Σε πρόσφατο άρθρο του ο Σωτήρης Χατζάκης, σκηνοθέτης που διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου αλλά και του Κρατικού Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, έγραψε με τίτλο: "ΥΒΡΙΣ στο ΘΕΑΤΡΟ της ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ". Μεταφέρω ένα απόσπασμα αυτού του άρθρου:

(«Στην πολύπαθη Επίδαυρο, τη λεηλατημένη από τις μεταμοντέρνες δυνάμεις κατοχής του "δήθεν" και της πνευματικής ένδειας, εκεί, στο ιερό θέατρο των μυστών και των αγίων του ελληνικού θεάτρου, συνετελέσθη άλλη μία ύβρις εις βάρος του θεάτρου και της αισθητικής. Ύβρις –κατόρθωμα του ψευτοπειραματικού καρκινώματος που κυβερνάει τις τύχες του ελληνικού θεάτρου. Δράστες της κακοποιητικής πράξης, το Ελληνικό Φεστιβάλ και το Εθνικό Θέατρο. Ηθικός αυτουργός: Το Υπουργείο Πολιτισμού.

Γερμανός σκηνοθέτης ονόματι – Ούρλιχ Ρασε, ακρωτηρίασε, ενώπιον των θεατών, την Αντιγόνη του Σοφοκλέους, διότι ο φτωχός και ανεπαρκής, τραγικός ποιητής δεν είχε τα προσόντα να το κάνει. Διόρθωσε λοιπόν, ο Τρισμέγιστος Γερμανός τον ανήμπορο Σοφοκλή, κόβοντας το τρίτο στάσιμο για τον έρωτα, το αθάνατο ανά τους αιώνες "ΕΡΩΤΑ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ" κι όχι μόνο αυτό. Με το μαχαίρι της επηρμένης άγνοιας, αποκεφάλισε και την Ισμήνη, εξαφανίζοντας το πρόσωπο του έργου από την παράσταση! Εδώ προλαβαίνω τους πρόθυμους νεωκόρους της εξουσίας που θα τρέξουν να τον στηρίξουν με το: "Μα είναι η Άποψή του!" Σεβαστή η άποψη, αλλά ποιο σεβαστό το δικαίωμα του κοινού να ιδεί το έργο») κλείνει η παρένθεση.

Επειδή κατά καιρούς έχω δώσει άρθρα μου στον τοπικό Τύπο όπου επισημαίνω το "δήθεν" και τις "μοντερνιές" όλων εκείνων που λυμαίνονται τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. της χώρας (και το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων) νοιώθω δικαιωμένος αλλά και υποχρεωμένος να συστήσω στους πάσης φύσεως "νεωκόρους" (εφημερίδες – ραδιόφωνα και τηλεοράσεις) να διαβάσουν το σημαντικό –διαφωτιστικό– άρθρου του Σωτήρη Χατζάκη, μήπως και κατανοήσουν, πού οφείλεται ο μαϊμουδισμός και το δήθεν που έχει μολύνει το ελληνικό θέατρο, καλώντας διαφόρους σκηνοθέτες της Ευρώπης –κι όχι μόνον– που μπορεί  στις χώρες τους να προβάλλονται ως μοντέρνοι και παμέγιστοι, στη χώρα μας είναι ανεπαρκείς και ελάχιστοι να προσεγγίσουν το μεγαλείο ειδικά της αρχαίας Ελληνικής Τραγωδίας.

Έτσι αυτοί οι "παμέγιστοι" έχουν παρουσιάσει τραγωδίες με ηρωίδες που καπνίζουν και με σκηνικά, σφάγεια σε τσιγκέλια χασάπικου, ή εξαφανίζοντας ήρωες των τραγωδιών ή και οργανικά κείμενα.

Οι "νεωκόροι" της εξουσίας που λέει ο Χατζάκης –δηλαδή τα Μ.Μ.Ε.– και οι καλλιτέχνες μαϊμούδες θα κατακλύζουν και θα μολύνουν την πνευματική και καλλιτεχνική ζωή της χώρας. Και δυστυχώς στις μέρες μας δεν υπάρχουν μυθολογικοί ήρωες να ξεπλύνουν τον κόπρο που βρωμίζει και μολύνει ό,τι γηγενές γνήσιο και αυθεντικό γέννησε ο ελληνικός πολιτισμός των ανοιχτών οριζόντων.

Το καλοκαίρι του 1980 που παραιτήθηκε απ’ τον Ο.Η.Θ. είχα πάει για μια εβδομάδα στην Επίδαυρο, όπου έμεινα σε μια πανσιόν στην παληά – στην θαλάσσια Επίδαυρο. Σε διπλανό δωμάτιο έμεινε ο Τάσος Λιγνάδης που ήταν ο διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Αφού γνωριστήκαμε, με ρώτησε, πώς βρέθηκα στην Επίδαυρο και του είπα, πως ήθελα να παρακολουθήσω τις πρόβες του Εθνικού Θεάτρου που θα παρουσίαζαν την τραγωδία ΑΝΤΙΓΟΝΗ, ή κάποια άλλη αλλά δεν γνώριζα αν μου επέτρεπαν.

Προθυμοποιήθηκε να με παίρνει μαζί του στις πρόβες με το ταξί που τον μετέφερε στο θέατρο και περί τα ξημερώματα επιστρέφαμε στην πανσιόν που διαμέναμε.

Εκείνο που με εξέπληξε στις διάφορες συζητήσεις ήταν το μένος του εναντίον όλων των επιστημόνων και λογοτεχνών της Δύσης που επιδιώκουν να εξαφανίσουν κάθε αναφορά στην αρχαία ελληνική γραμματεία, και το μένος του στους εντοπίους που μαϊμουδίζουν τον τρόπο των ξένων. Έβλεπε παντού εντόπιους συνειδητούς ή ασυνείδητους πράκτορες. Ένα πρωινό, δηλαδή κατά τις ένδεκα, μας ξύπνησε έντονος κρότος κρουστικού εργαλείου (είχαμε επιστρέψει στις 5 το πρωί από το θέατρο). Βγήκαμε σχεδόν ταυτόχρονα στο μπαλκόνι να ιδούμε τι συμβαίνει. Στην απέναντι τριώροφη οικοδομή στερέωναν μια τεράστια φωτεινή επιγραφή που έγραφε:

"ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ" και τα ονόματα των καθηγητών που θα διδάσκανε – κυρίως Αγγλικά – Γερμανικά – Γαλλικά.

Κοιταχτήκαμε και χωρίς να μιλήσουμε, ο Λιγνάδης θέλοντας να μου υπενθυμίσει προηγούμενες συζητήσεις, με το δάχτυλο στον κρόταφο του έκανε νόημα να κατεβούμε για πρωινό. Και πριν καλά-καλά καθίσουμε μου λέει: "Αυτοί που διδάσκουνε ξένες γλώσσες είναι οι ασυνείδητοι πράκτορες και μαϊμούδες". Όταν του είπα, πως κάποιοι δυστυχισμένοι μη διορισθέντες στη δημόσια εκπαίδευση οργανώνουν ένα φροντιστήριο για να επιβιώσουν· με σταματάει για να μου ειπεί: «Άκου: αυτοί οι "δυστυχισμένοι" δεν διδάσκουν μόνο τη γλώσσα: Είναι οι ασυνείδητοι που μιλάνε για το όποιο μεγαλείο του δυτικού πολιτισμού και μιλάνε περιφρονητικά για τη χώρα μας. Κατασκευάζουν Ελληνάκια μαϊμούδες πρόθυμα να μιμηθούν, χωρίς να βιώσουν, αξίες του δικού μας πολιτισμού. Κι αυτός ο μαϊμουδισμός εξακτινώνεται σε κάθε πνευματική – πολιτιστική δραστηριότητα κι όχι μόνο».

Με αφορμή λοιπόν των όσων έγραψε ο Σωτήριος Χατζάκης για το δήθεν και τη μοντερνιά θυμήθηκα το γνήσιο και το πάθος του Τάσου Λιγνάδη για την προστασία του θεάτρου απ’ τους γελοίους και τους μαϊμουδίζοντες που είναι τόσο γοητευμένοι με την ψευτοκουλτούρα των ξένων σκηνοθετών που έχουν "ΑΠΟΨΗ". Λες και η "ΑΠΟΨΗ" των δήθεν και των ετερόφωτων είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ που καθαίρει και εξαγνίζει την πνευματική ένδεια των μαϊμούδων.

Όσον δε αφορά στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ιωαννίνων, η προσφάτως προσληφθείσα καλλιτεχνική διευθύντρια έχει αποδείξει από την πρώτη στιγμή το ετερόφωτο και τη στήριξή της απ’ το δήθεν και τη μοντερνιά με την διασκευή δύο λογοτεχνικών έργων απ’ τα οποία απουσιάζει κάθε έννοια δραματουργικής σύγκρουσης. Έτσι, για να γελάσουμε με δύο καθυστερημένους. Αυτά μας τα είπε ο ελληνικός κινηματογράφος προ πεντηκονταετίας με τον Χατζηχρήστο. Ζήτω η πρωτοπορία που χειροκροτούν οι "νεωκόροι"· δηλαδή εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις. Αλλά ποιοι και με ποια κριτήρια εξυμνούν το δήθεν; Γιατί αν αφήσουν να περάσει μια σωστή άποψη, ο Δήμος θα τους κόψει τους οικονομικούς πόρους με τους οποίους τους ταΐζει. Δηλαδή το πλέγμα του συνειδητού και του ασυνειδήτου πράκτορα να κυριαρχεί με τη στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.