Έχει γενικευτεί η δυσπιστία του κόσμου προς τους πολιτικούς ηγέτες όλων των αποχρώσεων. Παντού ακούς να μιλάνε για ανικανότητα, για αδιαφορία, για ιδιοτέλεια και για έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας. Τούτο διαπιστώνεται και από όλες τις δημοσκοπικές μετρήσεις. Άρα, πρόκειται για μια γενική στάση της κοινωνίας προς τους πολιτικούς της εκπροσώπους, η οποία φανερώνει και την απουσία εμπιστοσύνης στο όλο πολιτικό σύστημα. Βεβαίως τα κόμματα ερμηνεύουν αυτή τη συμπεριφορά των πολιτών, όπως τα βολεύει και πάντα ευνοϊκά για το καθένα και σε βάρος των άλλων. Άλλωστε και ο κάθε ηγέτης αντιλαμβάνεται την ευθύνη του, αφού ζει μέσα στην κοινωνία και αφουγκράζεται την αντίδρασή της. Το συμφέρον όμως του κόμματος δεν επιτρέπει την ομολογία, αφού δεν υφίστανται διαδικασίες θετικές για λογοδοσία. Και έτσι πορεύεται η κοινωνία χωρίς σταθερή πυξίδα και χωρίς ελπίδα για καλύτερες μέρες.

Όμως είναι δικαιολογημένη η αρνητική στάση των πολλών προς την κυβέρνηση και προς την αντιπολίτευση. Τα προβλήματα αντί να λύνονται συνεχώς διογκώνονται και τα αδιέξοδα για τους πολλούς είναι πολλά και άλυτα. Η ακρίβεια, οι χαμηλοί μισθοί, η κοινωνική ανισότητα, η διάλυση της δημόσιας υγείας και η προβληματική παιδεία δημιουργούν μια κατάσταση θλιβερή για τους πολλούς. Και σε όλα αυτά έρχεται και η διαφθορά από κυβερνητικά στελέχη, που αφαιρεί κάθε βάση ηθικής στην κυβερνητική πολιτική.

Αλλά και η αντιπολίτευση δυσκολεύεται να δώσει ελπίδα στον κόσμο, γιατί είναι πολυκερματισμένη και τα μηνύματά της δεν προκαλούν ενδιαφέρον στον πολίτη. Ο καθένας έχει τον δικό του στόχο, οπότε δεν διαμορφώνεται μια πειστική πρόταση για αλλαγή του πολιτικού περιβάλλοντος. Και σ’ αυτές τις συνθήκες βρίσκει χώρο και η παρουσία του Τσίπρα και του Καμμένου, δύο πολιτικών που έχουν αφήσει αποτύπωμα κυβερνητικό πολύ βαρύ και αρνητικό.

Μπροστά σ’ αυτό το πολιτικό περιβάλλον οι πολίτες δυσανασχετούν και ζουν σε μια αβεβαιότητα. Έτσι ερμηνεύεται και η διάθεση αποχής και αδιαφορίας για τα πολιτικά πράγματα του τόπου. Πιστεύουν ακόμα ότι οι άρχοντές μας προέρχονται από άλλη γενιά και ότι κατάγονται από τον ουρανό. Λησμονάνε ότι είναι και αυτοί σαρξ εκ της σαρκός. Έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με εμάς και κινούνται από τις ίδιες λογικές.

Με τη διαφορά ότι η εξουσία, ειδικά η κυβερνητική, εύκολα οδηγεί στην αλαζονεία και στην ιδιοτέλεια. Και είναι γεγονός ότι δεν είναι λίγοι οι άρχοντες που βλέπουν το αξίωμα όχι ως λειτούργημα, αλλά ως μέσον για προβολή και για προσωπικό πλουτισμό. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτει καθημερινά την υποταγή πολλών στο προσωπικό συμφέρον και στην εκμετάλλευση των πολλών. Πρόκειται για μια πολιτική και ηθική παθογένεια που τραυματίζει βαριά το πολιτικό σύστημα και τη σχέση του πολίτη με τον πολιτικό.

Άρα, έχουμε ευθύνη όλοι όταν κρίνουμε και εκλέγουμε τους άρχοντες, με τι κρίση τους διαλέγουμε. Η πολιτική ζωή δείχνει ότι δεν είναι όλοι ικανοί για άσκηση της εξουσίας. Δεν αρκούν ούτε τα πτυχία, ούτε η οικογενειοκρατία, ούτε οι ιδεολογίες. Ο πολιτικός πρέπει να ξεχωρίζει στην παιδεία, στην πολιτική του αρετή και προπαντός  στο αληθινό ενδιαφέρον για το κοινό καλό. Πρόκειται για χαρίσματα, τα οποία είναι αναγκαία για κάθε πολιτικό, όμως οι πολίτες άγονται και φέρονται από άλλα στοιχεία, ασήμαντα και ανώφελα.

Εκτιμώ πως η κρίσιμη κατάσταση που ζει η χώρα θα βοηθήσει τον πολίτη ώστε να συνειδητοποιήσει ότι ο κάθε άρχοντας θα πρέπει να ξεχωρίζει με χαρίσματα που πραγματικά μπορούν να τον οδηγούν σε πολιτική δράση ωφέλιμη για την κοινωνία. Αν συνεχίσουμε να ακολουθούμε τους άρχοντες με βάση τα καθιερωμένα κριτήρια, τότε έρχονται χειρότερες μέρες και θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου και για την Πατρίδα και για όλους.

Όσο για τους άρχοντές μας, είναι καιρός να αντιληφθούν ότι οφείλουν να προτάσσουν στην πολιτική τους πρακτική το κοινωνικά χρήσιμο και το εθνικό συμφέρον. Οι πολίτες από χαρούμενοι χειροκροτητές θα γίνουν αυστηροί κριτές, γιατί μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει η άσχημη πορεία του τόπου μας.