Όταν ένας άνθρωπος, άνδρας ή γυναίκα, χαρακτηρίζεται από αλαζονεία, δεν είναι δυνατόν να έχει αυτογνωσία. Και είναι αμφίβολο, αν γνωρίζει όντως, το περιεχόμενο αυτής της έννοιας. Και στην περίπτωση αυτή είναι αδύνατο οι ενέργειές του, η άποψή του, να άπτονται της πραγματικότητος. Συνέπεια να εξαπατά και τον εαυτόν του και τους άλλους. Και επειδή ένας τέτοιος άνθρωπος αρέσκεται στην κολακεία, και η κολακεία επαυξάνει  ακόμη περισσότερο την αλαζονεία, αν ασκεί ένα δημόσιο λειτούργημα, και με αυτό δεν εννοούμε μόνον να είναι πολιτικό, αλλά και ένα ιδιωτικό σε κάποια υπεύθυνη δημοσίου χαρακτήρος θέση, όπως π.χ. ένας δημοσιογράφος, τότε μπορεί να καταστεί επικίνδυνος για την κοινωνία, ιδιαίτερα αν συνδυάζει το στρεβλωμένης αντιλήψεως λειτούργημά του με φιλοχρηματία ή άλλες παρόμοιες ιδιότητες. 

Το ήθος, όπως όλοι γνωρίζουμε εμπειρικά, αλλά και από σχετικές μελέτες, διαμορφώνεται πρωτίστως στα πλαίσια της οικογένειας και, σύμφωνα καὶ με τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, και του πολιτικού - κοινωνικού περιβάλλοντος, και πολύ λιγότερο δυστυχώς στους σημερινούς καιρούς από την παιδεία. 

Ακόμη πιο φθαρτικὰ του αλαζονικού ήθους είναι το κάλλος και ο πλούτος, το ανεπίπληκτον της ανατροφής και οι πολλοί και συνεχείς έπαινοι και η μονοδιάστατος "παιδεία". Πολλοί πτυχιούχοι με σχεδόν μηδενική πραγματική παιδεία.  Επιπλέον, το χείριστον θα λέγαμε, αν είναι στρατευμένος σε μια συγκεκριμένη "ιδεολογία¨ ή μίσθαρνος ενός προκαθορισμένου, από οποιουσδήποτε τρίτους, στόχου. Οπότε, σε αυτή την περίπτωση αλλοιώνει το λειτούργημα σε προπαγανδιστικό μέσον.

Δυστυχώς, η πρόσφατη εκ προμελέτης και εν ψυχρώ δολοφονία ενός νέου ανθρώπου, του Τσάρλυ Κέρκ, στις ΗΠΑ, ανέδειξε για άλλη μια φορά το θλιβερό αυτό φαινόμενο, το οποίο είναι  από καιρό πασιφανές και σχετίζεται με δημοσιογράφους, ιδιαίτερα γυναίκες, που εργάζονται στους συστημικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, αυτούς πού ανήκουν σε μεγαλοεπιχειρηματίες και χρηματοδοτούνται "ευκαιριακά" από την εκτελεστική εξουσία πλουσιοπαρόχως με δεκάδες εκατομμύρια (αυτό λέγεται εξαγορά συνειδήσεων ή κοινώς δωροδοκία) δήθεν για υπηρεσίες που προσφέρουν στο κοινό, ενώ στην πραγματικότητα στοχεύουν στην μετατροπή τους σε μέσα εξυμνήσεως των κυβερνώντων.

Πώς αντιμετωπίστηκε λοιπόν δημοσιογραφικά αυτή η δολοφονία: Με μια σοφιστική μέθοδο που στοχεύει στην αλλοίωση της πραγματικότητος μέχρι του σημείου που ο ακροατής/θεατής να πεισθεί ότι αυτό που έπαθε το θύμα, του άξιζε! Αντί δηλαδή να καταδικάσουν χωρίς αστερίσκους τη δολοφονία, σχεδόν τη δικαιολογούν!

Αρχίζει ο/η δημοσιογράφος με το θύμα! Ανακαλύπτει ή εφευρίσκει αρνητικές όψεις του χαρακτήρος του, τονίζοντάς τες. Ο πρώτος χαρακτηρισμός: είναι ακροδεξιός, όχι επομένως δημοκράτης,  και επομένως απορριπτέος, είναι μίασμα της κοινωνίας (σύμφωνα με την αριστερή ιδεοληψία). Αν είναι ακροαριστερός, είναι θετικό στοιχείο του χαρακτήρος του. Δεύτερο: ενοχοποιεί τους μαύρους για την εγκληματικότητα, και άλλα γελοία επιχειρήματα. 

Δηλαδή, μια δολοφονία θα την κρίνουμε από το τί πρεσβεύει το θύμα; Αυτό επιχειρήθηκε στην πραγματικότητα στην προκειμένη περίπτωση. Επομένως, ο/η δημοσιογράφος παραποιεί τα δεδομένα εισάγοντας τις δικές του/της ιδεοληψίες σε μια εκ προμελέτης στυγερή ανθρωποκτονία προσπαθώντας να δικαιολογήσει τον δολοφόνο και τη δολοφονία με βάση προσωπικά ιδεολογικά κριτήρια.

Ποια είναι αυτά; Η αριστερή ιδεολογία. Η woke "ιδεολογία¨, δηλαδή η απόρριψη όλων των παραδοσιακών αξιών, της πατρίδος, της οικογένειας, της ηθικής, η πλήρης ηθική ασυδοσία και ακολασία. Και βέβαια η a priori απόρριψη, και μάλιστα με έκδηλο μίσος, κάθε άλλης ιδεολογίας. Και αν επρόκειτο μόνον για απόρριψη ιδεολογίας, θα λέγαμε ότι θα ήταν κατά κάποιον τρόπο ανεκτό. 

Το κακό είναι ότι το μίσος (όσο και να προσπαθήσουν να το συγκαλύψουν, δεν κρύβεται) στρέφεται και εναντίον του προσώπου που έχει αντίθετη από τη δική τους ιδεολογία. Ο δολοφονηθείς ήταν πρότυπο δημοκρατικού ανθρώπου. Πίστευε στον θεό, ήταν χριστιανός, πίστευε στην πατρίδα του, στην οικογένεια, στη δημοκρατία, στη ηθική, στη μη χρήση βίας για επίλυση των προβλημάτων, χρησιμοποιούσε με τον πιο ήπιο και δημοκρατικό τρόπο τη διαλεκτική μέθοδο στις συζητήσεις του, ποτέ δεν προσπάθησε να επιβάλει στους άλλους τις πεποιθήσεις του με τη βία, αλλά πάντοτε με τον διάλογο και την πειθώ. Υπάρχει πιο δημοκρατικός τρόπος, πιο δημοκρατική μέθοδος από τη διαλεκτική, από την πειθώ; Αν ένας τέτοιος άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την αριστερά ή ακροαριστερά σαν ακροδεξιός, τότε αυτό θα πρέπει να θεωρείται εξαιρετικός έπαινος. 

Τέτοιας λογής δημοσιογράφοι είναι επικίνδυνοι για την κοινωνία, ασεβούν στο λειτούργημά τους, το οποίο είναι βασικός πυλώνας μιας δημοκρατικής πολιτείας και ενός κράτους δικαίου. Αν δεν το αντιλαμβάνονται ή, ακόμα χειρότερα, το αντιλαμβάνονται, αλλά θέτουν υπεράνω όλων το συμφέρον, είτε το δικό τους είτε των εργοδοτών είτε της οποιασδήποτε άλλης εξουσίας, μετατρέπουν το λειτούργημα σε μισθαρνία, σε μισθοφορία, και τον εαυτόν τους σε μισθοφόρο! 

Η μόνη θεραπεία σε αυτήν την περίπτωση είναι ο αυτοέλεγχος, επειδή ο ανεξέλεγκτος βίος, όπως   λέει ο Πλάτων, είναι δρόμος κακοδαιμονίας, και η αυτογνωσία, επειδή χωρίς αυτογνωσία το άτομο μοιάζει με βάρκα χωρίς τιμόνι ριγμένη στο πέλαγος.