίδιοι και το περιβάλλον τους – πλουσιοπάροχα. Αυτό φαίνεται, εν μέρει, από τα διαβόητα «πόθεν έσχες» τους• με αυτά δηλώνουν απλώς το «έσχες» τους, που δεν μπορούν να κρύψουν, όχι όμως το «πόθεν», εξευτελίζοντας έτσι και αυτόν το θεσμό που φέρει τον υπότιτλο «περί της τιμής και της προστασίας του πολιτικού κόσμου».

Αποδείχτηκαν ανίκανα να προστατέψουν το φυσικό πλούτο και τους πολίτες της χώρας, καθώς επί των ημερών τους ζήσαμε: τις φωτιές της Ηλείας το 2007, με τα δεκάδες καμένα αθώα θύματα και τα χιλιάδες καμένα στρέμματα γης• τις φωτιές στο Μάτι, το 2018, με τα 104 καμένα αθώα θύματα• τους πνιγμούς στη Μάνδρα με τα δεκάδες αθώα θύματα, και τέλος τις ετήσιες φωτιές των τελευταίων χρόνων, με τις οποίες η μισή σχεδόν Ελλάδα έγινε στάχτη.

Δεν αναφέρομαι σε ανικανότητα προστασίας του πνευματικού πλούτου της χώρας, γιατί, όντας κατά τον Ελύτη βυθισμένα «στο βαθύ σκοτάδι» από άποψη πνευματικής καλλιέργειας και ουσιαστικής μόρφωσης, αναπόφευκτα πασχίζουν να βυθίσουν στο ίδιο πνευματικό σκοτάδι όλους τους Έλληνες, καταδικάζοντας σε μαρασμό ό,τι πνευματικό και «Ελληνικό» δημιούργησε ετούτη η χώρα: τη γλώσσα, την ιστορία ως όργανο αλλαγής της κοινωνίας, και το μεγάλο πολιτικό και πνευματικό διαφωτιστικό κίνημα, που αποτέλεσε τη βάση του πολιτισμού της ανθρωπότητας.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ήδη από την εποχή του Ροΐδη, όπως διακήρυξε ο ίδιος, «οι πιο αγράμματοι και οι πιο άσχετοι αναλαμβάνουν κάθε τόσο το υπουργείο Παιδείας» και καταδικάζουν τη χώρα στον τομέα της Παιδείας να βρίσκεται «σε ώρα μηδέν». Το βλέπουμε άλλωστε και σήμερα.

Ό,τι κακό είχαν να προσφέρουν στον τόπο, το πρόσφεραν. Και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Το εξήγησε, κατά τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, με την κριτική του σκέψη, η οποία επιβεβαιώθηκε από την πραγματικότητα, ο καθηγητής Γ. Σωτηρέλης, γράφοντας χαρακτηριστικά ότι: «Όταν η ρόδα του σοσιαλισμού είχε κολλήσει γερά στη λάσπη ενός άχρωμου κυβερνητισμού και μιας ουδέτερης διαχείρισης, ο σοσιαλισμός ξεχάστηκε και πρυτάνευσε ο εκσυγχρονισμός που μετέπεσε σε μια άκριτη και βεβιασμένη αποδοχή κανόνων προσαρμογής στη νέα τάξη πραγμάτων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η πολιτική σκηνή γέμισε από αμοραλιστές, αρριβίστες και τυχοδιώκτες, οι οποίοι, χωρίς να έχουν υπάρξει ποτέ σοσιαλιστές ή να έχουν παλέψει, έστω για κάποιο ιδανικό, βρέθηκαν προβεβλημένα στελέχη, υπουργοί ή και δελφίνοι, μόνο και μόνο γιατί εξαργύρωσαν, με αμέριστη υποστήριξη των Μ.Μ.Ε., την υποτακτικότητά τους στα διαπλεκόμενα και στους σημερινούς πάτρωνες».

Αυτούς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ζήσαμε τα τελευταία είκοσι χρόνια και αυτούς ζούμε και σήμερα. Και να λάβετε υπόψη σας το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί, με τα γνωρίσματα που τους αποδίδει ο συγγραφέας, δεν συνδέθηκαν με ένα μόνο κομματικό σχηματισμό. Ξαπλώθηκαν και στα τρία κόμματα εξουσίας της περιόδου 2005-2025.

Θα θυμάστε ασφαλώς την πολιτική κίνηση Διαμαντοπούλου, Φλωρίδη και Ραγκούση. Ξεκίνησε από το ΠΑΣΟΚ. Και πού κατέληξε; Η μία έμεινε στο ΠΑΣΟΚ και είναι σημαίνον κομματικό στέλεχος. Ο άλλος εντάχθηκε στη Ν.Δ. και φιγουράρει ως υπουργός Δικαιοσύνης του Μητσοτάκη. Και ο τρίτος εντάχθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ και αποτελεί σημαίνον στέλεχος του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ.

Βλέπετε καμία διαφορά; Όπως επισημάναμε και σε άλλο σημείωμα, κατά το Βασίλειο Μαρκεζίνη, μετέτρεψαν «το σύγχρονο ελληνικό κράτος σε στάβλους του Αυγεία που χρειάζεται ολοκληρωτική κάθαρση». Αν η κάθαρση δεν είναι καθολική, και αυτοί που μας έφεραν στη σημερινή τραγική κατάσταση επιχειρήσουν να επανέλθουν στο προσκήνιο ή να συνεχίσουν να δρουν από τις σημερινές τους θέσεις, τότε το μέλλον του τόπου είναι σαφέστατα καταδικασμένο.

Ως πολίτες που υφιστάμεθα όλα αυτά τα δεινά, δεν θα έχουμε καμία δικαιολογία και κανένα ελαφρυντικό. Η Ιστορία είναι αμείλικτη και τιμωρεί, χωρίς οίκτο, όσους την αγνοούν ή δεν είναι σε θέση να την κατανοήσουν.

Σπύρος Εργολάβος